ΝΛ37| ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΤΗΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

1. Αισθήσεις – Καθρέφτες

Αναλύσαμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι δύο Νόμοι της Δημιουργίας στον εσωτερικό μας χώρο, στη Συνειδητότητα. Αλλά η Δημιουργία σε κάποιο στάδιο καθόδου συμπεριέλαβε τον υλικό χώρο. Ο χώρος αυτός διέπεται επίσης από τους δύο Νόμους, το Νόμο 3 και το Νόμο 7. Μπορούμε να δούμε μια σειρά παραδειγμάτων από τη Φυσική, τη Χημεία, τη Βιολογία κλπ.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι δύο Νόμοι είναι το στοιχείο που εκφράζει την «Ενότητα», τη στενή σχέση που υπάρ­χει ανάμεσα στον εξωτερικό χώρο, που περιλαμβάνει πρόσωπα, γεγονότα, φαινόμενα, αντικείμενα και τις με­ταξύ τους αλληλεπιδράσεις, αλληλοεξαρτήσεις, και στον εσωτερικό χώρο, που περιλαμβάνει τις διάφορες συνειδησιακές καταστάσεις και τις διεργασίες, που οδηγούν σ’ αυτές.

Οι πύλες επαφής των δύο Κόσμων είναι οι αισθήσεις. Οι αισθήσεις είναι περιορισμένες περιοχές, που συνδέον­ται με τμήμα της Άπειρης αντίληψης του Όντος – Αλή­θεια.

Ας παραστήσουμε την Άπειρη δυνατότητα αντίληψης με μία σφαίρα, που όλα τα σημεία της ανταποκρίνονται σε κάποια συγκεκριμένη ποιότητα – συχνότητα, στην οποία δονείται κάποια μορφή του Όντος – Θεού – Πατέρα, όπως εκφράζεται στη Δημιουργία. Τότε οι αισθήσεις θα αναπαριστώνται σαν μικρές οπές στην επιφάνεια της σφαίρας. Έτσι φαίνεται πως μέσα απ’ αυτές αντιλαμβανόμαστε ένα μέρος από την Ουσία του κάθε όντος – μορφή, που υπάρ­χει γύρω μας. Αντιλαμβανόμαστε ένα μέρος του φάσμα­τος των ποιοτήτων – συχνοτήτων, στις οποίες δονείται το Ον – μορφή, και περιορισμένο ύψος της έντασης των δο­νήσεων.

Μόνο τα δημιουργημένα όντα μπορούν να γίνουν αντι­ληπτά με τις αισθήσεις. Είναι σκόπιμο ν’ αναφέρουμε ότι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον Πατέρα στο επίπεδο που δεν έχει εκφραστεί – εκδηλωθεί μέσα στον δημιουργη­μένο χώρο, δεν είναι άμεσος, αλλά έμμεσος. Αντιλαμβα­νόμαστε τις λειτουργίες του, που έχουν «περάσει» μέσα από το Απόλυτο II για να φθάσουν σ’ εμάς. Έτσι η γνώση μας για τον Πατέρα είναι έμμεση. Τον γνωρίζουμε από εκείνες τις εκδηλώσεις Του που φθάνουν, και όπως φθά­νουν, στον δημιουργημένο χώρο. Οπωσδήποτε δεν έχουμε δει την «Εικόνα» του Πατέρα όσο βρισκόμαστε στον υλικό χώρο. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι τώρα Τον βλέ­πουμε σαν μέσα σε καθρέφτη. «Βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον· άρτι γιγνώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι κα­θώς και επιγνώσθην» (Α΄ προς Κορινθ. ΙΓ΄, 12).

Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός ο καθρέφτης; Ας δούμε κατ’ αρχήν πώς λειτουργούν οι αισθήσεις.

Η ανθρωπολογία μάς πληροφορεί για το τι αλλαγές γί­νονται στο σώμα μας κατά τη λειτουργία των αισθήσεων. Για παράδειγμα, για την όραση γνωρίζουμε, πως υπάρχουν τα κωνία και τα ραβδία, τα οποία περιέχουν χημικές ουσίες που η δομή τους μεταβάλλεται ανάλογα με την ένταση και το φάσμα συχνοτήτων του φωτός, που φθάνει στο μάτι.

Αυτή ακριβώς η αλλαγή στη δομή ενεργοποιεί στο νευρικό σύστημα ηλεκτρικά σήματα αντίστοιχης έντασης και διαμόρφωσης, ώστε να μεταβιβάζεται η πληροφορία, μεταφρασμένη στη «γλώσσα» που μπορεί να επεξεργασθεί ο εγκέφαλος.

Με την όραση μπορούμε να επεξεργασθούμε φως, που εκπέμπεται στην περιοχή συχνοτήτων του ορατού φά­σματος, που για τον άνθρωπο είναι 400 Χ 10˝ – 750 Χ 10˝ χιλιόκυκλοι ανά δευτερόλεπτο. Με όμοιο τρόπο όλες οι αισθήσεις ανταποκρίνονται σε μια μικρή περιοχή συχνο­τή­των, στις οποίες δονείται το Ον, που «εξετάζουμε» ή παρατηρούμε – αντιλαμβανόμαστε. Αυτή είναι η μερικότητα, ο περιορισμός στο τι μπορούμε να αντιληφθούμε – πλη­ροφορηθούμε από τις αισθήσεις.

