Η Καρδιά Μου, Άνθρωπε, η Άπειρη Καρδιά της Θεότητας, εκεί απ’ όπου ρέει η Πύρινη Αγάπη των Κόσμων, ο Ανυπέρβλητος Παλμός της Δημιουργίας, είναι γεμάτη από πόνο που δεν συλλαμβάνεις με τη δική σου νοητική σύλληψη, που δεν μπορείς να αισθανθείς μέσα στους κυματισμούς των συναισθημάτων σου, που δεν μπορείς να νιώσεις με την περιορισμένη εκδήλωση αγάπης, που επιμένεις να την εξυψώνεις στα στάδια εκείνα της Θείας Αγάπης, στα στάδια των Ανυπέρβλητων παλμών.
Σε καλώ, Άνθρωπε, να έρθεις στην Πηγή της Αγάπης Μου και ν’ αφήσεις τα διψασμένα χείλη της υπόστασής σου να λάβουν αυτό τον πόνο, να εισέλθει εντός τους η Πνοή του και μόλις τον δεχθείς η Ανάσταση θα φανερωθεί. Η Ανάσταση του Θείου Είναι σου, της Απέραντης Αστάθμητης Παρουσίας σου.
Αυτός ο πόνος, Αγαπημένε Άνθρωπε, εμπερικλείει μέσα του και συγκεντρώνει όλες τις δυσαρμονίες που εκπόρευσες, όλους τους διαξιφισμούς, με τους οποίους συγκλόνισες τα Σύμπαντα, όλες τις συνθέσεις της πλάνης, με τις οποίες κάλυψες την Υπερούσια Αλήθεια. Περιλαμβάνει μέσα του την προσφώνηση που σου απευθύνω και που μετέωρη στέκεται, χωρίς ν’ αφομοιώνεται από εσένα, ως Εαυτό Λόγο Διδάσκαλο, ως Άπειρη Αγάπη και Αέναο Φως. Αυτή την προσφώνηση, που με τόση απλόχερη ροή την ανακυκλώνω γύρω σου, που με τόσο Απέραντο Έλεος διαχέω συνεχώς σ’ όλα τα επίπεδα της υπόστασής σου, περιλαμβάνει ο πόνος Μου. Σε καλώ να πιεις απ’ αυτόν, αφού δεν μπορείς να λάβεις την Αγάπη Μου άμεσα, αφού δεν μπορείς να αισθανθείς τη Δόνησή Μου την Υπερούσια να σε καλύπτει, αφού έμαθες, Άνθρωπε, μέσ’ τους αιώνες των Κατεστημένων σου να προσκυνάς και να υπηρετείς τη θλίψη, αφού έμαθες να τη διαιωνίζεις με σειρές ανακυκλούμενων λαθών, αφού επιμένεις να τη σφυρηλατείς με πλανημένες τοποθετήσεις.
Σε καλώ να λάβεις από τον πόνο, αφού αυτόν γνωρίζεις. Σε καλώ σε κάτι γνωστό σου, σ’ αυτό που με κάθε τρόπο η προσωπικότητά σου υπηρετεί, σ’ αυτό που με κάθε τρόπο ο νους σου σε οδηγεί και η καρδιά σου σε εντέλλει. Σε καλώ να λάβεις απ’ αυτό που μοιράζεις απλόχερα σε κάθε κομμάτι του Εαυτού σου Ανθρώπου, που προχωρά σ’ ένα σκήνωμα διαφορετικό. Κι αυτή η κλήση Με περιέχει Ολόκληρη, είναι ένας άλλος τρόπος για να έρθω κοντά σου, δίνοντας συνέχεια παρατάσεις στον δικό σου χρόνο της βίαιης αφύπνισης, δίνοντας συνέχεια τη Χάρη σε σένα να ενεργοποιηθείς, αναδεικνύοντας τη Θεία σου Υπόσταση, χωρίς πιέσεις εξωτερικών καταστάσεων, αλλά από τον Θείο πόθο του Εαυτού για τον Εαυτό, της Αλήθειας για την Αλήθεια.
