ΝΛ36| Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Οι επτά θέσεις – εκφράσεις της Αλήθειας
και ο συντονισμός των Κέντρων

Οι μυστικές συχνότητες στις οποίες δονούνται τα Επτά μας Κέντρα, είναι καταχωρημένες στις αιτήσεις της Κυριακής Προσευχής, και η λειτουργία τους και ο συντονι­σμός τους στη δομή της. Είναι η προσευχή συντονισμού των Κέντρων. Σε κάθε τμήμα της αντιστοιχεί η λειτουργία ενός Κέντρου, η δόνηση μιας μουσικής νότας και στα Ανώτερα Κέντρα ένα Πρόσωπο.

Σε κάθε Κέντρο αντιστοιχεί μία από τις επτά θέσεις – μορφές της Αλήθειας – Ουσίας από την οποία προερχόμα­στε, μία από τις επτά θεμελιώδεις δονήσεις πάνω στις οποίες έχουμε δομηθεί.

Εξετάζουμε την Προσευχή τμηματικά, αναλύοντας τις ποιότητες των δονήσεων και τις λειτουργίες, για να συν­θέσουμε κατόπιν το σύνολο, αποδίδοντας το σκελετό της λειτουργίας του συντονισμού, όπως δόθηκε από τον Κύ­ριο στην επί του Όρους ομιλία (Ματθ. ΣΤ΄, 9-13).

1. «Πάτερ ημών «ο εν τοις Ουρανοίς», αγιασθήτω το Όνομά Σου»

Είναι η ευχή – δόνηση ενεργοποίησης του 7ου Κέντρου. Απευθύνεται στο Πρόσωπο του Πατέρα.

Αντιστοιχεί στη δόνηση του μουσικού φθόγγου ντο, που είναι ο πρώτος και ο τελευταίος μουσικός φθόγγος – δόνηση σε κάθε μουσική κλίμακα. Ο Πατέρας είναι η πρώτη και η τελευταία δόνηση – συχνότητα στη δομή κάθε όντος που έχει εκδηλωθεί. Η πρώτη, η Πηγή όλων των δονήσεων στο καθοδικό δημιουργικό ρεύμα, και η τελευταία, η δόνηση της Ενότητας των πάντων στο ανοδικό ρεύμα της επιστροφής στην Πηγή.

Στην Προσευχή, η πρώτη ευχή δόνηση απευθύνεται στον Πατέρα, μέσω της ενεργοποίησης του 7ου Κέντρου, του Κέντρου της ολοκληρωμένης Ενιαίας Αλήθειας – Ου­σίας, της Άπειρης Μονάδας, που παράγει την απειρία των όντων του Πατέρα. Αυτή η ποιότητα Αλήθειας καλείται με την ευχή – Επίκληση του Πατέρα «Του εν τοις Ουρανοίς», να φωτίσει τα επόμενα Κέντρα. Επικαλούμαστε το Όνομα του Πατέρα, «Πάτερ ημών», ο οποίος εδρεύει – εκδηλώνε­ται στα Ανώτερα Κέντρα, «εν τοις Ουρανοίς», και ζητάμε από τον ίδιο να δώσει δονήσεις Αγιότητας, δονήσεις ­Θείας Ενέργειας στις λέξεις «Πάτερ ημών ο εν τοις Ου­ρανοίς» που προφέραμε. Ζητάμε δηλαδή τη μετουσίωση του προ­φορικού λόγου σε δονήσεις Θείας Ενέργειας.

Έτσι ο προφορικός λόγος που θα δονείται στη συνέ­χεια της προσευχής, θα πάλλεται στην ποιότητα και έν­ταση του Υιού – Λόγου, της Εκδηλωμένης Αρμονίας. Η Πηγή λοιπόν της ενέργειας του συντονισμού των Κέντρων είναι Ο Πατέρας. Η ποιότητα των δονήσεων συντονισμού είναι οι δονήσεις του Λόγου – Χριστού, οι δονήσεις του Δημιουργού, του μόνου αρμόδιου να «ενεργήσει» επί των όν­των, εφόσον όλα δημιουργήθηκαν δι’ Αυτού, διά των δονήσεων του Λόγου, όπως φαίνεται στη φράση «και ­είπεν ο Θεός…», που επαναλαμβάνεται στη διαδικασία της Δημιουργίας (Γένεση Α΄). Δεν πρόκειται βέβαια περί του προφορικού λόγου, γιατί Ο Θεός δεν εκ­φράζεται μέσω του προφορικού λόγου, αλλά εκδηλώνεται μέσω του Λόγου – Υιού, του μόνου Λόγου που εκπόρευσε και μέσω του οποίου δημιούργησε, του Ομοούσιου με Τον Πατέρα, «δι’ ού τα πάντα εγένοντο».

2. «Ελθέτω η Βασιλεία Σου»

Είναι η ευχή – δόνηση ενεργοποίησης του 6ου Κέν­τρου. Απευθύνεται στο Πρόσωπο Του Υιού – Λόγου. Αντι­στοιχεί στον μουσικό φθόγγο Σι. Το ημιτόνιο ντο – σι αντι­στοιχεί – συμβολίζει την εκπόρευση του Υιού – Λόγου από τον Πατέρα σε Ομοουσιότητα με Αυτόν.

Το 6ο Κέντρο, συντονισμένο με το 7ο, δονείται στις ιδιαίτερες ποιότητες – συχνότητές του, λειτουργώντας σε άμεση εξάρτηση από το 7ο.

Το 6ο Κέντρο δονείται στη συχνότητα – ποιότητα της Αλήθειας – Ουσίας, που φέρνει τα πάντα σε εκδήλωση, σύμφωνα με τους Νόμους της Αρμονίας. Το Φως του αποκαλύπτει την Αρμονία του Λόγου και την ωθεί σε εκδή­λωση με όλους τους τρόπους. Έτσι ο Λόγος πλαισιώνει με τις δονήσεις του και μπορεί να εκδηλώνεται σαν προφορι­κός λόγος, σαν λόγος – αιτία εκδήλωσης κάποιου όντος ή φαινομένου, σαν γεωμετρικός, εκφράζοντας την αρμο­νία της δομής, και σαν λόγος – λογική, «ορθός λόγος».

Ο Λόγος είναι η πρώτη Αρμονική δόνηση, η θεμε­λιώ­δης δόνηση, στην οποία δονείται η Πηγή και από την οποία προέρχονται όλα τα όντα, οι παράγωγες δονήσεις. Το 6ο Κέντρο δονείται στη θεμελιώδη Αρμονική δόνηση και τροφοδοτεί με ενέργεια τα υπόλοιπα 5 Κέντρα, τις παράγωγες δονήσεις, που προήλθαν απ’ αυτό.

Είναι γνωστοί σε μας οι βιορυθμοί, η περιοδικότητα δηλαδή που διέπει τις λειτουργίες των όντων. Από τη Φυ­σική επίσης είναι γνωστή η ανάλυση κατά Fourier: «Κάθε περιοδική ταλάντωση είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι αποτελείται από άθροισμα αρμονικών προσθετέων (αρμο­νι­κών ταλαντώσεων), των οποίων οι συχνότητες είναι ακέ­ραια πολλαπλάσια της θεμελιώδους συχνότητας (της θε­μελιώδους αρμονικής ταλάντωσης)».

