Στη σημερινή εποχή υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που κατασκευάζουν θεωρίες και τις ασπάζονται και τις διακηρύττουν σαν αλήθειες. Παρατηρείται, δηλαδή, το φαινόμενο όχι μιας, αλλά πολλών αληθειών, που συγκρούονται μεταξύ τους. Οι άνθρωποι τάσσονται με το μέρος της μιας ή της άλλης αλήθειας και μάχονται να την επιβάλουν. Εκθέτουν τα επιχειρήματά τους, που σύμφωνα με τη λογική και την τοποθέτησή τους είναι σωστά. Τα επιχειρήματα όμως αυτά ανατρέπονται από άλλα, που εξυπηρετούν και παρουσιάζουν μια διαφορετική λογική. Ο άνθρωπος όμως εξακολουθεί να εμμένει στις ιδέες που πρεσβεύει, χωρίς να δέχεται να δει και να ελέγξει τις αντίθετες.
Ένας τέτοιος έλεγχος είναι σίγουρο, ότι θα του έφερνε μια τρομερή σύγχυση, γιατί θα καταλάβαινε ότι αυτό που υποστηρίζει έχει δύο όψεις. Ανάλογα με τον τρόπο που το εξετάζει και το αντιλαμβάνεται, είναι αλήθεια ή ψέμα.
Επομένως δεν είναι Αλήθεια. Ο άνθρωπος βαθιά μέσα του γνωρίζει την πραγματικότητα. Ξέρει ότι τα ανθρώπινα επιχειρήματα μπορούν να καταρριφθούν, γιατί είναι δημιουργήματα δικά του, που προέρχονται από την υποκειμενική θέση, που λαμβάνει μέσα στην Κοινωνία, επιδιώκοντας να αποκτήσει ισχύ. Όμως προτιμά να απωθεί αυτή τη γνώση. Αισθάνεται την ανάγκη να στηριχθεί, να θέσει κάποιες βάσεις, πάνω στις οποίες θα οικοδομήσει και προτιμά να διαλέξει το ψέμα, να το πιστέψει ως αλήθεια και να αγκιστρωθεί πάνω σ’ αυτό, να διαμορφώσει τη ζωή του σύμφωνα με αυτό. Του φαίνεται πιο εύκολο και λιγότερο κοπιαστικό και επικίνδυνο, από την προσπάθεια να προσεγγίσει την πραγματική Αλήθεια. Έχει φτάσει στο σημείο να πιστεύει ότι η Αλήθεια δεν υπάρχει.
Ο άνθρωπος βρίσκεται μέσα στην πλάνη. Γιατί η πλάνη δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η παραδοχή του ψέματος, της αλήθειας και της όχι αλήθειας. Η Αλήθεια μέσα της δεν επιδέχεται αρνήσεις. Είναι μια συνεχής κατάφαση. Δεν χρειάζεται επιχειρήματα για ν’ αποδειχτεί, είναι αυταπόδειχτη. Δεν έχει ανάγκη να την υπερασπίσουν, να τη στηρίζουν για να μην κλονιστεί. Είναι Αναλλοίωτη, Αμετάπτωτη μέσα στους αιώνες. Μπορεί να φανερωθεί και να εκδηλωθεί κάθε στιγμή, αρκεί ο άνθρωπος να μπορέσει να την καταλάβει.
Για να γίνει όμως αυτό πρέπει πρώτα να κατανοήσει την πλάνη του. Να συναισθανθεί ότι συνεχώς μεταλλάζει μέσα του το ναι με το όχι, χωρίς να ξέρει και ο ίδιος τι του συμβαίνει. Είναι απαραίτητο να αντιληφθεί ότι την πλάνη αυτός τη δημιούργησε και μόνο αυτός μπορεί να την εξουδετερώσει. Ότι είναι αδύνατο ταυτόχρονα να επιθυμεί ν’ απαλλαγεί από αυτήν και να διατηρεί την εγωιστική στάση του παντογνώστη και του ειδήμονα.
Η πλάνη προέρχεται από τον άνθρωπο και βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος δεν πλανάται γιατί εξωτερικοί παράγοντες τον ωθούν, αλλά γιατί έχει δώσει δικαίωμα στην πλάνη να εισχωρήσει μέσα του. Αν δεν υπήρχαν εντός του οι υποδοχές και ο σπόρος της, τίποτα δεν θα μπορούσε να τον παραπλανήσει. Οι εξωτερικοί παράγοντες είναι απλώς το λίπασμα, οι γόνιμες συνθήκες, που βοηθούν τον σπόρο να μεγαλώσει γρήγορα και να δώσει πολλά φυτά. Όμως και αυτοί ουσιαστικά από τον άνθρωπο διαμορφώνονται. Η πλάνη δεν θα υπήρχε, ούτε και οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να εξαπλωθεί, αν δεν υπήρχε η πηγή της. Αυτή η πηγή είναι ο γήινος άνθρωπος. Μόνο όταν αυτή στερέψει και κλείσει, μπορεί η Αλήθεια να εδραιωθεί και να κυριαρχήσει.
