Ε. Μάτσα
Ανοίγω την καρδιά μου και την ψυχή μου για να μιλήσω στον εαυτό μου. Έναν εαυτό που ψάχνω να βρω και να γνωρίσω σε όλα του τα σημεία. Ανοίγω την καρδιά μου, η οποία έχει πλημμυρίσει με τα δάκρυα του είναι και μπόρεσε έτσι να αλαφρώσει η ψυχή και να ανοίξει.
Γιατί μονάχα όταν η ψυχή ανασάνει από τους κυματισμούς και τους πόνους της ύλης, μονάχα όταν το δάκρυ γίνει το καθαρτήριο φάρμακο του εξαγνισμού της, τότε μόνο μπορεί να υψώσει τα μάτια στην καρδιά της και να της μιλήσει με αγνότητα, με καθαρότητα και αίσθημα μετάνοιας και ειλικρινούς αγάπης.
Η ψυχή, αυτή η υπέροχη ψυχή, που όλοι μας αποκαλούμε τον εαυτό μας έτσι, δεν είναι αυτό που εννοούμε. Η ψυχή είναι ο ήλιος του εαυτού μας. Και το δάκρυ της ψυχής, της Μητέρας Ψυχής, είναι το ύδωρ της κάθαρσης του είναι μας, είναι ο παλμός της μετάνοιας, η Αλήθεια που εμφανίζεται για να μας ανυψώσει και να μας κάνει να δούμε την πραγματική μορφή της ψυχής μας.
Ψυχή, αιώνια πάλλαμπρη παρουσία μέσα στα κατάβαθα των ωκεανών του είναι μας. Κρυμμένη μέσα στα πέλαγα των ανθρώπινων διανοιών μας και μέσα στα άπατα νερά της καρδιάς μας. Εμφανίσου Ψυχή, γλυκύτατη ύπαρξή μας, για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Τον εαυτό που χάσαμε και βρίσκεται μέσα μας. Εκεί όπου ποτέ δεν τολμήσαμε να περπατήσουμε, γιατί φοβηθήκαμε την Αλήθεια που θα μας αποκάλυπτες. Και η αλήθεια είναι πως πέσαμε από το ύψος της Αγάπης Σου, Μητέρα Μου, Μητέρα της απείρου δημιουργίας.
Μάζεψα τα δάκρυα της ψυχής μου και τα έκανα εικόνισμα μέσα στην καρδιά μου. Δεήθηκα με σεβασμό σ’ αυτά τα δάκρυα που κύλισαν σαν σταγόνες αίματος απ’ την ψυχή μου και παρακάλεσα για τον εαυτό μου, που έχασε το δρόμο του μακρυά από την ψυχή του. Τον εαυτό μου που είναι ο άνθρωπος, ο άνθρωπος της γης, που ξέχασε το μονοπάτι των δακρύων της ψυχής του ή το καταχώνιασε μέσα στα κρυφά όνειρά του, όπου ξεχειλίζει η θλίψη και ο πόνος, χωρίς να προσπαθεί να βρει την αιτία όλων αυτών των δεινών, όπως αποκαλεί ο εαυτός μου άνθρωπος, τα δάκρυα της ψυχής του.
Κι όμως εαυτέ μου, εσύ είσαι η Ψυχή, εσύ και το δάκρυ, εσύ η μετάνοια, εσύ και η Αγάπη. Γιατί λοιπόν η θλίψη γι’ αυτό; Δείξε σεβασμό στα δάκρυα της ψυχής που κύλισαν και έρευσαν μέσα στο είναι σου, για να φέρουν τον εξαγνισμό και την ανύψωσή σου.
Και τώρα ψυχή μου αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι, τώρα που βλέπω ποια πραγματικά είσαι, πώς άντεχα να σε ταπεινώνω τόσο σκληρά, πώς δεν κατάλαβα την υφή σου, την ουσία σου, πώς αλήθεια δεν είχα καταλάβει την ύπαρξή σου; Πού σε είχα κρύψει κι όλο έκλεινα τα μάτια για να μη σε βλέπω; Εσένα, που είσαι η ψυχή μου, που είσαι ο εαυτός μου. Ο πραγματικός εαυτός. Κι όχι ο πλαστός, που δημιούργησα και του έφτιαξα και ταυτότητα καταγράφοντάς την ως προσωπικότητα. Άραγε η μόνη ταυτότητά μου δεν είσαι εσύ αγαπημένη Ψυχή; Και αλήθεια είσαι μέσα στον εαυτό μου και ο εαυτός μου μέσα σου είναι. Τι υπερούσιο! Συνύπαρξη, συνταύτιση, ενότητα.
Ενώθηκαν τα δάκρυα της μετάνοιας με την Πανάμωμη Πάναγνη Ψυχή της Υπερούσιας Ζωής του εαυτού μου, και ο δρόμος έλαμψε με τις δάφνες του ερχομού της Αγάπης. Ο δρόμος στρώθηκε με την ταπεινότητα της ψυχής μου, για να δεχθεί τα θεία βήματά σου να περπατούν και να καθιστούν κάθε φυλλαράκι απ’ το δέντρο του είναι μου Αγάπη και Φως.
