Τὸ Σύμπαν ἀδιασκεύαστον, ἄμορφον. Οὐδὲν στοιχεῖον, οὐδεμία ζωή, οὐδεμία ὑπόστασις, οὐδὲν φυσικὸν φαινόμενον, οὐδεμία κίνησις, οὐδεμία παραγωγή, οὐδέν, οὐδέν …
Τὰ πάντα Χάος, Ἄβυσσος, Σκότος, Ἀνυπαρξία…
Ἀπὸ τὰ ἐρέβη τοῦ σκότους, ἀπὸ τὰς ἀβύσσους τοῦ χάους, ἀπὸ τὸ ἄμορφον, ἀκαθόριστον καὶ ἀνύπαρκτον ἄπειρον, ὁ ΝΟΥΣ, τό ΠΝΕΥΜΑ ἀνέλαμψεν! Καὶ ἡ Λάμψις Αὐτοῦ ἡ Ἀνέφελος καὶ αἱ Ἀκτῖνες Αὐτοῦ αἱ Ἀείφωτοι καὶ τὸ Φῶς Αὐτοῦ τὸ Ἀνέσπερον, ἐξεχύνοντο εἰς τὸ Ἄπειρον, εἰς τὸ Χάος.
Καὶ τὸ Ἔρεβος καὶ τὸ Σκότος διεφωτίσθησαν καὶ ἡ ἀχανής ἄβυσσος διέλαμψεν. Καὶ ἐγένετο ΗΜΕΡΑ. Καὶ ἡ ΗΜΕΡΑ ἦτο ΦΩΣ. Καὶ τό ΦΩΣ ἦτο ΑΛΗΘΕΙΑ, διότι δι’ Αὐτοῦ ἐξεπήγασεν ἡ ὅρασις, ἡ ἐπίγνωσις τοῦ ἀκαθορίστου Χάους, τῶν ἀπροσπελάστων ἀβύσσων.
Καὶ τὸ Φῶς τοῦτο τὸ Ἀνέσπερον ἔρριψε τὰς Ζειδώρους Αὐτοῦ Ἀκτῖνας ἐπὶ τῆς Οἰκουμένης τοῦ Ἀπείρου. Καὶ τὸ Ἄπειρον διεφωτίσθη καὶ διαφωτισθὲν παρουσίασε τὴν πραγματικὴν ὄψιν τοῦ κόσμου, τὴν Εἰκόνα, ἥτις ἐνυπήρχεν ἐν τῷ Πνεύματι τῷ διαλάμψαντι.
Καὶ ἡ Εἰκὼν αὕτη ἄρχισε ν’ ἀναθρώσκῃ διὰ μέσου τοῦ σκοτεινοῦ Χάους ὡς πυραυγὴς Ἥλιος, ὡς μία Ἑστία Ἀειφώτου καὶ Ἀκενώτου ἐσαεὶ Ἀνεξαντλήτου Φωτός. Καὶ ὁ Ἥλιος αὐτὸς τῆς Εἰκόνος ἤρχισε νὰ ρίπτῃ τὸ Φῶς Του ἐπὶ τῶν σκιῶν τοῦ ἀκαθορίστου καὶ σκοτεινοῦ Χάους.
Καὶ αἱ σκιαὶ διαφωτιζόμεναι ἤρχισαν νὰ παρασύρωνται ὑπὸ τῶν διερχομένων δι’ αὐτῶν Ἀκτίνων καὶ νὰ διασχίζουν τὸ Ἄπειρον μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα, ἀσύλληπτον, ἐπιζητοῦσαι νὰ διαφύγωσι τὴν καταδίωξιν τοῦ Φωτός.