Η πλάνη οδήγησε τον άνθρωπο στην πτώση, δημιουργώντας το «εγώ» του, ωθώντας τον να βλέπει στα πάντα την αντίθεση και όχι την έλξη και τη συνένωση. «Εγώ» και πλάνη είναι άμεσα συνδεδεμένα και αλληλοεξυπηρετούνται. Το «εγώ» τρέφεται από την πλάνη, αλλά και της επιτρέπει να υπάρχει. Το «εγώ» αποσπά τον άνθρωπο από το Θείο Νου και κατασκευάζει από υλικά στοιχεία τη διάνοια. Η πρώτη πλάνη, δηλαδή, δημιουργεί το «εγώ» και αυτό με τη σειρά του δημιουργεί τη διάνοια, για να διαιωνίσει την πλάνη.
Η διάνοια είναι το κέντρο απ’ όπου ξεκινούν όλες οι σκέψεις του γήινου ανθρώπου και τον κατευθύνουν. Είναι ισχυρή και του παρέχει όλα τα στοιχεία που θα τον διευκολύνουν και πιο γρήγορα θα τον προσκολλήσουν στην ύλη. Οι σκέψεις, που από αυτήν προέρχονται, είναι κραδαστικά χαμηλές. Αποσκοπούν να προσελκύσουν τον άνθρωπο σε υλικές απολαύσεις, να του εξάψουν την εγωιστική επιθυμία του, να προκαλέσουν ψεύτικους προβληματισμούς, που δεν καταλήγουν πουθενά και να αδρανοποιήσουν κάθε Πνευματικό στοιχείο μέσα του. Επιζητούν να εγκαθιδρύσουν το Βασίλειο της διάνοιας. Θέλουν τον άνθρωπο εκτελεστή των εντολών της.
Ο άνθρωπος που αισθάνεται τη ροή των σκέψεων και δέχεται τους ερεθισμούς τους οποίους του προκαλούν, πέφτει στην παγίδα. Πιστεύει τις υλόφρονες σκέψεις και νομίζει ότι είναι δικές του. Δεν μπορεί να κατανοήσει την πλαστή τους φύση. Έτσι σιγά – σιγά τις αφήνει να τον διαβρώνουν, να τον προσαρμόζουν στη δική τους θέληση και να περιβάλλουν ολόκληρη την υπόστασή του με ένα βαρύ υλικό ένδυμα. Ο άνθρωπος καλύπτεται από την πλαστή πραγματικότητα, που η διάνο ιό του συνθέτει. Μεταμορφώνεται, γίνεται πειθήνιο όργανο της πλάνης, αναγνωρίζει μόνο τον εαυτό του και αυτούς που συμφωνούν μαζί του. Απορρίπτει καθετί που δεν ανήκει στις δικές του πλανημένες σκέψεις. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη εξασφάλιση και άμυνα της πλάνης. Εφόσον μόνον αυτή τον εξουσιάζει, μπορεί απόλυτα να κυβερνά, χωρίς μάλιστα να αντιμετωπίζει την παραμικρή αντίστασή του.