Ενδιαφέρουσα είναι η διαδικασία αλλαγών δομής συγκεκριμένων χημικών ουσιών σε κατάλληλα διαμορφωμένα οργανίδια του σώματός μας. Κάθε συγκεκριμένη δόνηση – συχνότητα επιδρά στην αντίστοιχη χημική ουσία, κι αυτή επιδρά στο νευρικό μας σύστημα. Με αυτό τον τρόπο η αίσθηση είναι και μια στοιχειώδης ένωση με τον εξωτερικό κόσμο.

Την ώρα, λοιπόν, που εξετάζουμε «κάτι» με τις αισθή­σεις μας, βρισκόμαστε σε μία κατάσταση στοιχειώδους ­ενό­­τητας με τον εξωτερικό κόσμο, που δεν την συνειδητο­ποι­ούμε. Να, λοιπόν, που για να λειτουργήσουν οι αισθή­σεις μας, για να μάθουμε μέσα απ’ αυτές, πρέπει να εκδηλωθεί μία αλληλεπίδραση σε υλικό επίπεδο. Μία στοιχειώ­δης κατάσταση ενότητας.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι για Άπειρη δυνατότητα αντίληψης είναι απαραίτητο να λειτουργήσουμε σε κατά­σταση Απόλυτης Ενότητας – Ταύτισης με το Ον, που εξετάζουμε – παρατηρούμε.

Οι αισθήσεις, λοιπόν, μέσω των εξειδικευμένα ευαίσθη­των χημικών ουσιών, που υπάρχουν στα αντίστοιχα κα­τάλληλα διαμορφωμένα οργανίδια, καθρεφτίζουν μερικές από τις ιδιότητες της ύλης «πάνω» στην ευαίσθητη επιφάνεια των απολήξεων του νευρικού μας συστήματος, που μεταφέρει τις πληροφορίες του νου. Φθάνει, δηλαδή, τελικά στο νου μία «εικόνα» του εξωτερικού χώρου.

Υπάρχουν πολλά ενδιάμεσα στάδια, αλλά τα βασικά εί­ναι: α) η πρώτη «εικόνα», που σχηματίζεται – καθρεφτίζε­ται στην αλλαγμένη δομή των χημικών ουσιών των οργα­νιδίων, β) η δεύτερη «εικόνα», που σχηματίζεται καθώς οι χημικές δομές επιδρούν – καθρεφτίζονται πάνω στα νευρικά κύτταρα. Η δεύτερη «εικόνα» έχει τη δομή του ηλεκ­τρικού σήματος, που αντιστοιχεί στη χημική δομή, που επέδρασε, γ) η τρίτη «εικόνα» είναι η νοητική εικόνα, που σχηματίζεται στο νου, καθώς η ένταση και η διαμόρ­φωση του ηλεκτρικού σήματος μεταφράζονται πάλι από τις νοητικές λειτουργίες σε εικόνα που περιγράφει σε νοητικό κώδικα τις ιδιότητες της ύλης, που ερέθισαν την αντίστοιχη αίσθηση.

Να, λοιπόν, οι πρώτοι καθρέφτες. Το υλικό μας σώμα και ο νους μας μεταφέρουν – τροφοδοτούν με πληροφο­ρίες τη συνείδηση, καθρεφτίζοντας τον εξωτερικό χώρο. Με όμοιο τρόπο, με τη λειτουργία αισθήσεων, που ονομά­ζονται εσωτερικές, φθάνουν στη συνείδηση ­πληροφορίες που αφορούν τα υποσυστήματα του οργανισμού. Η συ­νεί­δηση ενημερώνεται για τη γενική κατάσταση, τη λει­τουργία και τις ανάγκες των εσωτερικών οργάνων, την ομαλή ή όχι εξέλιξη των φυσιολογικών λειτουργιών κλπ.

Έτσι, λοιπόν, πληροφορείται η συνείδηση για την κα­τάσταση του σώματος που διαθέτει και του εξωτερικού χώρου, ανιχνεύοντας με τις αισθήσεις ορισμένες περιο­χές συχνοτήτων – δονήσεων, για τις οποίες έχει διαμορ­φώσει κατάλληλα όργανα και λειτουργίες.

