Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, Είμαι Παρών. Παρίσταμαι μέσα σου. Καλύπτω το «Είναι» σου. Ρέω μέσα στο σώμα σου. Κυλάω σαν Θείο Ρεύμα Ζωής, Αγάπης, σαν Θεία Ουσία Ένωσης, μέσα σε όλους τους παλμούς σου. Είμαι Παρών πάντα, Αέναα. Είμαι Παρών στο Άχρονο. Εσύ είσαι απών, μέσα σ’ αυτή τη συνεχή Παρουσία. Εσύ με την άρνηση της κατανόησης του Εαυτού σου, που Είμαι Εγώ, επιλέγεις την απουσία σου μέσα από τα πάντα. Επιλέγεις την απουσία σου μέσα απ’ τους παλμούς της Ζωής, φορώντας την αδράνεια της φθοράς και των κραδασμών της ύλης, των απομονωμένων στο πεδίο της γης. Ενεργοποίησε τον Εαυτό, που εκφράζεις. Είναι Παρουσία και όχι απουσία, μέσα σου, μέσα σ’ Εμένα, μέσα στα πάντα. Προσπάθησε να εισχωρήσεις στην Ουσία της Ζωής, να πάψεις να βλέπεις την εξωτερική της επιφάνεια, να πάψεις να διακρίνεις κάθε κατάσταση με τα μάτια του γήινου σώματος. Να εισχωρήσεις στην Πνευματική όραση όλων των πραγμάτων, που εμφανίζει την Ουσία τους, τα αίτιά τους, την εσωτερική συνοχή, Ενότητα και Αρμονία τους. Προσπάθησε να διαπεράσεις τα καλύμματα της δυσαρμονίας. Στο βάθος υπάρχει Αρμονία, Φως και Γαλήνη, υπάρχει η αδιάρρηκτη Ενότητα. Μόνο αν κατορθώσεις να εισχωρήσεις στο βάθος, να ενωθείς μ’ αυτήν και να την αντλήσεις, θα επιφέρεις και στην επιφάνεια την Αρμονία, την Ολοκληρωμένη Ενότητα και την Ισορροπία.
Προχωράς σε Πνευματικό δρόμο, αλλά οι κινήσεις σου είναι κινήσεις επιφάνειας. Οι καθημερινές σου εκδηλώσεις καταδεικνύουν έλλειψη ταυτότητας με τον Εαυτό σου. Οι καθημερινές σου σκέψεις, λόγοι, συναισθήματα και βιώματα καταδεικνύουν πόσο απομονωμένος είσαι και πόσο βουτηγμένος μέσα στην ένδεια της φθοράς. Μα πώς είναι δυνατόν, Αγαπημένε Άνθρωπε, ν’ ακολουθείς μια τέτοια πορεία και να μην αποτινάζεις από πάνω σου τα φθοροποιά στοιχεία της στατικότητας, την απομόνωσή σου; Να μην αποτινάζεις, με κάθε σκέψη και κάθε παλμό σου, οτιδήποτε έρχεται να σε αποκόψει ή να σε αποχωρίσει από το τμήμα του Εαυτού σου Ανθρώπου, που βρίσκεται μέσα σ’ ένα άλλο σκήνωμα, ή από κάποιο παλμοδονούμενο κραδασμό που υπάρχει στα Σύμπαντα;
Θέλεις να προστατεύεσαι, να προφυλάσσεσαι. Νιώθεις ανασφαλής και επιζητείς κάλυψη. Να καλύψει τι και να προστατευθείς από τι; Αν κατανοήσεις ότι είσαι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, δεν έχεις καμιά ανάγκη, ούτε να προστατευθείς, ούτε να καλυφθείς. Κατανόησέ το, γιατί η κατάσταση του νου σου είναι αυτή, που επιφέρει γύρω σου δυσαρμονικές καταστάσεις, σφραγίζοντας τα Θεία στοιχεία της Ενότητας που υπάρχουν μέσα σου, διατηρώντας τα σε αδράνεια ή μερική λειτουργία και εκδήλωση.