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να εξαλείψει την πλάνη του στηριζόμενος στον εαυτό του. Για να την απαρνηθεί πρέπει να την αντικαταστήσει με κάτι άλλο. Αν ψάξει στο γήινο κόσμο του, το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι διαδοχικά να ασπάζεται διάφορες πλάνες, δημιουργήματα της διάνοιας, που αν και φαίνονται διαφορετικές, στην ουσία είναι πάντα οι ίδιες, γιατί έχουν το αυτό καταστροφικό αποτέλεσμα. Για ν’ αποφύγει την περιδίνηση στην πλάνη πρέπει να χτυπήσει και να διαλύσει τον γήινο άνθρωπο, που υπακούει στη διάνοια και εξυψώνει το «εγώ». Το «ξέρω», που με μεγάλη ευκολία προφέρει, πρέπει να αντικατασταθεί από το «δεν ξέρω». Οι γνώσεις του, για την απόκτηση των οποίων πολλούς αγώνες και θυσίες έκανε, πρέπει να παραμεριστούν. Είναι αναγκαίο να αφεθεί ελεύθερος από τους περιορισμούς του για να σπάσει, να διαρρήξει τα τοιχώματα, που η πλανημένη πορεία του γύρω του έθεσε. Να παραδεχτεί τα λάθη και τις ατέλειές του. Γιατί και η πεποίθηση ότι τα πάντα είναι τέλεια και δεν χρειάζονται καμιά καλυτέρευση, είναι και αυτή τέχνασμα της πλάνης, για να τον κολακεύει και να τον αποκοιμίζει. «Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν». (Επιστ. Α΄ Ιωάνν. Α΄, 8)
Ο άνθρωπος πρέπει να διακρίνει το αρχικό αίτιο της πλάνης, που είναι η αποκοπή από τον Θείο Νου. Ο Θεός εκπορεύει το Απόλυτο και το Τέλειο. Όσο βρισκόταν σε επαφή μαζί Του δεχόταν τις Απόλυτες, Τέλειες, Θεϊκές ιδέες. Μόλις απομακρύνθηκε, έπαψε να συντονίζεται μαζί Του και οδηγήθηκε στην πλάνη. Επομένως για να εξαλειφθεί το αρχικό αίτιο και να αποκατασταθεί ο άνθρωπος μέσα στην Αλήθεια, πρέπει να ξανασυνδεθεί με τον Θεό. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ο Θεός είναι η Αλήθεια. Αν την επιζητά δεν μπορεί παρά να επιστρέφει σ’ Αυτόν και να επιθυμήσει τις Πνευματικές Καθοδηγήσεις Του, που θα τον προστατεύσουν από την Πνευματική επιδημική αρρώστια της πλάνης. Μόνο όταν βρίσκεται σε Αρμονία και Συντονισμό με τον Θείο Νου μπορεί να γνωρίζει την Αλήθεια και να αποφεύγει τις οργανωμένες επιθέσεις της πλάνης, που ζητάνε να τον παρασύρουν στο βασίλειό της. «Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτοίς· πλανάσθε μη ειδότες τας γραφάς μηδέ την δύναμιν του Θεού». (Ματθ. ΚΒ΄, 29)
Μόλις ο άνθρωπος παραδεχτεί την πλάνη και συνειδητοποιήσει την αρχική αιτία της, σπεύδει αμέσως για να διορθώσει και προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον Θεό. Πρέπει όμως να προσέξει μήπως και σ’ αυτή την προσπάθειά του εισχωρούν διανοητικά στοιχεία, με σκοπό να τον εμποδίσουν, να τον απογοητεύσουν και να τον αποτρέψουν. Για να πραγματοποιήσει την επανασύνδεση με το Θείο είναι ανάγκη να περάσει το πλαστό περικάλυμμά του και να διεισδύσει στο εσωτερικό του «είναι». Να μάθει να εξωτερικεύει αυτό το βαθύτερο «είναι» του. Γιατί μέσω αυτού θα συνομιλήσει με τον Θεό. Σ’ αυτό θα εναποτεθούν οι Θείες ιδέες και αυτό θα καλλιεργήσει και θα εξελίξει.
Η προσευχή του θα τον ανυψώσει κοντά στον Θεό. Θα τον βοηθήσει να εξουδετερώσει τη διάνοιά του και να συλλάβει τις Θείες Αλήθειες και έννοιες, που θα εγκατασταθούν στη συνείδησή του. Με τη βοήθεια της προσευχής σταδιακά θα ξεδιπλώνει την Πνευματική υπόστασή του, που την είχε σε αδράνεια, θα παίρνει Φως, θα εδραιώνεται και θα κατανοεί την Αλήθεια. Η επαφή με τον Θεό θα του επιτρέψει να γνωρίσει τους Θείους Νόμους και να μάθει να ΄ διαβλέπει πέρα από την επιφάνεια των γεγονότων, το σκοπό που εξυπηρετούν, τον Νόμο που ενεργοποιούν. Μόνο έτσι θα μπορέσει να ξεφύγει από την πλάνη, χωρίς κάθε στιγμή να κινδυνεύει να ξαναγυρίσει Σ’ αυτήν. Γιατί η πλάνη είναι συνδεδεμένη με την ύλη. Όσο ο άνθρωπος φέρει την ύλη, μπορεί πολύ εύκολα να εξαπατηθεί και να υποκύψει. Η διαρκής Πνευματική ενατένιση, η συνταύτιση του θελήματος του με το Θέλημα του Θεού, η επίμονη προσπάθεια να ξεπεράσει την ύλη, θα είναι οι σίγουροι και αλάνθαστοι οδηγοί του.