2. Σύμβολα

Αλλαγές όμως πραγματοποιούνται και στον εσωτερικό χώρο, που ονομάσαμε ολική ιστορική Συνειδητότητα. Είδαμε ότι ο συνειδητός νους μας έχει σαν χώρο έκφρασης και λειτουργίας τη στιγμιαία επιφανειακή συνείδηση. Δεν έχει τη δυνατότητα να αξιολογεί και να χρησιμοποιεί ταυ­τόχρονα όλα τα στοιχεία – περιεχόμενα της συνολικής Συνειδητότητας. Πώς, λοιπόν, η Συνειδητότητα πληροφο­ρείται για τις ίδιες της τις αλλαγές; Με ποιες αισθήσεις, από ποιο χώρο, σε ποια κωδική γλώσσα παίρνει πληρο­φο­ρίες για την κατάσταση και τις ανάγκες των υποσυστη­μά­των της, για την κατεύθυνση και την πληρότητα των λειτουργιών της;

Οι Θείοι Νόμοι, σύμφωνα με τους οποίους λειτουρ­γού­με, εκδηλώνονται με Θεία Σοφία και Οικονομία. Εφό­σον οι πληροφορίες απευθύνονται στον συνειδητό νου, χρησι­μοποιούν τη γλώσσα του, τις νοητικές «εικόνες». Οι αισθήσεις που μας μεταφέρουν τις πληροφορίες είναι οι ήδη γνωστές, εφόσον απευθύνονται στον συνειδητό νου. Είναι κατάλληλα συνδεδεμένες μαζί του και άρα κατάλλη­λες για κάθε πληροφορία, που θα φθάσει στον συνειδητό νου.

Ο χώρος από τον οποίο μεταβιβάζονται οι πληροφορίες είναι ο μόνος χώρος, που συνειδητοποιεί ο συνειδητός νους, ο υλικός Κόσμος. Και βέβαια είναι ένας λόγος παραπάνω για τη μεσολάβηση των γνωστών μας αισθήσεων, αφού αυτές ενώνουν τον υλικό χώρο με τον συνει­δητό νου μας.
Τα πρόσωπα, οι δομές των γεγονότων και οι εξελίξεις τους γύρω μας λειτουργούν με δύο τουλάχιστον τρόπους.

Πρώτον, σαν ένα υπόστρωμα, μία βασική δομή, ­πάνω στην οποία «εργαζόμαστε», μαθαίνουμε αντλώντας πλη­ροφορίες μέσω των αισθήσεων για τους νόμους του υλι­κού χώρου, πάνω στην οποία εξασκούμε επιδράσεις και παρατηρούμε τα αποτελέσματα, χρησιμοποιώντας τα για την περαιτέρω, κάθε είδους, τροφοδοσία μας.

Δεύτερον, σαν ένα σύνθετο εξελισσόμενο ­σύμβολο, από όπου φθάνουν στον συνειδητό νου πληροφορίες με τη μορφή νοητικών «εικόνων», για το επίπεδο καλλιέρ­γειας της συνολικής Συνειδητότητας, για τις εμπειρίες που χρειάζεται στην αναπόφευκτη πορεία της για ολοκλήρωση – τελειότητα, για τις εξελίξεις και τις αλλαγές που επιτε­λούνται στον ανεξερεύνητο ακόμα εσωτερικό χώρο.

Τα όνειρα είναι ο απόηχος μιας λειτουργίας αυτού του είδους, αλλά δεν απευθύνονται στον συνειδητό νου.

Σαν ένα όνειρο, λοιπόν, πρέπει να δούμε τον υλικό χώρο και τις αλλαγές του, στο δεύτερο επίπεδο λειτουρ­γίας της υπόστασής μας, στο επίπεδο του εσωτερικού ανθρώπου. Αυτή η θεώρηση του εξωτερικού χώρου και των αλλαγών του χρειάζεται λίγη εξάσκηση κι έναν οδηγό, εσωτερικό ή εξωτερικό, για να εξοικειωθεί κανείς με τη χρήση των συμβόλων, της αρχέγονης αυτής γλώσσας, που μας είναι γνωστή σε βαθύτερα στρώματα συνείδησης.

Μπορεί όμως να μας διδάξει την ευρύτερη ­λειτουρ­γία των νόμων, τους οποίους βλέπουμε να εκδηλώνονται στο υλικό πεδίο, τον τρόπο, δηλαδή, που λειτουργούν σε ανώτερα πεδία Συνειδητότητας. Αυτοί οι νόμοι διέπουν και τη δική μας πορεία εξέλιξης. Η γνώση τους μπορεί να μας οδηγήσει σε συνειδητή αναμόρφωση του κόσμου μέσα μας και γύρω μας. Μετατοπίζει τα όρια της επίγνωσής μας, αυξάνει την αίσθηση της Ενότητας, τοποθετών­τας τη βάση του τρίτου επιπέδου λειτουργίας μας. Του επιπέδου που έχουμε πλήρη επίγνωση ότι τα πάντα είναι Ένα, του επιπέδου που η παραλληλότητα των κόσμων εί­ναι ολοφάνερη, του επιπέδου που εξασκούμαστε στη χρήση των νόμων και βέβαια είμαστε έξω από την επιρροή τους. Του επιπέδου Ενότητας με τον Νομοθέτη, που δο­νείται συντονισμένος με τα Πάντα, κατεργαζόμενος τη Συνείδησή Του, που Την έχει διασπείρει μέσα στα όντα.

Μέσα στον καθρέφτη του εξωτερικού χώρου βλέπουμε την «εικόνα» ενός μέρους της Άπειρης Ολικής Συνειδητότητας, στη διάρκεια της εξελικτικής της πορείας προς την Ενότητα με το Όλον, από το οποίο προήλθε. Αυτός είναι ο καθρέφτης για τον οποίο μιλάει ο Απόστολος Παύ­λος.