Ἡ Νὺξ καὶ τὸ Ἔρεβος ὑπεχώρει πρὸ τοῦ Φωτός καὶ ὁλοὲν διεφωτίζετο καὶ ἐν τῇ ὑποχωρήσει του ἐκινεῖτο. Καὶ τὸ Φῶς καταδιώκον αὐτὸ ἐπίσης ἐκινεῖτο. Καὶ τὰ ἐκ τῆς κινήσεως αὐτῆς τοῦ ὑποχωροῦντος Σκότους καὶ τοῦ καταφθάνοντος καὶ πληροῦντος αὐτὸ Φωτός, τὸ διάστημα ὁλοὲν ἐφωτίζετο καὶ ἡ Εἰκὼν ἐμεγεθύνετο. Καὶ ἐκ τῆς μεγεθύνσεως αὐτῆς αἱ σκιαὶ ἐλάμβανον σχήματα συνωθούμενοι πέριξ τοῦ Φωτός, τοῦ καταδιώκοντος αὐτάς. Καὶ ἐν τῷ σχήματι αὐτῶν αἱ σκιαὶ ἐσχημάτιζον μικροὺς ἢ μεγάλους χώρους, δι’ ὧν διήρχοντο αἱ δέσμαι τοῦ Φωτός. Καὶ οἱ χῶροι οὗτοι ἦσαν μία Ἄβυσσος Σκότους, ἐν τῷ μέσῳ μιᾶς Ἀβύσσου Φωτός.
Καὶ αἱ δύο αὗται Ἄβυσσοι διὰ τῆς ἀενάου αὐτῶν πάλης καὶ κινήσεως παρήγαγον τὴν ἀναμεταξύ των σύγκρουσιν. Καὶ ἡ σύγκρουσις αὕτη ἦτο μεγίστη ὡς τὸ Ἄπειρον. Καὶ ὁ παραχθεὶς κρότος ἐκ τῆς συγκρούσεως ταύτης συνετάραξε τὸ Ἄπειρον διάστημα, τὸ Ἄπειρον Χάος. Καὶ ἐκ τοῦ κρότου τούτου τὸ Σύμπαν ὁλόκληρον ἠλλάλαξεν. Καὶ ἐκ τῆς Φωνῆς του ταύτης αἱ σκιαὶ ἐπέδρασαν ἐπ’ ἀλλήλων καὶ αἱ Ἀκτῖνες τοῦ Φωτὸς συνεκρούσθησαν.
Καὶ ἐκ τῆς συγκρούσεως ἐπῆλθεν ὁ πρῶτος Σπινθήρ, ἡ Φλὸξ τοῦ Πυρὸς τοῦ ἠλεκτροφωτίστου, τὸ ὁποῖον ἐξεχύθη ὡς πύρινος ποταμὸς εἰς τὸ κατεψυγμένον Χάος. Καὶ ἐκ τῆς ἐπιδρομῆς ταύτης παρήχθησαν οἱ ὑδρατμοί, οἱ προκαλούμενοι ἐκ τῆς ἀναλύσεως τοῦ ψύχους καὶ ἐκ τῆς ψύξεως τοῦ πυρός. Καὶ οἰ ὑδρατμοὶ οὗτοι ἦσαν τὰ πρῶτα στοιχεῖα τοῦ ὑδρογόνου, τὸ ὁποῖον ἐκ τῆς ὑπερβολικῆς θερμότητος καὶ καύσεως παρήγαγε τὸ ὀξυγόνον καὶ τὸ ἄζωτον. Καὶ ἡ συμπύκνωσις τῶν τριῶν τούτων στοιχείων ἐπέφερε τὴν παραγωγὴν τοῦ ὕδατος καὶ τοῦ ἀέρος.