Η είσοδος του ναού μου αναμένει και καλωσορίζει τον ερχομό σου μέσα σ’ αυτόν. Το χαλί της καρδιάς μου έστρωσα με χρυσές αχτίδες απ’ τα δάκρυα των ματιών μου, για να περάσεις μέσα στις πύλες της ψυχής μου, και να καθίσεις στο θρόνο που ετοίμασα για σένα εαυτέ μου, που αιώνες τώρα ανάμενα υπομονετικά να ’ρθεις. Αλλά μόνο που δεν το γνώριζα στ’ αλήθεια πως έτσι θα γινόταν, γιατί είχα κλείσει το ναό της ψυχής μου. Γιατί ξέχασα να δακρύζω και να συγχωρώ τα λάθη του εαυτού μου.
Η ψυχή μου ετοιμάστηκε να φωταγωγηθεί από τη Θεία Αγάπη και το Φως Σου. Το βάπτισμα τελέστηκε και η ζωή εν Χριστώ είναι πια γεγονός. Γεγονός που τίποτε δεν μπορεί να σβήσει, διότι η Αλήθεια που γράφεται μέσα στα μύχια της ψυχής μένει ανεξίτηλη και αναμένει απ’ την ψυχή να ενεργοποιήσει τα θεία νάματά της. Η ψυχή θα κυοφορήσει την Αλήθεια και το Φως της είναι αυτό που θα δώσει ζωή στο είναι και την καρδιά της.
Η ψυχή είναι η επουράνια μελωδία που συνθέτει και δημιουργεί τη μουσική των υπερκόσμιων δονήσεων, δίνοντας στη δημιουργία τον ίδιο της τον εαυτό, γιατί η ψυχή έχει ζωή άφθαρτη και σαν δεχθεί την Αγάπη εντός της, γίνεται η Μητέρα Ψυχή που ανασταίνει κάθε ύπαρξη μέσα στη θεία αγκάλη Της.
Έτσι κι εγώ σε δέχθηκα Μητέρα Ψυχή μέσα μου, και το φωτοστέφανο περάστηκε στο κεφάλι μου σαν επιστέγασμα της Αγάπης Σου που αναγνώρισα μέσα στην καρδιά μου.
Γι’ αυτό άνοιξα τα χέρια κι αγκάλιασα τον άνθρωπο της γης, τον αγκάλιασα και τον συγχώρεσα για την πτώση του, όσο μεγάλη κι αν ήταν ή είναι, γιατί Εσύ αγκαλιάζεις τα πάντα, κι εγώ είμαι Εσύ κι Εσύ εγώ. Η ψυχή μου, ο εαυτός μου. Σε βρίσκω, ξανά σε βρίσκω. Σ’ έψαχνα αλλού κι όμως σε βρίσκω μέσα μου. Τι μεγαλείο το θείο δώρο σου να βρίσκεται μέσα μου. Τι μεγαλείο που σε ξαναβρίσκω ψυχή μου, διαμάντι του εαυτού μου.
Το δάκρυ της χαράς πια τρέχει απ’ τα μάτια μου για να χαριστεί σε σένα ψυχή μου, που είχα πικράνει και είχα ξεχάσει. Το δάκρυ του εαυτού μου ψυχή μου ας γιατρέψει τις πληγές που σου άνοιξα και μάτωνες κάθε φορά που σε αποχωριζόμουν, για να τρέχω μέσα στην πλάνη της ύλης που με γέλασε με την ψεύτικη γυαλάδα της. Το δάκρυ έχω μόνο να σου χαρίσω ψυχή μου, γιατί αυτό μου απόμεινε. Τα έχασα όλα. Όμως βρήκα εσένα, την Αγάπη. Δεν θέλω τίποτε άλλο, ουσιαστικά δεν ζητούσα ποτέ τίποτα άλλο απ’ το να σε βρω.
Εαυτέ μου, σ’ ευχαριστώ που είσαι εδώ, μέσα μου. Δεν απομένει πια απ’ το ν’ αφήσω το Φως σου να καλύψει όλα τα σημεία εκείνα που σκοτείνιασα με τα σταχτιά κακοτράχαλα βήματά μου.
Ο ναός της ψυχής μου είναι ζωντανός και φωτεινός, γιατί η Αγάπη εκδηλώνεται απ’ όλους τους πόρους που τον αποτελούν. Και όλοι οι πόροι είσαι Εσύ Λόγε Χριστέ Μητέρα Θεοτόκε. Όλα μου είναι δικά Σου. Δεν έχω τίποτα δικό μου. Δεν θέλω τίποτε δικό μου.
Μόνο ο αγώνας είναι εκείνος που πρέπει να καταβάλλω για να κρατήσω εκείνο το ύψος στο οποίο Εσύ με εναπόθεσες. Το ύψος της Θείας Αγάπης. Κι ο αγώνας είναι μεγάλος. Γι’ αυτό πάντα θα ζητώ τη βοήθεια Σου. Όπου κι αν βρίσκομαι, όπως κι αν είμαι. Μόνο εσύ Αγάπη μπορείς να με βοηθήσεις και να με συμπληρώσεις. Το δάκρυ κύλισε και πότισε τη γη για να τη βαφτίσει στο όνομα της Αγάπης. Η γη γίνεται ουρανός και Φως Θείο και η σφαίρα της απαστράπτει από ενότητα και Αγάπη, γιατί η γη εμβαπτίσθηκε μέσα στο άγιο ποτήριον της Θείας Κοινωνίας και ο άνθρωπος της γης γίνεται Χριστός, ένα με τον άπειρο Λόγο Χριστό, γίνεται Θεός μέσα στη Θεότητα του Λόγου Χριστού. Και η Ανάσταση αρχίζει, μέσα στον άνθρωπο!!…