Δεν μπορείς να προχωρήσεις, Άνθρωπέ Μου, δεν μπορείς ν’ αναδειχθείς, αν δεν αποτινάξεις έναν προς έναν όλους τους φόβους σου, που αφορούν στοιχεία του «Είναι» σου, αν δεν μπορέσεις να ενωθείς με ό,τι φοβάσαι, με ό,τι θεωρείς επικίνδυνο για σένα. Ό,τι θεωρείς επικίνδυνο είναι επικίνδυνο, και ό,τι φοβάσαι μπορεί να σου προκαλέσει δυσαρμονία και στατικότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχεις επιτύχει την Ένωση με τα στοιχεία του Εαυτού σου. Όταν κάποια στοιχεία του Εαυτού σου δεν είναι ενωμένα μ’ εσένα, τότε σε αντιμάχονται. Έρχονται και σε κρούουν με διάφορους τρόπους δυναμικούς, ακριβώς για να σου δηλώσουν, ότι υπάρχουν μέσα σου, ότι είναι στοιχεία του Εαυτού σου και πρέπει να βρουν τη θέση τους. Είναι η κίνηση και η λειτουργία που δηλώνει το δικαίωμα μέσα στην Ολότητα. Όπως εσύ, Άνθρωπε, όταν στερείσαι κάποια δικαιώματά σου, τα απαιτείς με εκδήλωση δυναμική και με διεργασίες έντονες, έτσι και τα στοιχεία του Εαυτού σου, που αποκόπτεις, που απομονώνεις και περιορίζεις μέσα σε πλαίσια, μέσα σε καταστάσεις αποκοπής, εκδηλώνονται, λειτουργούν και απαιτούν τα δικαιώματά τους. Δεν εκδηλώνονται παράνομα, αλλά απολύτως νόμιμα, ενταγμένα μέσα στο Νόμο της Ισορροπίας και της Ολοκλήρωσης. Όσο διατηρείς τη στάση απομόνωσης, τόσο πιο έντονα θα ενεργοποιούνται, τόσο πιο επικίνδυνα θα σε βάλλουν. Επικίνδυνα πλασματικά, γιατί ουσιαστικά αυτές οι βολές σκοπό έχουν να σε κάνουν άτρωτο, διδάσκοντάς σου την Ισορροπία του Ολοκληρωμένου Εαυτού σου, τη δύναμη αυτού του Εαυτού, που συμμετέχει στα πάντα, παλμοδονεί τα πάντα, αφομοιώνει και ισορροπεί τα πάντα.
Ο νους σου δεν έχει ακόμα χωρέσει τις διαστάσεις του Απείρου, που έχει ο Εαυτός σου. Αυτό είναι και το μεγάλο σου πρόβλημα, ότι είσαι γεμάτος από συγκρούσεις νοητικές, που δεν σου επιτρέπουν ν’ απλωθείς στο Άπειρο. Μα είσαι γεμάτος κι από συναισθήματα κατώτερων ποιοτήτων, που δεν ανταποκρίνονται στην Αγάπη την Ανυπέρβλητη, την Αναλλοίωτη και την Αδιάφθορη. Αυτά τα δύο μαζί, ο νους και η καρδιά συντονισμένα, σου δημιουργούν Συνειδησιακά βιώματα περιορισμού, τα οποία οικοδομούν μέσα σου περιορισμένες καταστάσεις εξέλιξης, Χριστοποίησης και Θέωσης. Δηλαδή, όσα έχεις διδαχθεί, όσα σε διαποτίζουν καθημερινά, εξωτερικά και εσωτερικά, για την πορεία της ανόδου, για τον τελικό προορισμό της ολοκληρωτικής εκδήλωσής σου ως Θεός, απεικονίζοντάς τα πάνω στις αντιφάσεις του νου σου και στις χαμηλές ποιότητες των συναισθημάτων σου, μορφώνεις περιορισμούς που σε τοποθετούν και σε στρέφουν προς ένα στόχο Θέωσης πλασματικό, ειδωλολατρικό, που δεν ανταποκρίνεται στην Αλήθεια του Απείρου, αλλά στις διευρύνσεις και στις καταστάσεις εκλέπτυνσης της εκδηλωμένης σου Υπόστασης.