Η ζωή μας σ’ αυτόν τον υλικό χώρο έχει σκοπό να μας διδάξει νόμους και αλήθειες, να διευρύνει και να εμβαθύ­νει την καλλιέργεια της Συνειδητότητάς μας. Μας προσ­φέρει εμπειρίες εξωτερικές, που μας καλούν να τοποθε­τηθού­με και να δράσουμε απέναντι σε όλο και πιο σύν­θετα και λεπτά προβλήματα, που έχουν σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη υψηλότερων εσωτερικών ιδιοτήτων με απώ­τερο σκοπό την εκδήλωση Θείων Ιδιοτήτων, τη Θέωση του Ανθρώπου.

Εδώ, λοιπόν, φαίνεται η αναγκαιότητα των ­εμπειριών του εξωτερικού χώρου. Η ατελής Συνειδητότητα, αυτή δηλαδή που χαρακτηρίζεται από εκδήλωση μερικότητας, έχει την ευκαιρία να «χρησιμοποιήσει», για να εκφραστεί, τον υλικό χώρο. Έτσι οι εσωτερικές καταστάσεις παίρ­νουν «σάρκα και οστά» στον γύρω χώρο. Οργανώνονται δομές κατάλληλες, που μας εκπαιδεύουν συνεχώς, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι. Η ποιότητα και η αλληλου­χία των εμπειριών – δοκιμασιών μελετήθηκε στο κεφάλαιο για το Νόμο 7 του Χρόνου.

3. Εσωτερικές δομές και σύμβολα

Για να αναγνωρίσουμε τα σύμβολα, ας ξεκινήσουμε από τη δομή της υπόστασης, που εκδηλώνεται και σαν άνθρω­πος στο υλικό πεδίο.

Οι δομικές μονάδες της υπόστασής μας, τα γνωστά σαν «σώματα», είναι συγκροτημένες «μονάδες» – οχήματα, μέσα από τις οποίες η υπόσταση μπορεί να εκδηλωθεί σε αντίστοιχες περιοχές δονήσεων, εκφράζοντας τις «ποιό­τητες» που απαρτίζουν το «όχημα», ακριβώς όπως εκδη­λώνεται και στο υλικό πεδίο εκφράζοντας τις ποιότητες του υλικού σώματος.

Οι εκδηλώσεις στα διάφορα πεδία πρέπει να συντονι­σθούν, να εκφράζονται οι επιμέρους ποιότητες σαν ανα­πό­σπαστα μέρη της Ενιαίας Υπόστασης. Εκφράζονται όμως συνήθως διαχωρισμένα, με αποτέλεσμα την ανισορροπία και τις αντίστοιχες πιέσεις του Νόμου 3, που οδηγεί μέσω του συντονισμού – ενοποίησης σε ισορροπία – ουδετερό­τητα.

Τα ήδη γνωστά στοιχεία – σώματα είναι το πνευματικό, το ψυχικό, το αιτιατό «μαγνητικό σώμα», το νοητικό – «ο ευρύτερος νους που περιλαμβάνει και τον συνειδητό», το συναισθηματικό, το αιθερικό και το υλικό. Στην πορεία της εσωτερικής ανέλιξης ο στόχος είναι ο συντονισμός όλων των σωμάτων της υπόστασης, έτσι ώστε να εκφράζει σε όλα τα πεδία ταυτόχρονα την Μία, Τέλεια, Ενοποιημένη Ύπαρξη, την Αλώβητη Εικόνα του Πατρός, εκείνη που δεν έχει ψεγάδι διαχωρισμού, μερικότητας, αντίφασης.

Ο αποσυντονισμός και διαχωρισμός των σωμάτων, αποτέλεσμα παρανοήσεων και ελεύθερων επιλογών, ­είναι η βαθύτερη αιτία για την τραγικότητα που βιώνει η αν­θρώπινη ύπαρξη, για την τελμάτωση μέσα στην άγνοια, για τις αντιθέσεις και συγκρούσεις που έλκει, για τις αντιφάσεις τις οποίες εκδηλώνει διαδοχικά.

Αυτός ο αποσυντονισμός εικονίζεται – ­καθρεφτίζεται στον εξωτερικό χώρο, στις συγκρούσεις ανάμεσα στα πρόσωπα, στην αδυναμία τους να επικοινωνήσουν, στο ανικανοποίητο των αναζητήσεων, στις συνεχείς αλλαγές που επιλέγουμε οι ίδιοι για τις συνθήκες που μας περι­βάλλουν, και γενικά στο μικρό χάος, που μας κυκλώνει.

Όλα τα πρόσωπα γύρω μας ενσαρκώνουν τις εσωτε­ρι­κές μας δομές. Η ανάλυση των ιδιαίτερων χαρακτηριστι­κών τους και των αλληλοεξαρτήσεών τους, των ασχολιών και της καλλιέργειάς τους μας οδηγεί, μετά την απαραίτητη εξάσκηση, σε γνώση και εμβάθυνση των εσωτερικών μας λειτουργιών, των βελτιώσεων που επιβάλλονται στην κατάλληλη χρονική στιγμή, στον συνεχή έλεγχο και στην επαγρύπνηση της συνείδησης για τις επιδράσεις που δέχεται και τις αλλαγές συνειδητοποιήσεων που γίνονται, στη συνειδητοποίηση βαθύτερων εμπειριών, στην επαφή με λειτουργίες του ευρύτερου νου, της ψυχής και του πνεύ­ματος, που παρουσιάζονται σαφέστατα, υλοποιημένα.

