Ποίον παρελθόν δύναται να έχει Σταυρός προερχόμενος εκ του Φωτός και εις το Φως καταλήγων; Ποία γνωρίσματα δύναται να έχει το Φλεγόμενον Φως και η Θεία Ουσία, ει μη μόνον του Πατρός;
Σταυρός που συνοδεύει πάντοτε το Πνεύμα Ηλίας – Ιωάννης στις καταβάσεις – Αποστολές του στην ύλη. Ουσία από την Ουσία του και Φωτιά από τη Φωτιά του Πνεύματος αυτού, ενωμένος αναπόσπαστα με τη Θεία του Ύπαρξη. Πάλλεται στους παλμούς της Θείας αυτής Υπόστασης και δονείται στους κραδασμούς της Αγάπης, ενεργών κάθε πέτρα του ως Εστία Φωτός Απείρου Δυναμικότητας και Θείας Ενέργειας.
Ενυπάρχει τυπωμένος εντός της Υπόστασης Ηλία – Ιωάννη και μορφοποιείται και στην ύλη από στοιχεία φαινομενικά και μόνον υλικά. Επισφραγίζει τη θυσία της Πνευματικής υπόστασης της Τετελειωμένης.
Ευλογημένος εκ του Πατρός, φέρει τον τίτλον και την Χάριν «Σταυρός Χριστού» και εναρμονίζεται και εισχωρεί εντός του Χριστοποιημένου Ηλία – Ιωάννη και αφομοιούται υπ’ αυτού, διά να επιστρέψη εις την Πηγήν του Φωτός.
Δύναμη Άπειρος και Ευλογία Πατρική αενάως υπάρχουσα, ευρισκομένη τιμητικά εις την Εξουσίαν του Ηλία – Ιωάννη, του πρώτου Πνεύματος του αρξαμένου από αιώνων το Θείον Έργον επί της γης.
Διαποτίζει τις υποστάσεις όλες, που αιτούν θυσία, και αποτυπώνεται εντός των, ως σφραγίδα ανεξίτηλος, ενοποιώντας τις υποστάσεις και ταυτίζοντάς τες εις ένα σημείο. Το σημείο της Θυσίας, της Απείρου Αγάπης, της Θεότητας.
Όταν όλες οι υποστάσεις αποτυπώσουν και διαποτισθούν από τη Χάρη του Σταυρού τούτου, η γη θα μεταβληθεί σε Ήλιο Φωτός και Ουράνιας Αγάπης.
Σταυρός Θυσίας και Αγάπης, που για πρώτη φορά θα λάμψει, μετά τη Θυσία του Θεανθρώπου, σ’ όλη του τη δόξα με τη Θυσία του Ηλία – Ιωάννη – Χριστού, ολοκληρούμενος εντός του και εκτός του και επιστρέφων στον Πατέρα, στην Ομοουσιότητα και στην Ένωση.