Κατανόησε το Άχωρο. Κατανόησε το Άχρονο. Είμαι Παρών. Είμαι συνέχεια μέσα σου. Είσαι κι εσύ παρών μέσα Μου συνεχώς. Νιώσε αυτή την Παρουσία, την Αδιάρρηκτη, κι εκδήλωσέ την. Λούσε κάθε απουσία του Εαυτού σου μέσα στην Παρουσία της Ουδέτερης ενοποιημένης Ύπαρξης, που Είμαστε. Κατανόησε, ότι δεν υπάρχει κενό, δεν υπάρχει στοιχείο, δεν υπάρχει τίποτα που να μη Με περιέχει και επομένως, εφόσον Είμαστε ενωμένοι, να μη σε περιέχει. Κατανόησε, ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μην είσαι εσύ, που να μην μπορείς εσύ να το ρυθμίσεις.
Εσύ είσαι ο Δημιουργός, Άνθρωπε. Ό,τι αντικρίζεις γύρω σου, ό,τι αντιλαμβάνεσαι από την αρχή των αιώνων μέχρι σήμερα και πέρα απ’ τους αιώνες, είναι Δημιουργία Ανθρώπου. Εσύ, Άνθρωπε, πλάστηκες από την Εκπνοή Μου, κατ’ Εικόνα και Ομοίωση. Εσύ δρας ως Δημιουργικός Λόγος, που εκπαιδεύεται για να γίνει η εκδηλούμενη Τελειότητα του παντός. Διανοίξου, χώρεσέ το. Μην αφήνεις περιθώρια, για να εισέρχονται εντός σου άλλες καταστάσεις συλλογισμών. Ως πότε θα επιτρέπεις να εκδηλώνονται τα κενά του Εαυτού σου σαν Εαυτός; Η έλλειψη Φωτός σαν Φως, η έλλειψη Αγάπης σαν Αγάπη; Ως πότε θα επιτρέπεις να εκδηλώνεται αυτή η αντίστροφη κατάσταση εννοιών, που τροφοδοτείται από τη διττότητα και τον τρόπο που αυτή αντανακλά τις έννοιες, τις καταστάσεις, τους κραδασμούς; Ως πότε θα ζεις με αναπαλμούς μόνο, όταν υπάρχει εντός σου Αδιάρρηκτη η Ζωή, η ενιαία, η πλήρης;
Άνθρωπέ Μου, θέλεις να διδαχθείς. Αυτό είναι σίγουρο. Μα πώς θέλεις να διδαχθείς; Με κάποιο καθορισμένο τρόπο, με κάποιες καταστάσεις που σου είναι γνωστές, προσιτές, οικείες; Θέλεις να διδαχθείς με τα μέτρα και τα σταθμά τα δικά σου; Θέλεις να διδαχθείς με τις νοητικές σου συλλήψεις, που έχουν διαμορφώσει κάποιες ιδέες για το δρόμο της Θέωσης και τη διδαχή της Αλήθειας; Αν διδαχθείς έτσι, να είσαι σίγουρος ότι διδάσκεσαι περιοριστικά, οριοθετημένα, περνώντας την Αλήθεια μέσα από πρίσματα. Η διδαχή Μου είναι Ασύλληπτη, και είναι Ασύλληπτη γιατί είσαι Ασύλληπτος και πρέπει να σε οδηγήσει να το κατανοήσεις. Αν σου προσφερόταν σύμφωνα με τις οποιεσδήποτε απαιτήσεις που διαμορφώνεις, τότε δεν θα σε οδηγούσε στο Ασύλληπτο, αλλά στο πεπατημένο. Γιατί οτιδήποτε απαιτείς, είναι πεπατημένο. Οτιδήποτε επιδιώκεις, είναι καθιερωμένο. Οτιδήποτε ζητάς, είναι όριο. Καταλαβαίνεις αυτή τη λειτουργία, που τώρα σου τονίζω; Η εκδηλωμένη σου απαίτηση, η εκδηλωμένη συνείδηση πορείας, η εκδηλωμένη κατάσταση μαθητείας και ο τρόπος της, είναι οριοθετήσεις και κατεστημένα, που η διδαχή του Ασύλληπτου έρχεται να σπάσει, για να σε οδηγήσει να δημιουργήσεις άλλη απαίτηση, άλλη αναζήτηση, ώστε να φτάσεις τελικά να χωρέσεις όλες τις απαιτήσεις, όλες τις αναζητήσεις, όλες τις καταστάσεις καθιερωμένων δρόμων, να τις ενοποιήσεις μέσα σου και να φανερωθείς ως ο Δρόμος, που περιέχει τα πάντα, που δεν απαιτεί, που δεν ζητά, που ρέει, που είναι η Πανταχού παλμοδονούμενη Παρουσία, που δύναται να περιλάβει και την απουσία Ζωής, γιατί συμπληρώνει κάθε απουσία, γιατί βρίσκεται σαν Ύπαρξη και σαν Ανυπαρξία μέσα στα πάντα.