Αυτή η άγρυπνη παρουσία στο εσωτερικό του Αν­θρώ­που δίνει τα απαραίτητα στοιχεία, που μπορούν να χρησι­μοποιηθούν από μία εξαγνισμένη θέληση, για να ενεργή­σει στα εσωτερικά πεδία, βελτιώνοντας την ποιότητα των συνολικών εκδηλώσεων και ενοποιώντας στοιχεία, συντο­νισμένη πάντα με τη Θεία Θέληση και Καθοδήγηση.

Η εσωτερική αλλαγή θα καθρεφτιστεί αμέσως στον εξωτερικό χώρο, δίνοντας μία ακόμα απόδειξη της ορθής γνώσης και τοποθέτησης. Να, λοιπόν, που οι δομές και οι εξελίξεις στον εξωτερικό χώρο είναι ένας πολύτιμος, σα­φέστατος δείκτης για την εσωτερική πορεία. Έτσι μπο­ρούμε να προχωρούμε βαθμιαία σε συντονισμό των εσω­τερικών και εξωτερικών στοιχείων – προσώπων ταυ­τό­χρονα – παράλληλα.

Οδηγός η Φωνή του Ενός, Ενιαίου Όντος, του μόνου κατάλληλου να οδηγήσει σε ενοποίηση. Πεδίο δράσεως ο εξωτερικός και ο εσωτερικός χώρος. Λειτουργός η εξαγνισμένη συνείδηση. Αντλία δύναμης η Προσευχή. Πηγή Δύναμης το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, η Θυσία του Θεανθρώπου Ιησού, που έδωσε το δικαίωμα στον Άν­θρωπο να καθοδηγείται από τον Χριστό – Λόγο, στην πο­ρεία της Χριστοποίησης, «έτσι ώστε να είναι Πρωτότοκος εν μέσω πολλών αδελφών».

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο εσωτερικός αυτός τρό­πος μελέτης, είναι η γλώσσα των συμβόλων, η γλώσσα του ευρύτερου νου. Είναι η γλώσσα, που ξεχάσαμε προ­οδευτικά, καθώς εντοπιζόμαστε – περιοριζόμαστε στην ανάπτυξη και εμβάθυνση των λειτουργιών του συνειδητού νου.

4. Αποκατάσταση της επαφής με τον Λόγο

Ο συνειδητός νους είναι το τμήμα εκείνο των νοητικών λειτουργιών, που επεξεργάζεται εμπειρίες των αισθή­σεων σε πρώτο επίπεδο, στο επίπεδο που πιστεύουμε ότι οι αισθήσεις μάς πληροφορούν ολοκληρωτικά για την πραγματικότητα, στο επίπεδο που ασχολούμαστε με τον υλικό χώρο, την εξυπηρέτηση των αντίστοιχων αναγκών μας και την εξασφάλιση μιας καλύτερης κοινωνικής θέσης μέσα σ’ αυτόν.

Το τμήμα αυτό, αρκετά περιορισμένο, μετά την από αιώνες αποκλειστική «χρήση» του από την «εν εγρηγόρ­σει» συνείδηση, είναι ατελές, ακαλλιέργητο για τη λει­τουρ­γία του στην εσωτερική πορεία της ανέλιξης του Άνω-Θρώσκοντος Ανθρώπου.

Οι άνθρωποι που εμπνέονταν από ανώτερα ιδανικά και είχαν σκοπό της ζωής τους την καλλιέργεια του ανθρώ­που με σκοπό τη διαφώτισή του, την καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής του και της ποιότητας των ενασχολήσεών του, στην πορεία της προσφοράς τους προς το σύνολο «ανακάλυψαν» ξεχασμένες από παλιά, ευρύτερες και υψηλότερης ποιότητας νοητικές λειτουργίες, που στη δυ­τική σκέψη έγιναν γνωστές με διάφορους όρους, όπως «ενόραση» κλπ.

Η ενασχόλησή τους με υψηλότερα ενδιαφέροντα, η φλόγα τους για την επίτευξη ανώτερων στόχων, παναν­θρώπινων, αφύπνισε τα ξεχασμένα κανάλια της επικοινω­νίας του συνειδητού νου με τον ευρύτερο νου. Έφερε στην επιφάνεια της στιγμιαίας συνειδητότητας εμπειρίες της Συνολικής Πανανθρώπινης Συνειδητότητας, που στα βιβλία του Γιουνγκ αναφέρεται σαν Ολικό Ασυνείδητο.