Κάθε περιοδική ταλάντωση, δηλαδή, που περιγράφει λειτουργία του όντος, μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι άθροι­σμα αρμονικών ταλαντώσεων, που οι συχνότητές τους εί­ναι ακέραια πολλαπλάσια της θεμελιώδους συχνότητας, άθροισμα δηλαδή των αρμονικών ταλαντώσεων στις οποίες δονούνται τα Κέντρα μας, και των οποίων οι συ­χνότητες παράγονται από τη θεμελιώδη συχνότητα του 6ου Κέντρου, σαν απλά πολλαπλάσιά της…

Στο Σχήμα 11 βλέπουμε ένα παράδειγμα περιοδικής τα­λάντωσης και τις δυο αρμονικές ταλαντώσεις, των ­οποίων μπορεί να θεωρηθεί άθροισμα. Η πρώτη, η θεμελιώδης, έχει συχνότητα ν. Από αυτήν παράγεται η δεύ­τερη, που η συχνότητά της είναι 2ν, διπλάσια δηλαδή της θεμελιώδους.

Στη μελέτη των γραμμικών ταλαντώσεων ονομάζουμε απομάκρυνση Χ, την απόσταση κάθε σημείου της καμπύ­λης, που περιγράφει την ταλάντωση, από τη γραμμή 0, τον άξονα συμμετρίας της. Η καμπύλη 3, που περιγράφει την περιοδική ταλάντωση, είναι άθροισμα των δύο προηγού­μενων, της 1 και της 2, γιατί κάθε χρονική στιγμή η απομά­κρυνση της x είναι ίση με το άθροισμα των απομακρύν­σεων των δύο άλλων ταλαντώσεων. Είναι δηλαδή: x = x1+ x2 στη χρονική στιγμή (α), και x = 0 στη χρονική στιγμή (β), γιατί και οι δυο αρμονικές ταλαντώσεις έχουν απομάκρυνση 0. Έτσι για κάθε χρονική στιγμή βρίσκουμε τα σημεία της καμπύλης (3).

Όσο πιο πολλοί είναι οι προσθετέοι, δηλαδή οι αρμο­νικές ταλαντώσεις, τόσο πιο πολύπλοκη είναι η μορφή της περιοδικής συνάρτησης. Τα ασυντόνιστα Κέντρα μας δο­νούνται παράγοντας ταλαντώσεις πολύπλοκης ­μορφής. Πολύ περισσότερο πολύπλοκη και σύνθετη είναι η μορφή της περιοδικής ταλάντωσης που προκύπτει σαν ­άθροισμά τους. Έτσι δικαιολογείται η πολύπλοκη περιοδική εκδή­λω­ση κάθε όντος, που επιστρέφει στις ίδιες τάσεις περιο­δικά – κατά διαστήματα.

Όταν τα Κέντρα θα συντονισθούν με τη θεμελιώδη αρμονική δόνηση του 6ου Κέντρου, δεν θα υπάρχει πια η πολύπλοκη σύνθεση – μορφή της περιοδικής ταλάντωσης. Δεν θα υπάρχει πια ταλάντωση, αλλά θα δονούνται συντονισμένα στην ίδια συχνότητα, μέσα στην Απειρότητα (Σχήμα 12, σελ. 239).

Στο 6ο Κέντρο, λοιπόν, που δονείται στη θεμελιώδη συ­χνότητα, απευθυνόμαστε με τη δεύτερη ευχή – δόνηση και ζητάμε να έλθει εντός μας η Βασιλεία του Πατέρα. Ζη­τάμε να πληρωθούμε με τον Βασιλέα, τον Λόγο – Χριστό, τον μόνο Τέλειο, τον Ομοούσιο με Τον Πατέρα. Η Βασι­λεία είναι η πλήρωσή μας με Λόγο – Χριστό, η ταύτισή μας μαζί Του, η ροή των δονήσεων του 6ου Κέντρου σ’ όλο το «είναι» μας, η τροφοδότηση της ύπαρξής μας από τη Θεία Του Ενέργεια, η πλήρης αποκατάσταση της Τελειότητας του Χριστού στον εκπεσόντα Άνθρωπο. Είναι η ευχή για τη Χριστοποίηση του Ανθρώπου. Αυτή είναι η Βασιλεία Του Πατέρα μέσα μας.

3. «Γενηθήτω το Θέλημά Σου»

Είναι η ευχή – δόνηση ενεργοποίησης του 5ου Κέν­τρου. Αντιστοιχεί στο Πρόσωπο του Ιωάννη του Βαπτιστή, που εκφράζει τη δόνηση της Οντότητας που είναι συντονισμένη με το Θείο Θέλημα και υπηρετεί τον Κύριο κάθε στιγμή με κάθε πράξη της. Είναι η Συνειδητότητα που έλ­κει Φως από τα ανώτερα Κέντρα για να το μεταδώσει στα κατώτερα. Είναι ο Ιωάννης που έχουμε όλοι μέσα μας. Εί­ναι η «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Έρημος είναι η κατάσταση – επίπεδο Συνειδητότητας κάθε οντότητας με αποσυντονισμένα Κέντρα.

Το 5ο Κέντρο είναι ο «Κήρυκας» των ανώτερων Κέν­τρων, που καλεί τα κατώτερα να δεχθούν το Φως και ν’ αρχίσουν Πορεία Συντονισμού και Ανέλιξης.

Έχει τις ίδιες εκδηλώσεις με τον εξωτερικό Ιωάννη που αναγγέλλει την επερχόμενη Παρουσία του Λόγου, κα­λεί σε μετάνοια και εξαγνίζει βαπτίζοντας.

Είναι Αυτός που βαπτίζει τον Άνθρωπο – Χριστό πριν αρχίσει το Έργο Του. Είναι Αυτός που εξαγνίζει τη Συνείδηση, που φθάνει με πίστη σ’ Αυτόν, για να μπορεί να συμμετέχει, να συντονίζεται με το Φως των Ανώτερων Κέντρων, ξεκινώντας την ανοδική πορεία της επιστροφής. Είναι ο Αέναος Λειτουργός της Θείας Χάριτος, που επι­τρέπει στην ατέλεια να συμμετέχει στην Τελειότητα –στο Θείο.

Η Χάρη μέσα από τον Ιωάννη εκχέεται σε όλα τα επίπεδα Συνειδητότητας χωρίς περιορισμούς. Μπορεί να επι­λέξει όντα που η Συνειδητότητά τους βρίσκεται σε επί­πεδο πιο σκοτεινό από του μέσου εξωτερικού ανθρώπου. Η Χάρη δεν ελέγχεται. Έλκεται από σωστές επιλογές, αλλά δεν δεσμεύεται. Είναι Αυτόνομη και διαχέεται με διάκριση, πάντα από μια Συνειδητότητα του επιπέδου του Ιωάννη.

Αντιστοιχεί στον μουσικό φθόγγο λα. Το Φως του Κέν­τρου αυτού δείχνει την Αλήθεια όπως την βλέπει η εξα­γνισμένη θέληση, η υπάκουη στους Νόμους, που ετοιμά­ζεται να προχωρήσει στο Φως του Λόγου. Δείχνει την Αλήθεια όπως την δείχνει ο «Βαπτιστής» στον Άνθρωπο, προκειμένου να τον οδηγήσει στην Εκδήλωση της Χριστότητας.

Με την τρίτη ευχή – δόνηση απευθυνόμαστε στο τρίτο από τα Ανώτερα Κέντρα, στη Συνειδητότητα του Ιωάννη, που ενεργοποιείται μέσα μας, καθώς δονούμαστε ταυτι­σμένοι με το Θείο Θέλημα.