Καὶ τὸ ὕδωρ καὶ ὁ ἀὴρ συνενούμενα πρὸς ἄλληλα καὶ συγκρουόμενα καὶ κυλινδούμενα ἐν τῷ Ἀπείρῳ καὶ διαθερμαινόμενα ὑπὸ τοῦ πυρὸς καὶ καταψυχόμενα ὑπὸ τοῦ ψύχους, ἤρχισαν νὰ ὑποχωροῦν, να ἀποχωρίζωνται, νὰ διαλύωνται, ν’ ἀνασυντίθενται καὶ πάλιν ν’ ἀποχωρίζωνται καὶ νὰ σχηματίζωσι διαφόρους σφαίρας ὑδατίνας, αἱ ὁποῖαι νὰ περιστρέφωνται περὶ ἑαυτὰς καὶ ἀλλήλας, νὰ πιέζωνται ὑπὸ τοῦ ἀέρος καὶ νὰ διαχωρίζωνται ἀπ’ ἀλλήλων ὑπὸ τοῦ σχηματισθέντος κενοῦ, τὸ ὁποῖον ἔσπευδεν ὁ ἀὴρ νὰ καταλάβῃ καὶ τὸν ὁποῖον ἑκάστη σφαῖρα ἐνέκλειεν. Καὶ οὕτως ἐπῆλθεν ὁ διαχωρισμὸς τῶν πρῶτων ἡλιακῶν μαζῶν εἰς διαφόρους ἡλίους καὶ πλανητικὰ συστήματα.
Καὶ ἕκαστος πλανήτης ὑδάτινος ἤρχισε νὰ διαθερμαίνηται ἐσωτερικῶς, νὰ πιέζηται ἀτμοσφαιρικῶς καὶ νὰ συνωθῆται περὶ ἑαυτόν. Καὶ ἐκ τῆς διαθερμάνσεως καὶ πιέσεως τὰ πρῶτα στοιχεῖα τοῦ ὑδρογόνου, ὀξυγόνου καὶ ἀζώτου ἤρχισαν ν’ ἀναμιγνύωνται, νὰ ἑνοῦνται, ν’ ἀποσυντίθενται ὑπὸ ποικίλην θερμότητα καὶ πίεσιν δισεκατομμυρίων βαθμῶν καὶ ἐλαχίστων. Καὶ ἐκ τῆς ἀποτόμου θερμότητος καὶ ψύξεως καὶ ἀενάου μεταλλαγῆς παρήχθη ἡ μορφὴ καὶ τῶν ἄλλων στοιχείων.
Καὶ ἡ συνένωσις τῶν στοιχείων τούτων καθίστατο καὶ βαρυτέρα ἐκ τῶν πρωτογόνων τοιούτων, τῶν παραγόντων αὐτά, καὶ οὕτω διέσχιζον τὸν ὑδάτινον χῶρον καὶ κατέπιπτον εἰς τὰ βάθη τοῦ πυρός, τὸ ὁποῖον διετήρει τὸ ὕδωρ καὶ αὐθωρεὶ ἀνελύοντο. Καὶ ἐκ τῆς ἀποτόμου ταύτης ἀναλύσεως παρῆγον ἀτμοὺς καὶ οἱ ἀτμοὶ οὗτοι ἐξεχύνοντο ἔξωθεν τοῦ ὕδατος, ὅπερ διέσχιζον. Καὶ ἐψύχοντο ὑπὸ τοῦ πνέοντος ψυχροῦ ἀνέμου καὶ ἐκ νέου πάλιν κατέπιπτον ἐν τῷ θερμογὸνῳ πυρῆνι καὶ πάλιν ἐξεπέμποντο πρὸς τὸν ἀέρα, ἕως οὗ μετεβάλλοντο εἰς στοιχεῖα περισσότερον στερεὰ καὶ ἀδιάλυτα.
Καὶ τὰ στοιχεῖα ταῦτα ἀπετέλεσαν τὸν πρῶτον φλοιὸν τῶν Οὐρανίων σωμάτων. Καὶ ὁ πρῶτος οὗτος φλοιός, μὴ στερεοποιηθείς, διερρηγνύετο καὶ τὰ ἐν τῷ πυρὶ καταπίπτοντα στοιχεῖα ἀνέβλυζον εἰς λάβαν, ἥτις ἐπεξέτεινε τὴν ξηρὰν τῶν στοιχείων οὐσίαν, πρὸς τὴν ὑδατίνην. Καὶ ἐκ τῆς ἐπεκτάσεως ταύτης προῆλθεν ὁ διαχωρισμὸς τῶν ὑδάτων ἀπὸ τῆς ξηρᾶς.