Ο μηχανισμός της αφύπνισης είναι ο εξής: ο ευρύτε­ρος νους ενεργοποιείται από την υψηλή δόνηση της πρό­θεσης να προσφερθεί Έργο στην ­ανθρωπότητα σαν σύ­νολο. Έτσι δίνει εντολή να ανοίξουν τα κανάλια επικοινω­νίας με τα βαθύτερα στρώματα εμπειρίας της ανθρωπότη­τας, εφόσον πρόκειται να χρησιμοποιηθούν προς όφελος του είδους. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η «υψηλή δόνηση της πρόθεσης» δεν φθάνει το απαραίτητο ύψος, αν δεν έχει εκφρασθεί στο υλικό πεδίο θυσία των προσωπικών συμφερόντων για την προώθηση του καθολικού συμφέ­ροντος του Ανθρώπου. Έτσι δεν υπάρχει περίπτωση «λά­θους» ή κατάχρησης του νόμου από κάποιον ακατάλληλο για τέτοιο Έργο.

Ο νόμος που λειτουργεί εδώ είναι: το επίπεδο, όπου απευθύνεται η προσφορά Έργου, καθορίζει το επίπεδο «ύψους» των εμπειριών και γενικότερα των «δυνάμεων», που θα τεθούν στη διάθεση του όντος – ενεργοποιητή για την ολοκλήρωση του Έργου του.

Έτσι, λοιπόν, τα συμφέροντα των ευρύτερων συνόλων ενεργοποιούν μεγαλύτερες δυνάμεις. Εδώ κατοχυρώνεται θεωρητικά και εμβαθύνεται η άποψη: «η ισχύς εν τη ενώ­σει». Αυτή είναι η μία όψη της εφαρμογής του νόμου. Η άλλη αφορά το ύψος – ποιότητα – δόνηση του Έργου, που προσφέρεται. Όσο μεγαλύτερο είναι το «ανέβασμα» της ανθρώπινης μέσης συνειδητότητας, τόσο μεγαλύτερες οι δυνάμεις και γνώσεις που διατίθενται στον ενεργοποιητή διαχειριστή τους.

5. Αποκατάσταση της ενότητας με τον Λόγο

Αυτά τα εφόδια δεν είναι αποκτημένες εμπειρίες μιας μεμονωμένης προσωπικότητας, είναι «εμπειρίες» του Ανώτερου Θείου Νου, της ευρύτερης Συνειδητότητας, στο ύψος της δόνησης που είναι κοινή για όλες τις ­ανθρώπινες υποστάσεις, ή αλλιώς στο επίπεδο που συμμε­τέχουν όλοι οι άνθρωποι. Είναι ο Νους του Ανθρώπου – Ενότητα. Σ’ αυτήν την ενότητα μπορούμε να συμμετέ­χουμε προοδευτικά, εξασκούμενοι στην αποκάλυψη της πλάνης του δια­χωρισμού σε κάθε στοιχείο της ύπαρξης, όπου έχει εισχω­ρήσει. Έτσι σταδιακά οι δονήσεις που εκ­δηλώνουμε «ανεβαίνουν», ώστε να πλησιάζουν τις δονή­σεις της ενοποιημένης Ανθρώπινης Οντότητας, του Αδάμ. Ο καθένας από μας είναι ένα μερικό ατελές σύνολο από τα στοιχεία του Αδάμ, από τον οποίο δημιουργηθήκαμε και τον οποίο θα επανασυνθέσουμε ενούμενοι πάλι.

Έτσι και το νοητικό μας σώμα είναι μέρος του νοητι­κού Αδάμ και έχει προορισμό να τελειοποιείται μέχρις ότου συνθέσει την τελειότητα του όλου, από το οποίο προήλθε, βιώνοντας την ενότητα με τα υπόλοιπα μέρη. Όταν ένα μέρος διαχωρισθεί από τη Μονάδα στην οποία ανήκει, δια­κόπτει τους δεσμούς – αλληλεπιδράσεις με τα υπόλοιπα στοιχεία του συνόλου Μονάδα. Έτσι, παρόλο που τα μέρη – υποσύνολα μπορεί να βρίσκονται πολύ κοντά το ένα στο άλλο, επειδή διάλεξαν την εμπειρία του διαχωρισμού και έκοψαν τις γέφυρες της ενοποιημένης λειτουργίας, δεν μπορούν πια ν’ αποτελέσουν τη Μονάδα. Χρειάζεται να παρεμβληθεί μία διαδικασία αποκατάστασης, μία διαδικασία αντίστροφη του διαχωρισμού, η εν­οποίηση. Αυτή θα αποκαταστήσει για κάθε μέρος τη σχέση του, την αλληλεπίδρασή του, την επικοινωνία του με τα υπόλοιπα.