Η Συνειδητότητά μας συντονίζεται με τη Συνειδητότητα του ύψους του Ιωάννη μέσα μας, και έτσι έλκει Χάρη, παραλληλίζεται σταδιακά με το Θείο Θέλημα και τελικά «βαπτίζεται» εξαγνιζόμενη από τις προηγούμενες ατελείς εκδηλώσεις της, αρχίζοντας το Έργο του Λόγου – Χριστού που έχει παραλάβει να ενηλικιώσει μέσα της.

Η πορεία του συντονισμού με το Θείο Θέλημα είναι μια πορεία συνεχών δοκιμασιών, έτσι ώστε ν’ απορρίπτονται στοιχεία διανοιακής προελεύσεως, που μας κατευθύνουν στην εξυπηρέτηση υλικών συμφερόντων. Κάθε δοκιμασία αποκαλύπτει την Αλήθεια γύρω απ’ αυτές τις τοποθετήσεις.

Το Φως του 5ου Κέντρου κλονίζει ό,τι έχει οικοδομη­θεί ξεκινώντας από θέληση μη συντονισμένη με τη Θεία Θέληση. Στο Φως του, το φάντασμα της προσωπικής θέ­λησης δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Είναι νεκρό. Δεν οδηγεί πουθενά. Η θέληση της προσωπικότητας είναι φοβερά δεσμευμένη από επιθυμίες, πάθη, αρέσκειες και απαρέσκειες, τόσο που μόνο ελεύθερη δεν μπορεί να λέ­γεται.

Μόλις μια οντότητα απαλλαγεί από επιθυμίες και πάθη και δει την ενότητά της με όλα τα δημιουργημένα όντα, τότε η θέλησή της ελευθερώνεται και στο εξής επιλέγει καταστάσεις που συντελούν στη γενική άνοδο, καθώς παραλληλίζεται σταδιακά με το Θείο Θέλημα.

Περνά δοκιμασίες που την τοποθετούν σωστότερα σε όλα τα θέματα, και κάθε φορά έλκει περισσότερη Χάρη, που την εκχέει στο περιβάλλον της, στους μαθητές, που έλκονται από το Φως της. Δεν νοείται ατομική πορεία ανόδου. Μόνο ανεβάζοντας άλλους θα επιστρέψουμε. Ακριβώς όπως η πτώση του Ανθρώπου ήταν το αποτέλε­σμα του διαχωρισμού του σε οντότητες με ατομικό «εγώ» – συνείδηση – ταυτότητα, έτσι η άνοδός του είναι το αποτέλεσμα της εκ νέου ενοποίησής του με τους αδελφούς του, σε μία οντότητα, τον Άνθρωπο, «τον άνω-θρώσκοντα».

Η πορεία της ανόδου στο επίπεδο του Ιωάννη δεν ­είναι δυνατόν να ματαιωθεί. Όταν ενεργοποιηθεί ο Ιωάννης εσωτερικά, καθοδηγείται η οντότητα με εσωτερική όραση και ακοή, φωτίζεται από το Φως των Ανώτερων Κέντρων και οι δοκιμασίες της υπερπηδούνται όλο και πιο γρήγορα. Είναι ολοφάνερο άλλωστε ότι έτσι προχωρεί, εφόσον το επόμενο σκαλί είναι η Αρμονία και η Τελειότητα του Λό­γου – Χριστού, που δεν έχει χώρο για αντιδράσεις και αρνήσεις, αλλά έχει συμπεριλάβει τα πάν­τα εντός του σ’ ένα Αρμονικό Ον, που περιέχει τα πάντα και έχει έτσι Εξουσία επί πάντων.

Έτσι ο Ιωάννης στην πορεία του για την εκδήλωση Του Λόγου, ενώνεται σταδιακά με επιλεγμένα όντα, έτσι ώστε η ενωμένη ομάδα ν’ αποτελεί ένα μικρό τέλειο – αρμονικό σύνολο. Σταδιακά, λοιπόν, ενώνεται με κάθε μέλος της ομάδας. Σηκώνει το βάρος του μετουσιώνοντάς το σε Φως, καθώς αναλαμβάνει την ευθύνη των ατελειών, που έχουν εκδηλωθεί από την οντότητα στη συνολική της πορεία, «πληρώνοντας» το αντίτιμο που απαιτεί ο Νόμος της Ισορροπίας.

Με τον ίδιο ρυθμό της μετουσίωσης τής εκχέει Φως και Χάρη από τα Ανώτερα Κέντρα και την καθοδηγεί. ­Είναι ο Οδηγός. Αυτό το ον, που από τότε που θα το συναντήσουμε, δεν χωρίζουμε πια ποτέ. Η πορεία είναι να ενωθούμε μαζί του, αφομοιώνοντας τα «στοιχεία» που εκδηλώνει και διαχέοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας στο «είναι» – Συνειδητότητα της ενοποιημένης ομάδας, αντλών­τας απ’ αυτό το ευρύτερο «εγώ» – Συνειδητότητα τα στοιχεία που δεν έχουμε ακόμα εκδηλώσει τέλεια.

Εφόσον η ομάδα απαρτίζεται από άτομα που έχουν επιλεγεί από τη Θεία Θέληση, περιέχει ένα τέλειο σύνολο στοιχείων σε όλα τα πεδία. Μόλις συντονισθεί με τις οδηγίες του Συντονιστή Ιωάννη, του «Διαχειριστή» της Θείας Χάριτος, αρχίζει μια Αέναη Ροή Αρμονίας σ’ όλα τα μέλη. Δονούνται όλα στην ίδια συχνότητα, τη συχνότητα που εξαρχής δονείται ο Συντονιστής – Οδηγός, και οι δυνατότητές τους είναι άπειρες…

Δεν πρόκειται για λεκτικό ‑ αφηρημένο σχήμα λόγου. Στη μελέτη του συντονισμού στη Φυσική υπάρχουν συνοπτικά τα εξής: Έχουμε μια εξωτερική πηγή δονήσεων που η συχνότητά της μπορεί να μεταβάλλεται, και ένα σώμα που δονείται σε μια συγκεκριμένη συχνότητα (ν0), που την ονομάζουμε ιδιοσυχνότητα. Αυτά τα δύο αποτελούν ένα σύστημα. Όταν η συχνότητα (ν) της εξωτερικής πηγής σταδιακά συντονίζεται με την ιδιοσυχνότητα (ν0) του σώματος, το πλάτος (α) της ταλάντωσης του συστήματος (και των δύο σωμάτων δηλαδή) αυξάνεται συνεχώς (καμπύλη 1 και καμπύλη 2). Όταν η συχνότητα ν3 γίνει ίση με το νο, τότε το πλάτος της ταλάντωσης του συστήματος γίνεται Άπειρο (καμπύλη 3). Να, λοιπόν, που οι νόμοι της Φυσικής έχουν εφαρμογές σε πολύ ευρύτερο «χώρο» απ’ ό,τι έχουμε μάθει μέχρι τώρα.

Στο Σχήμα 12 βλέπουμε τη μεταβολή του πλάτους (α) στον κάθετο άξονα, καθώς η συχνότητα (ν) της εξωτερικής πηγής μεταβάλλεται πάνω στον οριζόντιο άξονα. Για την τιμή ν0 έχουμε άπειρο πλάτος, άπειρη ενέργεια, άπειρες δυνατότητες για το συντονισμένο σύστημα, για τη συν­τονισμένη ομάδα.

Είναι η ομάδα που ωθεί με την απαραίτητη ενέργεια τα μέλη της να συντονίζονται τέλεια το ένα μετά το άλλο με τη θεμελιώδη συχνότητα του Λόγου – Χριστού, ώστε να εκδηλώνουν Τον Λόγο – Χριστοποιούμενα.