Είναι γνωστή η δομή αυτού που σου προσφέρω, το ηχητικό άκουσμα της λέξης δεν σε παραξενεύει. Έχεις συνηθίσει να το διασκορπίζεις με χιλιάδες συνθέσεις κραδασμών. Όσο Άπειρη η δική Μου σύνθεση της Αγάπης, όσο Άπειρη η δική Μου σύνθεση της Αρμονίας, τόσο Άπειρη και η δική σου δημιουργική παραγωγή σε διακυμάνσεις που διαχέουν τη θλίψη της διάσπασης. Έλα να λάβεις από τον πόνο του Εαυτού, από τη σιγή αυτής της θλίψης που δεν εκδηλώνεται με ήχους, που εκδηλώνεται μόνο με Γαλήνη, γιατί είναι Απέραντη, Άχωρη, Άχρονη, μέσα στα πάντα.
Αυτό που γνώρισες και γνωρίζεις, αυτό που διέχυσες και διαχέεις, λάβε το σαν δώρο από Εμένα, μια καινούρια επιπρόσθετη Χάρη, για να γίνεις Φως. Μια άλλη εκδήλωση της Απειροεκδήλωτης Αγάπης, για να γίνεις Τελειότητα. Το Έλεος Μου κατέστησε την Άπειρη Υπόστασή Μου συλλογή και μετάνοια κάθε παλμού που διαχώρισε, κάθε παλμού που έθεσε όρια ή παραπετάσματα ανάμεσα στον ενωμένο Εαυτό. Αυτή η μετάνοια έγινε πόνος, αυτός ο πόνος έγινε προσφορά για σένα και Ανάσταση. Αυτός ο πόνος Είμαι Εγώ, Άνθρωπε. Εγώ που προσφέρομαι για να σε αναβιβάζω, Εγώ που εκδηλώνομαι μέσα από σκηνώματα, μα και μέσα από τα πάντα, για να σε κάνω Φως.
Γιατί αργείς; Ακόμα και σ’ αυτή την πρόσκληση, που τόσο φαινομενικά όμοια στο πεδίο όπου βρίσκεσαι είναι, καθυστερείς να παρευρεθείς. Γιατί αρνείσαι καθετί που απλόχερα σου προσφέρεται; Ό,τι σου δίνω δονείται, μα εσύ αυτή την προσφορά Μου την αφήνεις να πάλλεται στα Σύμπαντα. Στα Σύμπαντα, Άνθρωπε, Πάλλομαι, Υπάρχω. Εσύ βρίσκεσαι σε αδράνεια, εσύ δεν έχεις τον παλμό Μου, εσύ που είσαι ο Εαυτός Μου ο Απέραντος, δεν έχεις ακόμα εκδηλώσει τη Ζωή Μου και σε σένα απευθύνομαι όχι στα Σύμπαντα, σε σένα που σαν ζωντανή παρουσία πρέπει να Με διασκορπίσεις και μέσα στα Σύμπαντα και πρέπει να Με καταστήσεις τη φανερή εκδήλωση της Θεότητας, πρέπει να δείξεις μέσα από τη μορφή σου, ότι η ύλη είναι Φως, ότι η ύλη μπορεί να καταστεί ένας απλός επενδύτης Θείων κυματισμών, που εξυπηρετεί και μόνο τη διακίνηση σ’ ένα πεδίο, χωρίς όμως να δεσμεύει ή να περιορίζει την ελεύθερη διακίνηση σ’ όλα τα πεδία.
Αν δεν εκλεπτύνεις την ύλη, αν δεν παρουσιάσεις αυτή την εκδήλωση, όλα τα πεδία θα μείνουν διαχωρισμένα, γιατί σ’ αυτό το κατώτατο πεδίο υπάρχει η μυστική λειτουργία της Ένωσης των πεδίων. Απ’ αυτό το πεδίο εξαρτάται η ενοποίηση όλων των άλλων. Αν η ύλη σου μετουσιωθεί, τότε τα πάντα συσπειρώνονται μέσα σου. Αν η ύλη γίνει ο Φωτεινός φορέας της ρέουσας Ζωής, τότε καθετί θα διαχέει και θα εκπέμπει Εμένα, Εσένα, τον Ένα Λόγο Θεοτόκο Μαρία Χριστό, γιατί δεν θα υπάρχει καμιά διαφορά και καμιά απόσταση.