Καὶ ἡ ἀρχικὴ Φλόξ, ἡ παραχθεῖσα ἐκ τῆς πρώτης συγκρούσεως, δὲν ἔπαυσε νὰ διαφωτίζῃ τὴν ἐπιφάνειαν αὐτῶν. Καὶ ἐκ τῆς διαφωτίσεως ταύτης, τῆς θερμογόνου, καὶ ἐκ τῆς χημικῆς ζυμώσεως τῶν ἀφ’ ἑκάστου πλανήτου ὑπαρχόντων στοιχείων, ἤρχισεν ἡ ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Καὶ ἡ ζωὴ αὕτη ἐξεπήγασεν ἐκ τῶν ὑδάτων τὸ πρῶτον καὶ εἶτα ἐπὶ τῆς ξηρᾶς.
Καὶ ἡ παραγωγή τῆς ζωῆς διεποίκιλλεν ἀναλόγως τῶν ἀτμοσφαιρικῶν καὶ κοσμογονικῶν ἐπιδράσεων πρὸς ἀλλήλας καὶ πρὸς τὴν ζώνην καὶ τὰς συνθήκας, ὑφ’ ἃς τὸ πρῶτον ἐξεκολάφθη.
Καὶ ἡ ζωὴ αὕτη ἀποχωριζομένη σὺν τῷ χρόνῳ ἀπὸ τῶν κατωτάτων διαβαθμίσεων αὐτῆς ἀνήρχετο ἀνελισσομένη εἰς τὰς τελειοτέρας αὐτῆς συνομοταξίας καὶ εἴδη, μέχρι τοῦ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Καὶ ὁ ἄνθρωπος πῶς ἐγκατεστάθη ἐν τῷ μέσῳ τοῦ ζωϊκοῦ καὶ φυτικοῦ βασιλείου καὶ τῶν ἄλλων ζωϊκῶν ὄντων;
Ὁ ἄνθρωπος ἄνευ Πνευματικοῦ Φωτός, ἄνευ στέγης καὶ μέσων ὑπερασπίσεως, πῶς κατώρθωσε ν’ ἀντιπαλαίσῃ κατά τῶν φοβερῶν στοιχείων τῆς Κοσμογονίας, τὰ ὁποῖα ἐν τῆ συγκρούσει των διήνοιγον φοβερὰς ἀβύσσους, ἐξέχεον πυρίνους ποταμούς, ἐστροβίλιζον ἀνὰ τὴν γηΐνην ἐπιφάνειαν ὑπερμεγέθεις βράχους, ἀνώρυσσον τὸ ἔδαφος καὶ κατέκλυζον τὰ σχηματιζόμενα βάραθρα ὑπὸ ὑδατίνων ὄγκων;
Ὁ ἄνθρωπος πῶς κατώρθωσε νὰ ἐπιζήσῃ ἐν μέσῳ τοιούτων πρωτογενῶν θηρίων, τὰ ὁποῖα οὐ μόνον ἔζων ἐν τῇ θαλάσση καὶ ξηρᾷ, ἀλλὰ ἵπτατο ἐν τῷ ἀέρι ὡς πτηνὰ καὶ ἀμφίβια; Πῶς κατώρθωσεν ὁ ἄνθρωπος ν’ ἀμυνθῆ κατὰ τοῦ ψύχους τοῦ πρώτου χειμῶνος, ἄνευ πυρᾶς καὶ ἐνδυμάτων; Πῶς κατώρθωσε ν’ ἀνθέξη κατά τῆς πείνης, ὁπόταν οἱ καρποὶ ἐκ τῶν δένδρων ἐξέλειπον;
3/10/1925