4. «Ως εν Ουρανώ, και επί της γης»

Ο Λειτουργός – η Συνείδηση που προσεύχεται, ζητάει να φωτισθούν με Φως των Ανώτερων Κέντρων (Ουρανοί), τα κατώτερα (γη). Είναι η ευχή – δόνηση που επιτρέπει στα κατώτερα Κέντρα να συντονισθούν με τις δονήσεις Λό­γου που ρέουν, να συμμετέχουν στην ανακύκλωση των επτά ποιοτήτων Φωτός – Ενέργειας, που υποκινεί η προ­σευχή. Είναι η ευχή που τους επιτρέπει να δεχθούν το Φως, παρά την ατέλειά τους και την κατάχρηση της ενέργειάς τους, για την εξυπηρέτηση χαμηλών στόχων και κε­νών επιδιώξεων.

5. «Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον»

Είναι η ευχή – δόνηση που απευθύνει η προσευχόμενη Συνείδηση συντονισμένη στο 4ο Κέντρο, το Κέντρο της περιοχής της καρδιάς. Είναι το Κέντρο που βρίσκεται ανάμεσα στα κατώτερα και στα Ανώτερα Κέντρα. Είναι αυτό που διαχέει τη δόνηση της Αγάπης στο ανθρώπινο υλικό πεδίο, της Αγάπης που δίνει το δικαίωμα και τη δυνατότητα, σε όποιον δονείται συντονισμένος εδώ, να κάνει αιτήσεις Φωτός και να μεσολαβεί ώστε να δοθεί το Φως στους ανθρώπους, με τη μορφή που η Θεία Θέληση ορί­ζει. Μπορεί να δοθεί σαν βοήθεια σε δύσκολες στιγμές, σαν έμπνευση με σκοπό το ανέβασμα της Συνειδητότητας, σαν ισορροπία, που θα ανακουφίσει τον υφιστάμενο πιέσεις άνθρωπο, ή με οποιαδήποτε μορφή μπορεί να βοηθήσει και να διδάξει τον άνθρωπο.

Είναι η δόνηση της Αγάπης που, όταν εκπορεύεται από το Κέντρο της Καρδιάς, ενεργοποιεί την επικοινωνία των κατώτερων με τα Ανώτερα Κέντρα. Είναι η δόνηση της Αγάπης, που μπορεί να ζητήσει να γίνουν τα ατελή άξια να συμμετέχουν στην Τελειότητα.

Έτσι το Φως του 4ου Κέντρου είναι το Φως της Αγάπης που εκδηλώνεται σαν μεσολαβητής – εσωτερικά και εξωτερικά – συμπληρώνοντας τις ελλείψεις των ατελών, ώστε να γίνουν τέλεια. Είναι το Φως της Αγάπης που φέρ­νει σε επαφή τη γη με τον Ουρανό, είναι το Φως που ανά­γει τις δονήσεις των γήινων κατώτερων Κέντρων και τα συντονίζει στη συχνότητά του, για να μπορούν να «επι­κοινωνήσουν», να ’ρθουν σ’ «επαφή» με το Θείο Φως των Ουράνιων Ανώτερων Κέντρων. Είναι η ίδια η Αγάπη, το Αιώνιο Φίλτρο, το Πύρινο Ένδυμα, η Ασπίδα που προστα­τεύει ό,τι δονείται χαμηλά, από τις δονήσεις του Ανέσπερου Φωτός.

Όταν οι κατώτερες μορφές που λειτουργούν συντονι­σμένες σε κάποιο από τα «γήινα» Κέντρα, φωτιστούν από τα Ανώτερα, έλκουν – αντιλαμβάνονται μόνο την Αρνητική Μορφή του Φωτός, τη μορφή του Εκπαιδευτή. Την έλκουν οι επιλογές και οι τοποθετήσεις τους με το συνολικό μαγνητικό δυναμικό τους. Την έλκουν γιατί ενεργοποιούν με τη στάση τους το Νόμο της ισορροπίας, που τείνει να αποκαταστήσει την ουδετερότητα, από την οποία απομακρύνθηκαν με τις ελλιπείς, μονομερείς τοποθετήσεις τους. Την αντιλαμβάνονται γιατί δεν έχουν καλλιεργήσει «αισθητήρια» αντίστοιχης ποιότητας, για ν’ αντιληφθούν την Αρμονία και την Τελειότητα. Έτσι η επαφή με το Θείο Φως μπορεί να φέρει στην προσωπικότητα δέος, φόβο και τρομερή αίσθηση της μηδαμινότητάς της, μπορεί να την διαλύσει. Είναι ακριβώς αυτό που αισθάνθηκε ο Απόστο­λος Παύλος στο δρόμο για την Ταρσό, όταν φωτίστηκε από το Φως Του Κυρίου.

Αυτό όμως θα κατέλυε την ελευθερία βούλησης του ανθρώπου, γιατί δεν θα του επέτρεπε να συνεχίσει την πορεία του όπως επιλέγει. Έτσι ο Δημιουργός μάς προ­στατεύει από το Φως Του, αν εμείς δεν το αναζητήσουμε… Μας δίνει όμως τη δυνατότητα να το δούμε και να μεταλλαγούμε απ’ Αυτό μόλις ξυπνήσει μέσα μας η Αγάπη για τον Άνθρωπο, για τη Δημιουργία ολόκληρη, η Αγάπη του 4ου Κέντρου… Αυτό είναι το κλειδί για τη Βασιλεία των Ουρανών, τοποθετημένο μέσα μας. Έτσι, με ­προστασία το Φως της, το Φως του 4ου Κέντρου, μπο­ρούμε να αντικρίσουμε – παρά την ατέλειά μας – το Θείο Φως στην Άπειρη Αγαθότητά Του.

Η συνεχής μας επικοινωνία με Αυτό, ανάλογη με την επιθυμία μας για Άνοδο Πνευματική, μετουσιώνει στα­δια­κά το «είναι» μας, συντονίζοντάς μας με το Φως του Λόγου – Χριστού.

Με την πέμπτη ευχή, ο Λειτουργός – Συνείδηση δονεί­ται στο 4ο Κέντρο και ζητά την απαραίτητη «επιούσια» Ενέργεια – Φως των Ανώτερων Κέντρων για την κάθε περίσταση (σήμερον). Και βέβαια θα λάβει ό,τι ζητά: «Αι­τείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν» (Ματθ. Ζ΄, 7). Αντιστοιχεί στη δόνηση του μουσικού φθόγγου σολ, τη δόνηση του Ήλιου, του ­ζωοδότη του Φυσικού Κόσμου. Έτσι η Αγάπη, όπως εκδηλώνεται από το επίπεδο του 4ου Κέντρου, είναι ο ζωοδότης κάθε ύπαρξης που ζει στην επιφάνεια της γης. Είναι η ανώτερη δόνηση της γήινης Αγάπης, της Αγάπης που ζητά να βοηθήσει τους άλλους.

Είναι η δόνηση της Αγάπης, που εκδηλώνει αφοσίωση στον Λόγο – Χριστό. Είναι ακριβώς η Αγάπη, η Πίστη και η Αφοσίωση που εκδήλωσε – ενσάρκωσε ο Απόστολος Πέ­τρος. Είναι η σταθερή δομή, πάνω στην οποία οικοδομεί ο Κύριος κάθε ανθρώπινο ον, που φθάνει να δονείται στην αρχή της κλίμακας της ανόδου, της αποκατάστασης, που φθάνει δηλαδή να ενσαρκώνει την Ακλόνητη Πίστη. «Συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ΙΣΤ΄, 18).