Το κάθε στοιχείο που εκδηλώνουμε, είναι μέρος του αντίστοιχου ολοκληρωμένου στοιχείου που εκδήλωνε ο Αδάμ πριν την Πτώση της ενοποιημένης Μονάδας, που είναι κάθε στοιχείο του Χριστού. Ο Ενανθρωπισθείς Λόγος είναι ο Πρώτος που αποκατέστησε την Ενότητα, που εν­δύθηκε τη βαριά μας ύλη για να την καταστήσει άξια να συμμετέχει και πάλι στην ενότητα. Η Θυσία πάνω στο Σταυρό πλήρωσε το τίμημα της αποκατάστασης του δια­χωρισμού σε ενότητα. Αποκατέστησε με τη Θυσία την ελεύθερη επιλογή του Αδάμ για το διαχωρισμό του από τον Θεό – Πατέρα, την επιλογή του για ατομική εξέλιξη και ευθύνη, που απέκλεισε τη συμμετοχή του στη Μία, Ενιαία Συνειδητότητα. Ο Χριστός εξαγόρασε το δικαίωμα της επικοινωνίας με τη Μονάδα – Θεό – Πατέρα μέσω Αυτού, του Υιού – Χριστού. Έτσι όποιος θέλει να Τον ακολουθή­σει, επικοινωνεί μαζί Του εσωτερικά και καθοδηγείται από τον Θείο Νου του Χριστού, τον Χριστικό Νου.

Δεν έχει παρά να ακολουθήσει το δρόμο που χάραξε με τη Ζωή Του, δεν έχει παρά να ταυτισθεί μαζί Του. Η δόνηση που ενεργοποιεί την επικοινωνία τής «εν εγρηγόρσει» συνείδησης με τον Χριστικό Νου, δεν είναι άλλη από τη δόνηση της Θερμής προσευχής, που απευθύνει προς τον Κύριο η εξαγνισμένη συνείδηση, έτοιμη να προσφέρει Έργο.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην επικοινωνήσει, όποιος απευθύνεται με καθαρή πρόθεση. Ο Κύριος έχει ­διαχυθεί στο Σύμπαν. Τα πάντα περιέχουν Χριστό με την ­έννοια της ενότητάς τους μέσα στον Λόγο – Χριστό, από Τον οποίο δημιουργήθηκαν. Όλοι επικοινωνούμε με τον Χρι­στό, μετά τη Θυσία Του, την ενοποίηση των σωμάτων – στοιχείων μας μέσα στα αντίστοιχα Σώματα Χριστού.

Είναι ολοφάνερο, ότι το κάθε στοιχείο – σώμα μας πρέπει να επικοινωνεί όλο και τελειότερα, μέχρι να ταυ­τισθεί με το αντίστοιχο Χριστικό Σώμα. Αυτό ακριβώς ενεργο­ποιεί η πρόθεση της οντότητας να προσφέρει Έργο Χριστού. Ενεργοποιεί επικοινωνία και σταδιακή ταύτιση με τον Χριστό. Θέτει σε εκδήλωση Δυνάμεις Χριστού.

Να, λοιπόν, που επικοινωνώντας με τον εσωτερικό μας κόσμο, επικοινωνούμε με τον Χριστό – Λόγο. Αυτός είναι ο εσωτερικός διδάσκαλος. Μας οδηγεί με ασφάλεια στο μο­νοπάτι της εκδήλωσης της Αγάπης, με τις ιδιαίτερες ποιό­τητες, που αναλογούν στην προσωπική καλλιέργεια του κάθε μαθητή στο ξεκίνημά του. Μας οδηγεί να κατανοήσουμε σωστά και να ταξινομήσουμε κάθε εξωτερική και εσωτερική εμπειρία, ώστε να συμπληρώσουμε με γνώση τα κενά της άγνοιας, που μας καθιστούν τόσο ευάλωτους σε παρανοήσεις. Είναι ο Μόνος που μπορεί να μας οδηγή­σει να κατανοήσουμε πώς εκφράζεται – εκδηλώνεται ο ε­σωτερικός μας κόσμος, στο εξωτερικό μας περιβάλλον, να μας εξηγήσει ποιες είναι οι ατελείς ιδιότητές μας, που εκφράζει το κάθε πρόσωπο, που ζει στο περιβάλλον μας, και ποιες εκδηλώσεις και τοποθετήσεις θα έχουν σαν αποτέλεσμα την τελειοποίηση και των προσώπων και των εσωτερικών μας ιδιοτήτων ταυτόχρονα. Είναι ο Οδηγός για την επίγνωση της εσωτερικής μας κατάστασης, που εικονίζεται και στην εξωτερική πραγματικότητα. Ο Οδηγός για την αποκατάσταση της τάξης στο χάος, που δημιουρ­γήσαμε με τις ελεύθερες επιλογές έξω και μέσα μας. ­Είναι ο Οδηγός που ενσαρκώνεται από τον εξωτερικό διδά­σκαλο, που ζει και διδάσκει ενωμένος μαζί Του.

6. Η λειτουργία των ομάδων

Ας κοιτάξουμε τα πρόσωπα και τις σχέσεις τους μέσα από το πρίσμα της παραλληλότητας του εξωτερικού και εσωτερικού κόσμου. Οι συνθέσεις των ιδιοτήτων που εκ­δηλώνουν είναι τέτοιες, ώστε να εξυπηρετούνται οι εξής σκοποί.

