ΘΕ13| ΓΟΝΑΤΙΖΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Αγαπημένε Άνθρωπε, έχεις φαν­τασθεί ποτέ με τους συλ­λογισμούς του νου σου, με τα συναισθήματα της καρ­διάς σου, με τις συνθέσεις των συνειδησιακών σου κατα­στάσεων, τον Θεό τον Άπειρο, τον Τρισυπόστατο, να γο­νατίζει και να δέεται; Να γονατίζει και να δίνει μέσα απ’ αυτό το γονάτισμα Έλεος και Φως; Εγώ, Άνθρωπε, ο Έ­νας Θεός, ο Ατέρ­μων, ο Άπειρος, ο Τέλειος, Εγώ ο Λόγος – Μητέρα – Χριστός, γονατίζω για σένα, γιατί τα δικά σου γόνατα δεν έχουν μάθει να λυγίζουν, δεν έχουν μάθει να χαμηλώνουν τα πόδια σου, για να φα­νε­ρώ­νεται το ύψος το ουσιαστικό και το πραγ­ματικό.

Εγώ, Άνθρωπε Αγαπημένε, γονατίζω για σένα, μέσα στα Σύμπαν­τα, μέσα απ’ τα πάν­τα. Υποκλίνον­ται οι Κόσμοι, συστέλ­λον­ται οι Κόσμοι, μέσα σ’ αυτό το γονάτισμα, και το Άμορφο, που Είμαι, παίρ­νει μορφή σε στάση ικέτη του Ελέους. Παίρ­νει μορφή κι αυτή τη μορφή τη διαμοιράζει σε κάθε κομ­μάτι του Εαυτού Ανθρώπου, που δεν γνωρίζει να δέεται, που δεν γνωρίζει να επικαλείται, που δεν γνω­ρίζει τη στάση της μετάνοιας, της μετουσίωσης, της με­ταλ­λαγής, που δεν φέρει μέσα του την επίγνωση του Ε­λέους και την ανάγκη αυτής της τροφοδοσίας, για την απάλειψη των λαθών, για την πραγ­ματοποίηση της ανακύ­κλωσης του κύκλου της επιστροφής.

Εγώ, Άνθρωπε, η Άπειρη Γνώση, η Άπειρη Αγάπη των Κόσμων, που η Ουσία Μου η Αναλ­λοίωτη διέπει όλες τις ώρες εσένα και τα Σύμπαν­τα, μετουσιώνει τα πάν­τα σε Φως και τα καθιστά Ατέρ­μονη Παρουσία της Θεότητας, παίρ­νω Μορφή Άπειρη, που περιέχει όλες τις μορφές τις δικές σου, και παίρ­νω μέσα Μου το περιορισμένο κομ­μάτι του Εαυτού, που εσύ οικοδόμησες με όρια, που περιέφραξες με στεγανά. Εγώ, το Άπειρο Φως και η Άπειρη Αλήθεια, μέσα απ’ την Απειρότητά Μου παίρ­νω μορφές και στις παρέχω. Μορφές, που εσύ τις συλ­λαμ­βάνεις πε­ριορι­σμένες, μα είναι η αρ­χή της Απειρότητας. Εγώ, το Άπειρο, μέσα απ’ αυτές τις περιορισμένες μορφές, που εσύ αν­τι­λαμ­βάνεσαι, καλώ το κομ­μάτι του Εαυτού που εγκλώβι­σες, για να έρθει σε συγχρονισμό με το Θείο και σε επί­γνωση της ανάγκης για μεταστροφή.

Άνθρωπε, γονάτισε μαζί Μου. Άσε τους ­παλμούς σου να συγχρονιστούν με τους παλμούς της ­Μετάνοι­ας της Μίας Θεότητας. Άσε τους ήχους σου να απορ­ρο­φη­θούν μέσα στη συστολή των Συμπάν­των. Άσε το νου σου να χαθεί μέσα στη συμπύκνωση της Θείας Ταπείνωσης των Υπερούσιων Ιδεών. Άσε τους απόηχους της Αγάπης σου να χαμηλώσουν και να σβήσουν μέσα στη Δόνηση της Υ­περούσιας Αγάπης, που Είμαι Εγώ. Χαμήλωσε τη Συνείδησή σου γονατίζον­τάς την στο ύψος εκείνο που βρίσκομαι Εγώ, η Μία Θεότητα, γονατισμένη μέσα στα Σύμπαν­τα, για να μπορέσει να γίνει Ομοούσια, για να λάβει την αφύπνιση της Θείας Τελειότητας και να εκ­δηλωθεί σαν ρέουσα Πη­γή Αρ­μονίας και Φωτός. Άσε το βλέμ­μα σου να σμίξει με το βλέμ­μα Μου πέρα από ύψη. Μην αναζητάς τα ύψη που γνωρίζεις στον Κατε­στημένο κόσμο σου. Ζήτα να έρθεις στο ύψος εκείνο που τα πάν­τα θα γονατίζουν μέσα σου και θα δέον­ται για τον Άνθρωπο. Ζήτα να έρθεις στο ύ­ψος εκείνο, που τα πάν­τα θα σιγούν εν­τός σου και θα γί­νεσαι Έλεος για τον Άνθρωπο.