Η εκκλησία την οποία οικοδομεί ο Κύριος, είναι ο εσω­τερικός Ναός κάθε ανθρώπου. Είναι ο αχειροποίητος ­Ναός, είναι Πνευματική Εκκλησία, είναι το άθροισμα Πνευματικών ιδεών στην ατομική συνείδηση. Είναι ο Ναός μέσω του οποίου ο άνθρωπος λατρεύει τον Θεό και οδηγεί­ται διά του Λόγου στον Πατέρα – Τελειότητα.

Σ’ αυτή την πορεία η Συνειδητότητα του Όντος πρέπει να εκδηλώνει τη σταθερή Πίστη και την Αγάπη και προσή­λωση προς τον Κύριο, που εκπροσωπεί ο Πέτρος. Πρέπει, δηλαδή, να δονείται σταθερά συντονισμένη με το Φως του 4ου Κέντρου, έτσι ώστε η σφοδρότητα των δοκιμα­σιών που παρουσιάζει την πλάνη – Άδη, να μην την κλονί­σει.

Τι εννοούμε, όμως, όταν λέμε ότι η Αγάπη του 4ου Κέν­τρου είναι το Κλειδί για τη Βασιλεία των Ουρανών, και με ποιον τρόπο συνταυτίζεται αυτό με το ρητό του Ευαγ­γε­λίου, κατά το οποίο ο Κύριος παραδίδει στον Πέτρο τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών;

Ο Πέτρος συμβολίζει στην εσωτερική του έννοια την πίστη. Επομένως, ερμηνεύοντας με εσωτερική Πνευματική θεώρηση, αναφαίνεται ότι το κλειδί για την εισχώρηση στη Βασιλεία των Ουρανών είναι η Πίστη.

Στο σημείο αυτό δημιουργείται η εντύπωση πως υπάρ­χει κάποια αντίφαση. Αυτό όμως δεν συμβαίνει, γιατί στη λειτουργία του 4ου Κέντρου η εκδήλωση της Πίστης και της Αγάπης ταυτίζονται και συνυπάρχουν. Δεν είναι δύο διαφορετικές εκδηλώσεις, αλλά είναι μία ενωμένη εκδήλωση, που συνέχει τη θετική λειτουργία του 4ου Κέντρου.

Η διάσπαση και ο διαχωρισμός της Πίστης από την Αγάπη κατά την εκδήλωση της λειτουργίας του 4ου Κέν­τρου, είναι δυνατόν να προκαλέσει μεγάλες ­δυσαρμονίες. Φέρνει το 4ο Κέντρο σε υπολειτουργία, αδρανοποιεί το δυναμικό του και οδηγεί σε πτώση την εκδήλωση Πίστης και Αγάπης. Ο διαχωρισμός οδηγεί πάντα σε πτώση και αρνητική λειτουργία.

«…και δώσω σοι τας κλεις της βασιλείας των ουρανών, και ό εάν δήσης επί της γης, έσται δεδεμένον εν τοις ουρανοίς, και ό εάν λύσης επί της γης, έσται λελυμένον εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. ΙΣΤ΄, 19).

Είναι οι δύο εξουσίες του Πέτρου 4ου Κέντρου, που μπορεί να εκδηλωθεί – λειτουργήσει αρνητικά και έτσι να «δέσει» τα τρία κατώτερα κέντρα «επί της γης», έτσι ώστε να εκδηλώνουν την αρνητική τους πλευρά, και μέσω αυτής της λειτουργίας να εκπέσει της αποστολής του υπη­ρε­τώντας το υλικό φρόνημα, «τα των ανθρώπων»: «ο δε στραφείς είπε τω Πέτρω· ύπαγε οπίσω μου, σατανά· σκάνδαλόν μου ει· ότι ου φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων» (Ματθ. ΙΣΤ΄, 23).

Έτσι, καθώς λειτουργεί το 4ο Κέντρο αρνητικά και «δένει επί της γης» τα τρία κατώτερα Κέντρα, η δέσμευσή τους ισχύει και για τους ουρανούς – ανώτερα Κέντρα, που εκδηλώνονται κι αυτά αρνητικά, ενεργοποιώντας τους εκπαιδευτές Νόμους, την αρνητική όψη του Φωτός. Αυτό είναι το ένα κλειδί.

Το άλλο κλειδί είναι η θετική λειτουργία του 4ου Κέν­τρου, η ολοκληρωμένη λειτουργία Πίστης και Αγάπης που λύνει – αποδεσμεύει τα κατώτερα Κέντρα από τη γη – άρ­νηση και το ίδιο συντελείται και στους ουρανούς. Τα ανώ­τερα Κέντρα τώρα είναι ελεύθερα να λειτουργήσουν θε­τικά, τροφοδοτώντας την οντότητα με Φως, στη μορφή της Άπειρης Αγαθότητας.

Έτσι οι τρεις αρνήσεις του 4ου Κέντρου, που είναι αρ­μόδιο για τη λειτουργία των τριών κατώτερων Κέντρων, επανορθώνονται από τις τρεις θέσεις, ακριβώς όπως οι τρεις αρνήσεις του Πέτρου, κατά τη νύχτα της σύλληψης του Ιησού, επανορθώθηκαν με τις τρεις βεβαιώσεις Αγά­πης προς τον Κύριο: «λέγει αυτώ το τρίτον· Σίμων Ιωνά, φιλείς με; … και είπεν αυτώ· Κύριε, συ πάντα οίδας, συ γιγνώσκεις ότι φιλώ σε· λέγει αυτώ ο Ιησούς· βόσκε τα πρό­βατά μου» (Ιωάν. ΚΑ΄, 17).

Καθώς το 4ο Κέντρο επιβεβαιώνει ρητά την ­Αγάπη και την αφοσίωση προς τον Κύριο, για καθένα από τα κα­τώ­τε­ρα Κέντρα, παίρνει την εντολή από τον Κύριο να είναι οδηγός τους. Έτσι και κάθε οντότητα δονούμενη στην ποιότητα της ακλόνητης Πίστης και Αγάπης, παίρνει εσω­τερικά την εντολή να «ποιμένει τα πρόβατά του», τροφο­δοτώντας τα με τη Θεία Ενέργεια, τον «άρτον τον επιούσιον».

6. «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών»

Ο Λειτουργός, προσευχόμενη συνείδηση, συντονισμέ­νος στη δόνηση – Αγάπη του 4ου Κέντρου, συνεπής στη λειτουργία της Αγάπης, κάνει αιτήσεις συντονισμού των κατώτερων Κέντρων. Δεν κατέρχεται να συντονισθεί μαζί τους, γιατί δεν υπάρχει σ’ αυτά Αγάπη, κι έτσι δεν είναι δυνατόν να προσευχηθεί από το δικό τους επίπεδο. Με τις ευχές που απευθύνει τα συντονίζει με το 4ο Κέντρο όπου δονείται, ενεργοποιώντας με τη δόνηση Αγάπης την αποστολή Φωτός από τα Ανώτερα Κέντρα.

Αρχίζει από το 3ο Κέντρο, που δονείται σε μια διπλή συχνότητα. Είναι το αρμόδιο Κέντρο για τη διατήρηση της ισορροπίας στη «γη», στα κατώτερα δηλαδή Κέντρα. Το 4ο Κέντρο δεν περιλαμβάνεται στη δικαιοδοσία του 3ου. Η Αγάπη σε κάθε επίπεδο υπερκαλύπτει τους Νόμους, είναι ο Ανώτερος Νόμος και έτσι τους εμπεριέχει και δεν υπά­γεται στη λειτουργία τους.