Η επαγρύπνηση και η μαχητικότητα είναι τα άλλα εφόδια, που χρειάζεται εκείνος που αγωνίζεται ενάντια στην πλάνη. Μπορεί η προσευχή του να έχει φέρει μέσα του τα Θεία ιδεώδη και να του πρόσδωσε γνώσεις από την Πηγή της Πανσοφίας. Όμως αν προς στιγμή ξεχαστεί, αν αρχίσει να κάνει συμβιβασμούς και παραχωρήσεις, η πλάνη θα τον επισκιάσει πάλι και θα τον βγάλει από την Πνευματική οδό που ακολουθεί, θα του παραποιήσει τις Πνευματικές επιτυχίες του, θα επιδιώξει να σβήσει το Φως του. Πρέπει να προχωρεί ακάθεκτα προς τον Πνευματικό του στόχο, κάνοντας καθημερινά καινούργια βήματα. Να αντιμετωπίζει την πλάνη και να τη νικά. Ο άνθρωπος που πραγματικά αγωνίζεται, πρέπει να δώσει τη μάχη του και εσωτερικά και εξωτερικά. Κάθε εσωτερική κατάκτησή του, κάθε άνοδό του θα την εξωτερικεύει. Κάθε εσωτερική Αληθινή γνώση του, που τον έφερε πιο κοντά στον Πνευματικό προορισμό του, θα τη διαλαλεί, χωρίς να φοβάται, και στους γύρω του, προσπαθώντας να τους φέρει σε επίγνωση της κατάστασής τους και να τους αναγκάσει να δουν την Αλήθεια που κι αυτός αντίκρισε. Αν κάνει διαφορετικά, η εσωτερική του πρόοδος μπορεί να μείνει στάσιμη ή να ακολουθήσει καθοδική πορεία, όταν παραστεί ανάγκη να έρθει σε σύγκρουση με την πλάνη, που επικρατεί γύρω του και καιροφυλακτεί το λάθος του. Γι’ αυτό πρέπει κάθε κίνησή του να είναι σταθερή, να μην αφήνει κενά, που μπορούν να αποβούν μοιραία. Οι υποδοχές που είχε, πρέπει να καλυφθούν με Φως για να μην υπάρχει περίπτωση οπισθοχώρησης.
Ο άνθρωπος που έρχεται σε επαφή με την Αλήθεια και την εκδηλώνει, είναι αδύνατον να πέσει σε λάθη από τις επιδράσεις του περιβάλλοντος του. Εφόσον γνωρίζει, μπορεί να διακρίνει και να αντιληφθεί την πλάνη. «Ημείς εκ του Θεού εσμέν· ο γιγνώσκων τον Θεόν ακούει ημών ος ουκ έστιν εκ τού Θεού ουκ ακούει ημών. Εκ τούτου γιγνώσκομεν το Πνεύμα της αληθείας και το πνεύμα της πλάνης.» (Α΄ Ιωάν. Δ΄, 6). Τις διδασκαλίες και τις θεωρίες που ακούει, δεν τις κρίνει από αυτά που υπόσχονται, αλλά από αυτά που επιφέρουν. Όταν τα αποτελέσματά τους είναι η Αγάπη και η Αρμονία με το Θείο, προέρχονται από το Θείο. «Τεκνία μηδείς πλανάτω υμάς· ο ποιών την δικαιοσύνην δίκαιος έστι, καθώς εκείνος δίκαιος εστίν.» (Επιστ. Α΄ Ιωάν. Γ΄, 7).
Η πλάνη είναι το μεγάλο εμπόδιο, η διαχωριστική γραμμή που ο άνθρωπος έθεσε ανάμεσα στον εαυτό του και στον Θεό. Περιέχει όλα τα ανθρώπινα, γήινα, υλικά στοιχεία, που συντείνουν στον περιορισμό του Πνεύματος. Ο Θεός όμως είναι πάνω από την πλάνη. Η Αλήθεια και το Φως Του μπορούν να καταλύσουν και το πιο πυκνό σκοτάδι. Ο Χριστός, το Φως του Κόσμου, που πριν δύο χιλιάδες χρόνια παρουσιάστηκε στη γη, διασκόρπισε την άγνοια. Με τη Διδαχή Του άνοιξε το δρόμο για να πορεύονται αυτοί που θέλουν να είναι οι Πνευματικοί Νικητές.
Από τότε η πλάνη έχασε την ισχύ της. Ο άνθρωπος είναι αυτός που της τη δίνει πάλι και στο χέρι του είναι να της την αφαιρέσει. Τα πάντα απ’ αυτόν εξαρτώνται. Αν θελήσει να βαδίσει στην οδό που χάραξε η Ζωή του Ιησού, να ενωθεί μαζί Του, τότε θα μπει στην Αλήθεια, θα γίνει η Αλήθεια. Γιατί στην πραγματικότητα πλάνη δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η Μία Αλήθεια, η Τρισυπόστατη Θεότητα, ο Παντοδύναμος Θεός.