Πρώτον: Η άμεση διδαχή από τις εξωτερικές ­εμπειρίες που συνθέτουν οι σχέσεις τους, μέσω των Νόμων 3 και 7. Ο καθένας ενεργοποιεί, για όλους, τους Νόμους, ανάλογα με τις τοποθετήσεις τους, όπως τις βιώνει ή τις αντιλαμβάνεται. Το κάθε μέλος της ομάδας βιώνει διαφορετικά τις κοινές καταστάσεις, ανάλογα με τις εσωτερικές του ανάγκες και την καλλιεργημένη ικανότητα να διδάσκεται από τις εμπειρίες του. Έτσι:
α) Το κάθε ιδιαίτερο πρόσωπο – στοιχείο της ομάδας ενεργοποιεί τους νόμους από την προσωπική μερικότητα της Αλήθειας, που εκφράζει, οπότε τελικά το σύνολο των στοιχείων – μελών της ομάδας – Μονάδας ενεργοποιεί την ολοκληρωμένη Αλήθεια, έτσι ώστε να εκφρασθεί μέσω των νόμων και να διδάξει κατάλληλα την ομάδα.
β) Οι νόμοι υποκινούν δομές της ίδιας της ομάδας, που δεν έχουν ακόμα εκδηλωθεί, ώστε μέσω της εκδήλω­σης να οδηγηθούν με συνεχείς αναγωγές στην τελείωση.
γ) Το κάθε πρόσωπο έλκει και συνειδητοποιεί το μέρος της αλήθειας που χρειάζεται, για να τελειοποιήσει τις ιδιαίτερες ιδιότητες που φέρει.

Η εξωτερική αλληλεπίδραση των προσώπων που συν­θέτουν ομάδες ή ευρύτερα σύνολα, είναι αντικατοπτρισμός της εσωτερικής τους ενότητας που απαρνήθηκαν. Αυτή η ενταγμένη λειτουργία μας μέσα σε κοινωνικά σύ­νολα θα μας οδηγήσει βαθμιαία στην αποκατάσταση της εσωτερικής ενότητάς μας μέσω της διδαχής μας από τους Νόμους. Είναι αυτοί που θα μας εφοδιάσουν με τις κατάλ­ληλες εμπειρίες, ώστε να ετοιμαστούμε για την επιστροφή στην Ενοποιημένη Ύπαρξη, τον Χριστό – Λόγο.

Φανταστείτε αν συνεχίσει ο διαχωρισμός τής κάθε προσωπικότητας, πού θα οδηγηθούμε! Βαθμιαία θα κλεί­νουμε με βαριά καλύμματα πλάνης, ακόμα και τις εξωτε­ρικές σχέσεις – επιδράσεις – ενώσεις μας με τους αδελ­φούς μας. Είναι γνωστά τα αποτελέσματα αυτής της δια­δικασίας στους ψυχαναλυτές και ψυχιάτρους, που προσπαθούν να αποκαταστήσουν τη χαμένη επαφή με τους ανθρώπους, των προσωπικοτήτων που, αποφεύγοντας τον πόνο που εκπαιδεύει, οδηγήθηκαν σε μεγαλύτερη πλάνη, μεγαλύτερη ανισορροπία και πόνο, απ’ αυτόν που ζει ο εξωτερικός άνθρωπος συνήθως, καθώς αγωνίζεται να επι­βιώσει χωρίς να χάσει την επαφή με ό,τι όμορφο έχει μέσα του: την ευαισθησία του.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι δεν υπάρχει άλλος χώρος για διαχωρισμό και απομάκρυνση από τους αδελφούς μας. Έχουμε φθάσει στον γκρεμό, όπου πέφτοντας θα χάσουμε και την ακριβή μας λογική και δεν θα μας έχει μείνει κα­νένα συνειδητό στοιχείο ταξινόμησης, που θα μπορεί να μας οδηγήσει διδάσκοντάς μας να οργανώνουμε τις εμ­πειρίες μας. Επομένως είναι η στιγμή, στην ιστορία του Ανθρώπου, για επαναστροφή προς την Ενοποίηση.

Δεύτερον: Η έμμεση απόκτηση εμπειρίας για τις δομές και τις εξελίξεις στον εσωτερικό χώρο. Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, για να κατανοηθούν και να χρησιμοποιη­θούν σωστά οι παραλληλισμοί των δύο χώρων ­εξέλιξης, πρέπει να έχει φθάσει η οντότητα να καθοδηγείται εσω­τερικά, δηλαδή να έχει ενεργοποιήσει κατάλληλα την εσωτερική της λειτουργία, που την φέρνει σ’ επαφή με τον ευρύτερο Νου. Αυτή η οντότητα εκπαιδεύεται από τον «εσωτερικό δάσκαλο», έτσι ώστε να συντονισθεί, να ενω­θεί με τη Χριστική Συνείδηση εντός της, αποκαθιστών­τας όλες τις λειτουργίες που συνδέουν τη Συνειδητότητα με τα Ανώτερα Κέντρα – Ουρανούς. Γίνεται έτσι ον – εκδήλωση του Χριστού, που τελειοποιείται καθώς ταυτίζεται εσωτερικά μαζί Του, ενηλικιώνοντας τον Χριστό που γεν­νήθηκε – «αφυπνίσθηκε» μέσα του. Αυτή η οντότητα γίνε­ται, καθώς προχωρεί η εκπαίδευσή της, ένας οδηγός για τους ανθρώπους που την περιβάλλουν.