Η πρώτη μορφή δόνησης του 3ου Κέντρου είναι η κα­ταγραφή των λανθασμένων επιλογών μας, εκείνου που συχνά ονομάζεται «αρνητικό κάρμα». Δεν υπάρχει βέβαια αρνητικό και θετικό κάρμα, παρά μόνο όταν το κοιτάζεις από την περιορισμένη πλευρά τού αν σου οφείλουν ή οφείλεις. Είναι χαρακτηριστικός τρόπος αντίληψης που διαχωρίζει, αντίληψης που εκφράζει τη λειτουργία των κατώτερων Κέντρων σ’ όλη τους τη «δόξα». Είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Είναι οι δύο τρόποι με τους οποίους μπορούμε να φέ­ρουμε ανισορροπία. Ο πρώτος όταν με την ­τοποθέτηση και τη συμπεριφορά μας δεν εκφράζουμε αγάπη, και ο δεύτερος όταν για ό,τι δίνουμε, περιμένουμε ανταπόδοση. Κι έτσι περικλείουμε μία σωστή ενέργεια ή τοποθέτηση μέσα σε άρνηση ιδιοτέλειας.

Και με τους δύο τρόπους δεσμεύουμε όντα και κατα­στάσεις στο γήινο πεδίο μέχρι να αποκατασταθεί η ισορ­ροπία. Δεν υπάρχει, λοιπόν, τίποτα θετικό στο Κάρμα, με την έννοια ότι η καταγραφή – Κάρμα δεν πυροδοτεί την ανέλιξή μας, αλλά με κάθε όψη της την καθυστερεί. Το Κάρμα είναι μια αρνητική διαδικασία καταγραφής του Νό­μου 3 της ισορροπίας, με τρόπο που αρμόζει στον υλικό χώρο, και γι’ αυτό εδρεύει στο 3ο από τα γήινα Κέντρα. Οι δύο συχνότητες, στις οποίες δονείται, αντιστοιχούν στις δύο λειτουργίες του ίδιου Νόμου. Αντιστοιχούν στους μουσικούς φθόγγους φα και μι. Το ημιτόνιο που τους συνδέει δείχνει την ομοιότητα της δομής τους. Είναι οι δύο τρόποι με τους οποίους είμαστε δεμένοι, οι δύο τρό­ποι οι οποίοι πρέπει να λυθούν αμοιβαία, για να ισορρο­πήσει ο «ισολογισμός» μας, η καταγραφή του 3ου Κέν­τρου.

Οι ενέργειες και οι τοποθετήσεις μας θα έπρεπε να εί­ναι συντονισμένες με τον μυστικό ρυθμό της Δημιουργίας και να κατευθύνονται από τη Θεία Θέληση. Έτσι θα έφερ­ναν σαν αποτέλεσμα την ισορροπία και δεν θα κα­ταγρά­φονταν πουθενά, δεν θα δέσμευαν τίποτα και κα­νέναν.

Ο Θεός – Πατέρας, η Πηγή της Ισορροπίας, είναι Άπειρα Αγαθός, δεν χρεώνει. Χρεώνει ο Νόμος της Ισορροπίας, ο Νόμος της διατήρησης της Αρμονίας του Λόγου, από τον οποίο δημιουργηθήκαμε, ο Νόμος δηλαδή της διατήρησης της Θείας Δομής μας. Χρεώνει ο Νόμος που τον ενεργοποιούμε οι ίδιοι διαστρέφοντας την ενότητα της δομής μας σε Έναν Άνθρωπο, με διαχωρισμό σε ξεχωριστές αυθύπαρκτες προσωπικότητες, δένοντας με οφειλές ο ένας τον άλλον.

Το 3ο Κέντρο είναι η αρνητική γήινη έκφραση του 5ου Κέντρου. Η καταγραφή των οφειλών είναι το αντίστροφο από τον εξαγνισμό του βαπτίσματος του Ιωάννη (5ο Κέν­τρο), που προϋποθέτει την αμοιβαία συγχώρεση, το αμοι­βαίο λύσιμο του δεσμού των δύο μορφών οφειλών.

Το να λειτουργήσει μία οντότητα συντονισμένη με το 5ο Κέντρο, σημαίνει ότι έχει απενεργοποιηθεί η αντί­στρο­φη λειτουργία του 3ου Κέντρου και έχει αντικατασταθεί ο Νόμος – Κάρμα με το Νόμο της Χάριτος. Αυτός είναι ο Νόμος της Ισορροπίας στην έκφραση που αρμόζει στους Ουρανούς – Ανώτερα Κέντρα.

Για να συντονισθούμε με τα Ανώτερα Κέντρα, ­πρέπει πρώτα να πληρώσουμε το τίμημα της ισορροπίας, να ισορ­ροπήσουμε τον «ισολογισμό» που έχει καταγραφεί στο 3ο Κέντρο.

Εδώ η ίδια μας η θέληση καθορίζει το αν θα λάβουμε ή όχι το Θείο Φως. Απαραίτητος όρος είναι να συγχωρή­σουμε για να συγχωρηθούμε. Είναι η λειτουργία ενεργοποιητής της Θείας Χάριτος, που αντικαθιστά το Νόμο του Κάρμα.

Η Θεία Χάρη μάς επισκιάζει εφόσον δεχθούμε και εκ­δηλώσουμε με πράξη την ενότητά μας απέναντι στις ευ­θύνες, την ενότητά μας μέσα στην υπευθυνότητα για τη διατάραξη της Ισορροπίας στο Πεδίο όπου εκδηλωνόμαστε κάθε φορά. Η αμοιβαία συγχώρεση είναι μία ένωση σε πρώτο επίπεδο. Είναι μία απελευθέρωση που συνεπάγεται άνοδο, ακριβώς επειδή αποτελούμε μία Υπόσταση, Έναν Άνθρωπο εκδηλωμένο σε πολλές μορφές πάνω στη γη. Ο ίδιος ο Άνθρωπος μπορεί να καθηλώσει ή να απελευθε­ρώσει τον Αδελφό του – Εαυτό, τον Άνθρωπο.

Μπροστά στη συνειδητοποίηση της ενότητας και στην εκδήλωσή της με την αμοιβαία αποδέσμευση, ενεργο­ποι­είται ο Νόμος της Θείας Χάριτος και αναστέλλει τη λει­τουργία του Νόμου του Κάρμα. Αυτό είναι το μυστικό κλει­δί, η πρώτη από τις σταδιακές ενώσεις, για την αρχή του δρόμου της Ανόδου της επιστροφής στον Πατέρα. Εί­ναι η πρώτη προσφορά, η προσφορά όσων μας οφείλουν, που μας χαρίζει την αποδέσμευση από το δεσμό των δικών μας οφειλών. Είναι η πρώτη πυροδότηση του εξωτε­ρικού ανθρώπου, αυτή που του δίνει την ευκαιρία να βγει από τον φαύλο κύκλο των αλλεπάλληλων δεσμεύσεων.

7. «Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν»

Η προσευχόμενη Συνείδηση – Αγάπη, ­συντονισμένη πάντα με το 4ο Κέντρο, ζητά τώρα το συντονισμό του 2ου Κέντρου με τα Ανώτερα. Κάνει αίτηση Φωτός που θα πληρώσει το 2ο Κέντρο και θα ανάγει τη λειτουργία του. Το Φως του 2ου Κέντρου μάς εφοδιάζει με αλλεπάλληλες εμπειρίες της γνώσης του Καλού και του Κακού.