Έχεις αντικρίσει το Βλέμμα Μου, Άνθρωπε; Όχι, μη μορφοποιείς, δεν σου μιλώ για το περιορισμένο βλέμμα, που εσύ εξακοντίζεις γύρω σου, στις υποστάσεις, στα Σύμπαντα. Σου μιλώ για το Βλέμμα του Θεού, που εκδηλώνεται μέσα από τα πάντα, που εκτοξεύει Θείους Πυρήνες Ζωής. Αυτά είναι τα μάτια Μου, είναι οι προωθητήρες της Ζωής κι όπου το Βλέμμα τους αγγίζει, γεννά Δημιουργικούς παλμούς Αναγέννησης και Δημιουργίας. Αυτό είναι και το δικό σου βλέμμα, όμως αρνείσαι να το εκδηλώσεις και να το φανερώσεις, υπηρετώντας συνεχώς την ιδέα της πλάνης. Αυτή την ιδέα που καταρράκωσε το νου σου, τον καταθρυμμάτισε, τον διαχώρισε και τον διασκόρπισε, του στέρησε την ικανότητα της ελαστικής κίνησης και του έδωσε τη διανοιακή μορφή που τώρα έχει, ενώ ήταν Άπειρος και Θείος, ικανός να συλλέγει και να εκπέμπει Αδιάφθορες έννοιες, ικανός να παράγει Ασύλληπτες συνθέσεις, ικανός να γεννά και να δημιουργεί Τελειότητες Άπειρες.
Αφήνεσαι στην οίηση της πλάνης σου και ζητάς, όλο ζητάς να λάβεις πιστεύοντας ότι αδικείσαι, γιατί είσαι σε ετοιμότητα να λάβεις παραπάνω, γιατί είσαι σε ετοιμότητα να δώσεις παραπάνω και σου στερώ το δικαίωμα αυτό, μη δίνοντας σε σένα τις απαραίτητες αποκαλύψεις των Νόμων Μου.
Μα σύνελθε, Άνθρωπε, που ο εγωισμός σου έχει υψωθεί κι έχει καλύψει κάθε σημείο του «είναι» σου, έχει καλύψει την πνευματική σου ορατότητα και δεν επιτρέπει να διακρίνεις την Αλήθεια που σου παρέχω. Μήπως αισθάνθηκες έστω και στο ελάχιστο τα διδάγματα, που μέχρι τώρα σου έχω δώσει; Μήπως έστω και στο ελάχιστο τα εκδήλωσες; Μα αν το είχες κάνει, δεν θα σου μιλούσα τώρα έτσι. Θα μιλούσα από μέσα σου κάθε στιγμή και κάθε ώρα, κι η γη θα ήταν κοσμημένη μ’ Εμένα σε χιλιάδες εκδηλώσεις σκηνωμάτων, σε χιλιάδες φαινομενικά διαχωρισμένες μορφές, αλλά ουσιαστικά συμπυκνωμένες μέσα στη Μία Μορφή, την Ατέρμονη, την Αστάθμητη, του Λόγου Θεού.
Να σου αποκαλύψω, Άνθρωπε, τις γνώσεις και τη Σοφία Μου; Μα χρησιμοποίησε αυτές που έχεις. Δείξε ότι μπορείς να αφομοιώσεις κάτι, ότι μπορείς να ενεργοποιήσεις την Απεραντοσύνη σου. Έχεις καταλάβει ότι και μόνο η προσφώνηση που σου έχω απευθύνει, είναι Απέραντη Αποκάλυψη, Υπέρτατη; Γιατί ζητάς αποκαλύψεις, που να έχουν πολύπλοκες εκφράσεις, που να έχουν έννοιες σύνθετες και να επεκτείνονται σε μακρούς λόγους; Εγώ ο Θεός του Άχρονου, η Υπέρτατη Παρουσία των Κόσμων, συγκεντρώνω και συμπυκνώνω τη Διδασκαλία Μου σε φράσεις, κι αυτές οι φράσεις περιέχουν τα μυστηριακά κλειδιά όλης της Δημιουργίας του Απέραντου είναι σου.