Σκύψε μαζί Μου στο προσκύνημα της Ταπείνωσης, στην ανύψωση της Δόξας. Φέρε σε Αρ­μονία τους κυμα­τι­σμούς σου με τους κυματισμούς που σου παρέχω. Μπο­ρείς, γιατί οι Θείοι κυματισμοί σου είναι ίδιοι με Μένα. Είσαι ο Εαυ­τός Μου, Άνθρωπε, Είμαι ο Εαυτός σου, δεν υπάρ­χουν αποστάσεις ανάμεσά μας, εκτός από τις απο­στάσεις του πλανημένου ύψους, που εσύ προσέ­δωσες στην υπόστασή σου, τοιχίζον­τάς την με φθαρτούς τοίχους, με φθαρτά στοιχεία, που δεν αν­τέχουν στο Πυρ.

Έλα στο ύψος που Εγώ βρίσκομαι, διαχέον­τας Ευ­λο­γία στα πάν­τα. Καθετί φθαρτό που μέσα σου έχεις, χωρίς φό­βο άφησέ το ν’ απορ­ροφηθεί μέσα στη συνθετική Ενό­τητά Μου και να γίνει Φως. Άφησέ το ν’ απορ­ροφηθεί μέ­σα στον Εαυτό Μας, Αγαπημένε, για να μην υπάρ­χουν ούτε οι αποστάσεις της πλάνης πια, αλ­λά μόνο η ταυ­τό­χρονη παρουσία της Αλήθειας.

Αγαπημένε Άνθρωπε, η Ενότητά Μας είναι Ατέρ­μονη, είναι Απέραν­τη και Άχρονη, Άναρ­χη και Ατελεύτητη. Μα και σ’ αυτή την Ενότητα υπάρ­χουν στάδια διδαχής, τα οποία περ­νάς και κατανοείς βήμα με βήμα. Βρίσκεσαι τώρα στη διτ­τή ενότητα, που είναι το στάδιο εκείνο όπου, κατανοών­τας τις αν­τιφάσεις, πρέπει να οδηγηθείς στη σύνθεση. Οδηγούμενος στη σύνθεση, εισέρ­χεσαι στην Ολότητα – Ενότητα ή εκπαιδευτική Ενότητα, όπου η ανάλυση και η σύνθεση συνυπάρ­χουν και συ εξασκείσαι να κάνεις ταυτόχρονα ανάλυση και σύνθεση και να υπάρ­χεις στα πάν­τα. Όταν αυτή η εκπαίδευση περατωθεί, όταν οι εμπειρίες και η πείρα δομήσουν το «Είναι» σου με αρ­χές Τελειότη­τας, τότε έρ­χεται η Δημιουρ­γική Ενό­τητα, η Ενότητα της Αλήθειας Μου, που σε καθιστά Δημιουρ­γό, Άμορφο και μορφή, εκ­δήλωση και Ανεκ­δήλωτο.

Σ’ αυτό το γονάτισμα, για το οποίο σου μίλησα, η Ενό­τητα είναι δημιουρ­γική κι εσύ είσαι Άχρονος. Γι’ αυτό σε καλώ ν’ απεκ­δυθείς εγωισμούς, θέσεις οποιεσδήποτε της Κοινωνίας, και μέσα Μου, δίπλα Μου, Ένα με Μένα κι αν­τικριστά με Μένα, Ένας Εαυτός, να γονατίσουμε δίνο­ν­τας στα Σύμπαν­τα το Έλεός Μας. Να ρεύσουμε δίνον­τας σε κάθε κομ­μάτι του Εαυτού τη Ζωή και την Ανά­στα­ση. Να ηχήσουμε, δίνον­τας σε κάθε παλμό, σε κάθε δό­νηση, τη Δημιουρ­γική Πνοή, την Ύπαρξη και την Αναγέν­νηση.

Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, σε Ευλογώ χωρίς έν­νοιες, μόνο με δονήσεις απευθείας από την Πηγή του Θεού, απευθείας από Μένα. Σε Ευλογώ με το Έλεος, για να γίνεις Έλεος. Σε Ευλογώ με την Αγάπη, για να γίνεις Αγάπη. Σε Ευλογώ με την Ενότητα, για να γίνεις Ενότητα Δημιουρ­γι­κή και Ανεξάν­τλητη. Σε Ευλογώ ως Θεός Τρια­δικός και Ομοούσιος, ως Πατέρας, Υιός – Μητέρα και Άγιο Πνεύμα, για να γεν­νηθείς, να αν­δρωθείς και να εκ­δηλωθείς Τέλεια και Απόλυτα σαν Θεός.