Είναι το Φως που έλκει την Ψυχή να βιώσει νοητικές εμπειρίες, διαχωρισμένη σε «ανεξάρτητες» ­απομονωμένες προσωπικότητες. Είναι το Φως της Άρνησης του ­Ενιαίου Εαυτού, είναι το Φως της Αντίδρασης στην εσωτερική Θεία Φωνή της Συνείδησης, είναι το Φως του εγωισμού που παρουσιάζει πάντα σαν ορθή τοποθέτηση και ενέρ­γεια, αυτό που συμφέρει τη διαιώνιση του διαχωρισμού. Είναι η λάθος αντίληψη ότι το Καλό και το Κακό υπάρχουν και μπορούν να βιώνονται ξεχωριστά. Είναι το Φως που αντιμάχεται κάθε ένωση, αυτό που είναι υπεύθυνο για τη μάστιγα της μοναξιάς. Είναι το Φως που καταδικάζει σε απομόνωση κάθε πιστό του, τιμωρώντας το λάθος του. Εί­ναι το Φως που απαγορεύει την Πνευματική μας Άνοδο, αν δεν έχουμε αγαπήσει το «κακό».

Είναι η Φωνή του Όφεος, που στάθηκε η αιτία της Πτώσης από τον εσωτερικό Παράδεισο της Αρχέγονης Αρμονίας.

Είναι η Φωνή της Δοκιμασίας, που ζητά να κλείσουμε όλη την Άρνηση μέσα σε Άπειρη Αγάπη, για να μετου­σιωθεί και να επιστρέψει μαζί μας στον Παράδεισο απ’ όπου όλοι έχουμε εκπέσει.

Το Φως του 2ου Κέντρου γκρεμίζει κάθε ασταθή ισορ­ροπία που δεν είναι θεμελιωμένη πάνω στην Αρμονία του Λόγου. Είναι η αντίστροφη λειτουργία του 6ου Κέντρου της Αρμονίας μέσα στην Ενότητα θετικού και αρνητικού, καθώς φανερώνει την ουτοπία του διαχωρισμού σε «Καλό» και «Κακό».

Η δόνησή του αντιστοιχεί στη δόνηση του μουσικού φθόγγου ρε, του δεύτερου φθόγγου της ανιούσας κλίμα­κας, όπως το σι (6ο Κέντρο) είναι ο δεύτερος φθόγγος της κατιούσας κλίμακας, που αντιπροσωπεύει το καθοδικό ρεύμα της Δημιουργίας. Είναι η δόνηση στην οποία δονεί­ται η υπόσταση όταν απαλλαγεί από την επιρροή του 1ου Κέν­τρου. Είναι η πρώτη δόνηση μετά την αλλαγή κατεύ­θυνσης του ρεύματος από καθοδικό σε Ανοδικό. Είναι η έδρα της αφυπνισμένης ψυχής.

Κατ’ αναλογία, το 6ο Κέντρο (σι) είναι η πρώτη βαθμίδα κα­θόδου του Πνεύματος κατά τη Δημιουργία, η θετική έκ­φραση του μη διαχωρισμού, της Αρμονίας. Ο συντονισμός με το 6ο Κέντρο προϋποθέτει τη λήξη της νοητικής εμ­πειρίας του διαχωρισμού σε Καλό και Κακό. Για να ενεργοποιηθεί το 6ο Κέντρο, πρέπει να απενεργοποιηθεί το 2ο Κέντρο του διαχωρισμού, αφήνοντας χώρο να δομηθεί η Ενότητα της Αρμονίας.

8. «Αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού»

Είναι η ευχή – δόνηση της προσευχόμενης Αγάπης για να απαλλαγούμε από το Υλικό Φρόνημα, που εκφράζεται με τη λειτουργία του 1ου Κέντρου, του κατώτερου από τα γήινα.

Το Φως του 1ου Κέντρου δονείται στη συχνότητα της μαγείας των αισθητικών απολαύσεων. Η ­κατωτερότητα της απόλαυσης μέσω των αισθήσεων είναι φανερή αν δούμε πόσο περιορισμένες συχνότητες και εντάσεις μπο­ρούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις.

Το 1ο Κέντρο χρησιμοποιεί τα άλλα δύο γήινα Κέν­τρα, οδηγώντας τα να λειτουργήσουν αρνητικά. Το τρίτο, να κάνει καταγραφές οφειλών, απόρροια των σχέσεων που έχουν στόχο το να επωφεληθεί η γήινη συνειδητότητα, όσον αφορά την απόλαυση κάθε είδους. Σ’ αυτές τις σχέ­σεις, εκτός από την κατάχρηση της Θείας Ενέργειας, που τροφοδοτεί κάθε εκδήλωσή μας, γίνεται και κατάχρηση του άλλου όντος, μια και το χρησιμοποιούμε συνειδητά ή ασυνείδητα για τους σκοπούς του 1ου Κέν­τρου μας.

Το δεύτερο Κέντρο οδηγείται να εκφράσει το διαχωρι­σμό, προσφέροντας σαν αποτέλεσμα την εμπειρία του Καλού και του Κακού. Εκφυλίζεται η διάκριση και η τοποθέτησή μας είναι, πως είναι Καλό ό,τι προσφέρει απόλαυση, και Κακό ό,τι την στερεί!…

Διασύρεται η λειτουργία της Αγάπης του 4ου Κέντρου καθώς «ντύνεται» με το όνομά της ένα δυσαρμονικό σύ­νολο, που περιέχει, σε εκδήλωση, ένστικτο κυριαρχίας, τάση ιδιοκτησίας, αυτοπροβολή, αυτοϊκανοποίηση και κάθε είδους ψευδαίσθηση, που συχνά την αποδίδουμε στον εγωισμό.

Ο Πονηρός είναι το Υλικό Φρόνημα. Η Θεία Ενέργεια που τροφοδοτεί τα Κέντρα, έχει σαν Πηγή το Απόλυτο Αγαθό, στη συχνότητα του οποίου είναι συντονισμένο το 7ο Κέντρο. Η Ενέργεια αυτή φθάνοντας στο 1ο Κέντρο χρησιμοποιείται για ικανοποίηση ενός κατασκευασμένου νοητικού προτύπου, μέσω των αισθήσεων. Να, λοιπόν, πού βρίσκεται η κατάχρηση!

Εδώ φαίνεται η αντίστροφη λειτουργία του 1ου και του 7ου Κέντρου. Το 1ο Κέντρο δονείται και αυτό στον μουσικό φθόγγο ντο. Είναι η αρνητική έκφραση του Απολύτου. Απόλυτο είναι μόνο το Αγαθό, η Άπειρη Αγάπη. Το 1ο Κέν­τρο εκδηλώνει την πλήρη κατάχρησή της, την εκδή­λωσή της σε ποιότητα ανάρμοστη με την Τελειότητά της.

Η λειτουργικότητα του 1ου Κέντρου είναι η φυσική συνέχιση της ροής του Καθοδικού ρεύματος της Δη­μιουργίας. Έχει σκοπό τη διαιώνιση της Ύλης, του χώρου έκφρασης του Υλικού Πνεύματος, του Πονηρού. Έχει σαν αποτέλεσμα την παροδική ευχαρίστηση και τη μόνιμη στασιμότητα της Ανθρώπινης Υπόστασης στο πεδίο δρά­σης του Καλού και του Κακού, της εμπειρίας του Πόνου.