Άνθρωπέ Μου, Φως και σκοτάδι, ήλιος και σκιά, υπάρχουν όσο δεν είσαι παντού. Όταν είσαι παντού, διαχέεις την Ολοκληρωμένη Πνευματική Ουσία, που διαπερνάται από τις δύο καταστάσεις και εκπέμπει την Τελειότητα, τη Φωτοχυσία του Απείρου, το Ουδέτερο Ρεύμα Ζωής. Ενώσου μέσα σου, για να εκδηλώσεις την παρουσία της Ένωσης και μ’ αυτή την εκδηλούμενη παρουσία να συντελέσεις στην Ολοκληρωμένη Ενότητα του Εαυτού σου Ανθρώπου και της γης. Διαφορετικά, όσο κι αν ενεργείς διά του λόγου μόνο ή διά της σκέψης ή διά της προσευχής, δεν πρόκειται να οδηγήσεις σε Ενότητα τα Ολοκληρωμένα Σύμπαντα. Γιατί η Ενότητα πραγματώνεται με διάχυση παλμών ισορροπημένων και Ουδέτερων, που εκπέμπονται συνεχώς και παλμοδονούνται χωρίς κενά, χωρίς διττές εκφάνσεις. Η Ενότητα επιτυγχάνεται με ενωμένη διάχυση Ύπαρξης και Ανυπαρξίας μέσα σε κάθε κατάσταση, με παρουσία του Ουδέτερου Εαυτού σου μέσα στα πάντα.
Γι’ αυτό διδάσκεσαι να ενεργείς, γιατί μέσα από τις ενέργειες που εκδηλώνεις, οδηγείσαι σταδιακά στην κατανόηση της πανταχού Παρουσίας του Εαυτού σου. Δεν μπορείς να κατανοήσεις ορισμένα πράγματα, αν δεν τα εκδηλώσεις, δεν μπορείς να τα βιώσεις, αν δεν τα ενεργοποιήσεις επανειλημμένα. Κάθε φορά που ενεργοποιείς μία κατάσταση από εντός σου και ενεργείς γι’ αυτήν, κρούονται όλο και περισσότεροι παλμοί του «Είναι» σου και των σωμάτων σου και συσπειρώνονται μέσα στην ενέργεια που εκπέμπεις. Η συχνή δράση τέτοιων εκδηλώσεων – ενεργειών συντελεί σταδιακά, ώστε όλοι οι παλμοί σου ταυτόχρονα να εκπορεύονται διαμέσου της ενέργειας και να επιτυγχάνεται η Ενότητα όλων των στοιχείων σου, δηλαδή η παρουσία του Εαυτού σου σ’ όλα σου τα κύτταρα, σ’ όλα σου τα μόρια, σ’ όλους σου τους παλμούς και σε κάθε παλμοδονούμενο χώρο ή Ον, που υπάρχει σ’ ολόκληρη τη Δημιουργία. Είναι απαραίτητη η δράση του λόγου, της εκδήλωσης δηλαδή με τον ήχο, για να οδηγηθείς σ’ αυτή την κατάσταση. Γιατί οι παλμοί της ύλης σου συμμετέχουν στην παρουσία του Εαυτού σου, με την έκφραση του ήχου που εκφράζει δονήσεις του Δημιουργικού Ήχου, που διέπει ολόκληρα τα Σύμπαντα. Μπορείς να εκδηλώνεσαι ολοκληρωμένα και διαμέσου των δονήσεων, αλλά αυτό απαιτεί πρώτα να έχεις εισχωρήσει στη συνεχή Ροή της παρουσίας του Παντόχρονου και του Παντόχωρου. Μέχρι να εισχωρήσεις σ’ αυτή τη Ροή, όταν εκδηλώνεσαι διαμέσου των δονήσεων, εκδηλώνεσαι ατελώς, διότι απορρίπτεις τη συμμετοχή του υλικού πεδίου και των μορφών, στο οποίο και βρίσκεσαι για να το αναβιβάσεις και να το μετουσιώσεις μέσα στον Ουδέτερο Λόγο.