Λόγε Εαυτέ, σε αποκαλώ εκ νέου μ’ αυτόν τον τίτλο και σε Ευλογώ για να τον εισδεχθείς, για να μην τον αφήσεις μετέωρο να δονείται, αλλά να εγκολπωθεί εντός σου και να δημιουργήσει τις δημιουργικές ενεργειακές καταστάσεις, που θα σε οδηγήσουν να δεις ότι η μέγιστη Αποκάλυψη σε σένα έχει γίνει και παραμένουν επεξηγήσεις, που αυτή τη στιγμή δεν επιζητά η Θεία Υπόστασή σου, αλλά η προσωπικότητα πλάνη και ο εγωισμός. Γι’ αυτές τις Αποκαλύψεις που ζητάς, δεν διψά το Είναι σου, διψά η προσωπικότητά σου και η τάση της επίδειξης, που ενδεδυμένη με όμορφα καλύμματα, θέλει να σε οδηγήσει πάλι σε πτώση. Τη δίψα σου θα την πληρώσω, μα από Μένα πληρώνεται μόνο η Πνευματική δίψα, μόνον η δίψα της Ουσίας, της Ψυχής και του Πνεύματος. Αυτή τη δίψα που θέλεις να πληρώσεις, δεν μπορείς να την πληρώσεις από Μένα, γιατί είναι δίψα πλάνης και ζητά πλάνη. Σ’ αυτή τη δίψα προσφέρω τον πόνο Μου, σαν Υπέρτατη Ευλογία Χάρης. Σ’ αυτή τη δίψα προσφέρω την Ουσία Μου, για να μεταλλάξω τα στοιχεία της σε Φως και να την καταστήσω δίψα Ζωής, δίψα Ανάστασης. Κι όταν η μετουσίωση πραγματωθεί, τότε θα πληρωθείς μ’ Εμένα Απόλυτα και κάθε γνώση θα γίνει δική σου. Γιατί μέσα στην Αλήθεια που Είμαι, τα πάντα υπάρχουν, πάλλονται και δονούνται. Μέσα στην Αλήθεια που είσαι, τα πάντα υπάρχουν, γιατί Είμαστε Ένα.
Η δίψα της πλάνης σε οδηγεί να απομυζάς δυνάμεις από φθοροποιές ουσίες, τροφοδοτώντας αντίστοιχα μ’ αυτές την πνευματική σου ύπαρξη, πιστεύοντας ότι την τροφοδοτείς σωστά, ενώ αντίθετα την καλύπτεις με νέα καλύμματα. Δεν θέλω, Άνθρωπε, από σένα αυτή τη στάση. Απαιτώ τη στάση του ενσυνείδητου Πνευματικού ανθρώπου. Και είναι η μικρότερη απαίτηση, γιατί ο προορισμός της ύπαρξής σου, μα και η αληθινή σου Υπόσταση είναι Θεός.
Ρέω μέσα σου, ανακυκλώνομαι και αναβλύζω σαν Υπερούσια Δόνηση των Κόσμων, σαν Δημιουργική Πνοή, σαν εξιλέωση και μετουσίωση. Μεταλλάσσω τη ροή του «είναι» σου, την καθιστώ Ομοούσια με τη Ροή Μου. Τη συγχρονίζω με τον δικό Μου Παλμό και σε εντάσσω εκ νέου μέσα στην παλμοδόνηση του Εαυτού Λόγου, για να φανερώσεις με νέες ποιότητες διακαούς επιθυμίας και πόθου πνευματικού τον ζήλο, την προσφορά, την Αγάπη, στον Ένα Εαυτό, στον Ένα Θεό, στη Μία Ύπαρξη.