Η ελεύθερη θέληση είναι η μόνη που μπορεί και αυτή καλείται να δώσει τέρμα στην ανακύκλωση της στασιμό­τητας του Ανθρώπου, της Εικόνας του Θεού. Καλείται να τον ελευθερώσει από το πεδίο της δράσης των Νόμων, από τους περιορισμούς του Χώρου και του Χρόνου, της Ατέλειας γενικά. Είναι η ίδια που μέσω των ελεύθερων επιλογών τον οδήγησε εδώ.

Η όγδοη ευχή ανάγει την ενέργεια που τείνει να εκ­φρασθεί από το 1ο Κέντρο και συντονίζει τη συνείδηση στο 4ο Κέντρο, της Αγάπης, της ποιότητας που δεν ­ζητά την «ικανοποίησή» της. Της Αγάπης που δεν χρησιμο­ποιεί ούτε τον εαυτό της ούτε άλλο ον, αλλά προσεύχεται, εί­ναι δηλαδή συγκεντρωμένη στο εσωτερικό και εύχεται, ζητά το Αγαθό. Είναι ο Λειτουργός που κρατά συντονι­σμέ­να τα κατώτερα Κέντρα με το 4ο Κέντρο της Αγάπης και έλκει Φως από τα Ανώτερα, ώστε να τα τροφοδοτεί με Θεία Ενέργεια για να ανάγουν σταδιακά τις δονήσεις τους.

9. «Ότι Σού εστίν η Βασιλεία»

Μόλις τα κατώτερα Κέντρα συντονισθούν με το 4ο, ρέει Θείο Φως από τα Ανώτερα Κέντρα στα γήινα. Η Θεία Αγάπη τα κατακλύζει και η Συνείδηση «αισθάνεται» την είσοδό της στους Ουρανούς συντονιζόμενη με το 5ο Κέν­τρο. Βαπτίζεται από τον «εσωτερικό Ιωάννη», αφού είχε ετοιμαστεί με διαδοχικές καθάρσεις. Γίνεται η Παρθένα ψυχή, η μελλοντική Θεοτόκος. Είναι η «ευαγγελιζόμενη» τη γέννηση Του Κυρίου, Λόγου – Χριστού εντός της, που εισέρχεται στη Βασιλεία του Κυρίου.

«και η Δύναμις»
Μετά το βάπτισμα του Ιωάννη και την είσοδο στη Βα­σιλεία των Ουρανών, ανατέλλει εντός της οντότητας η Άπειρη Δύναμη του Λόγου. Την καλύπτει η Δύναμη του Κυρίου, Δημιουργού, η Ακατάλυτη Δύναμη που ενώνει τα αντίθετα, η Άπειρη Έλξη του Θείου Έρωτα, που ­συνδέει το Αρνητικό Άπειρο με το Θετικό Άπειρο, μέσα στη Μία Υπόσταση του Λόγου – Χριστού. Είναι το μεγαλείο της Δό­νησης του 6ου Κέντρου.

«και η Δόξα»
Ανατέλλει στη Συνειδητότητα το 7ο Κέντρο της Ολο­κληρωμένης – Ενιαίας Αλήθειας του Πατέρα, το Φως της Ουσίας, το Υπερούσιο Φως, σε όλη Του τη Δόξα!… Εδώ ολοκληρώνεται η ανοδική πορεία, καθώς η Συνειδητότητα συντονίζεται σταδιακά με τους μουσικούς φθόγγους λα, σι, ντο.

10. «Του Πατρός και Του Υιού και Του Αγίου Πνεύματος»

Η Οντότητα εκδηλώνει Συντονισμένη – Ομοούσια και Αχώριστη την Αγία Τριάδα, στον ήχο του Απολύτου, που αντιστοιχεί στον μουσικό φθόγγο ντο, την αρχή και το τέ­λος της μουσικής κλίμακας, την Αρχή και το Τέλος της Δημιουργίας.

Εδώ παρουσιάζονται πάλι τα τρία Πρόσωπα – ­Δράσεις του τριαδικού Νόμου της Ισορροπίας, συντονισμένα στη μία δόνηση του Απολύτου.

11. «Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων»

Εδώ παρουσιάζεται ο Νόμος του Χρόνου, ­τριαδικά ισορροπημένος, σε τρεις ταυτόσημες εκφράσεις. Δεν υπάρχουν εδώ επτά τρόποι να δεις την Αλήθεια. Υπάρχει Ένας – Τριαδικός, υπάρχει Μία Τρισυπόστατη Ουσία – Αλήθεια, Ο Ένας Νόμος, Η Αλήθεια – Ουσία που είναι και ο Νόμος 3 και ο Νόμος 7 ταυτοποιημένοι!…

12. «Αμήν»

Η Προσευχή τελειώνει με τελική εκπόρευση ­Ενέργειας – Φωτός στην Πρωταρχική της Μορφή. Είναι η Σφραγίδα της Μοναδικής Ουσίας, του Ανεκδήλωτου Πατέρα, που πέ­ρασε το Φως Του, το εκδήλωσε μέσα από τα Κέντρα με επτά τρόπους και το ανακάλεσε, με την Αντίστροφη Πο­ρεία, στην Αρχική Του Δόνηση Αναλλοίωτο!…

Είναι το Φως του 7ου επιπέδου, που με τη δόνηση «Αμήν» εφοδιάζει τους λόγους – αιτήσεις της Προσευχής με τη Δύναμη του Λόγου, ώστε να πραγματοποιηθούν.

Συνοπτική περιγραφή της λειτουργίας
των 7 Κέντρων στην Προσευχή

Κατά τη διάρκεια της Προσευχής, το 4ο Κέντρο είναι ο Λειτουργός, είναι η δόνηση της προσευχόμενης συνειδητότητας. Εύχεται και παίρνει Φως από τα Ανώτερα Κέντρα και μέσω αυτού συντονίζει τα κατώτερα Κέντρα στο επίπεδο του 4ου, του Κέντρου της Αγάπης.

Από αυτό το επίπεδο η οντότητα αρχίζει να συντονίζε­ται με το Φως του 5ου Κέντρου, να εξαγνίζεται. Καλύπτε­ται με τη Θεία Χάρη και ακολουθεί το Βάπτισμα που σφραγίζει την πλήρη κάθαρση των Κέντρων και την έν­αρξη της εκδήλωσης Του Λόγου – Χριστού. Συντονίζεται με το Φως του 6ου Κέντρου, με το Φως Του Υιού, Του Ομοούσιου με Τον Πατέρα, που ως Ομοούσιος επιστρέφει σ’ Αυτόν, συν­τονιζόμενος, δονούμενος στο Φως του 7ου Κέντρου, την Ολοκληρωμένη Ουσία – Αλήθεια του Πα­τρός.

Η Προσευχή, με τη διαδοχική ενεργοποίηση – ­κάθαρση των Κέντρων, αποκαλύπτει την πορεία του Ανθρώπου κατά την Άνοδο, από την Ύλη ως τη Θέωση, την Επι­στροφή στην Αγκαλιά Του Πατέρα.

Η πορεία αυτή μέσα από την Προσευχή μπορεί να απο­δοθεί σχηματικά ως εξής:

Παρατηρούμε ότι στη μορφή του 3ου Κέντρου το αρ­νητικό και το θετικό εκφράζονται με δύο ξεχωριστές δο­νήσεις (μι, φα). Αντίστροφα, στο 6ο, το Απόλυτο Θετικό και Αρνητικό είναι ενωμένα στη δόνηση σι, τη δόνηση Του Άπειρου Δημιουργού.