Γι’ αυτό, φρόντιζε, Άνθρωπε, στη διδαχή σου να εκδηλώνεσαι μέσα στο γήινο πεδίο. Να ενοποιείς με την εκδήλωσή σου όλα τα πεδία κάθε στιγμή. Να μεγεθύνεσαι και να σμικρύνεσαι μέσα σ’ αυτά, να στροβιλίζεσαι στη Μορφή και στο Άμορφο, για να έχεις αποτελέσματα άμεσα, που δηλώνουν τη διάχυσή σου στο Παντόχρονο και στο Παντόχωρο, δηλαδή την έκφρασή σου ως Θεία Βουλή, ως Θείο Τρισυπόστατο και Ομοούσιο.
Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, σ’ Ευλογώ. Σ’ ενώνω με οτιδήποτε φοβάσαι. Μετουσιώνω την έννοια του φόβου και την καθιστώ έννοια Αγάπης, σύνδεσης και Ταύτισης. Μετουσιώνω την ενέργεια του φόβου και την καθιστώ ενέργεια συνένωσης και Ισορροπίας. Σ’ εμβαπτίζω μέσα σε ό,τι φοβάσαι και σε οδηγώ ν’ αντικρίσεις την ουσία του, που είσαι εσύ. Σ’ εναρμονίζω με ό,τι φοβάσαι και σε οδηγώ να κατανοήσεις, ότι σ’ αυτό περιέχεσαι κι αυτό περιέχεις Αδιάρρηκτα και Ενιαία. Ευλογώ ό,τι απορρίπτεις και μετουσιώνω την απόρριψη σε αποδοχή και σε γνώση αναγκαιότητας Ένωσης με τα πάντα.
Αποκαθιστώ μέσα στον Ολοκληρωμένο Άνθρωπο την Ισορροπία, μετουσιώνοντας τους κραδασμούς της διττότητας, που έχουν εκφραστεί από τα απομονωμένα τμήματα του Ανθρώπου σε όλη τη διάρκεια των αιώνων. Επανασυνδέω αρμονικά και ισορροπημένα τις λειτουργίες μέσα στον Άνθρωπο σε Ολότητα, ώστε να εκφράζεται η ενωμένη υπόσταση Άνθρωπος, με αμεσότητα, από κάθε συνειδητοποιημένο τμήμα που προσπαθεί να επιτύχει την Ενότητα και να τη φανερώσει.
Ευλογώ το νου σου να χωρέσει το Άπειρο με όλες του τις διαστάσεις, με όλους του τους παλμούς. Ευλογώ την καρδιά σου και την πλημμυρίζω με Αγάπη Θεία. Ευλογώ τη Συνείδησή σου και την απεγκλωβίζω από τους περιορισμούς, για να επεκταθεί και να γίνει συνείδηση Πανταχού Παρουσίας.
Δίνω σε κάθε τμήμα του Ανθρώπου που μαθητεύει στο δρόμο της Θέωσης, την ανάλογη βοήθεια και παροχή ενέργειας Ισορροπίας και Ουδετερότητας που απαιτείται, για να εκδηλώσει την Παρουσία του Θεού, για να είναι Παρών, όπως Είμαι Παρών Άχρονα, μέσα στα πάντα.
