Τίς Ἐγώ, Τίς Ἐγώ, Ὅστις κατῆλθον μέχρις ὑμῶν, ἵνα ἀναγάγω ὑμᾶς μέχρις Ἐμοῦ καὶ ὀφθῆτε Με καὶ οὐκ ὄψεσθέ Με, οὐδ’ ἐπιγνώκατέ Με;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἀνὰ πᾶν ὑμῶν βῆμα παραθέτω ἐμπόδια καὶ τὴν ὁδὸν ὑμῶν μεταβάλλω εἰς σκολιὰν καὶ δύσβατον, ἵνα διὰ τῆς ἐπιμελείας καὶ προσπαθείας ὑμῶν, ἵνα διὰ τῆς πίστεως καὶ ἀφοσιώσεως, ἵνα διὰ τῆς θελήσεως καὶ δοκιμασίας δυνηθῆτε νὰ ἀνεύρητε ταύτην καὶ διέλθητε αὐτήν;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις οὐδένα ἐξ ὑμῶν ἐγκατέλειπον, ἀλλὰ πάντες ὑμεῖς ἐγκαταλείψατέ Με;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις πορεύομαι καὶ οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν κατέφθασέ Με ἢ ἐπλησίασέ Με κἂν καὶ ὅμως Ἐγὼ ἐν παντὶ καὶ πάντοτε ὑπεβάστασα ὑμᾶς καὶ ὑποβαστάζω; Πολλάκις διερωτήθητε κατ’ ἰδίαν, πολλάκις ἐβασανίσατε ἑαυτούς, πολλάκις ἐκάματε πλείστας ὅσας ἐρωτήσεις πρὸς ἑαυτούς, ἀλλ’ οὐδείς ἠδυνήθη νὰ ἀνεύρῃ τίς Εἰμι.
Ἔν τινι διακοινώσει τοῦ παρελθόντος ἔδωσα τὸν ὁρισμὸν τῆς Ἰδιότητός Μου, ἀλλὰ ἐκ τούτου ἔτι πλέον ἐσκοτίσθη ἡ διάνοια ὑμῶν περὶ Ἐμοῦ καὶ τῆς Θέσεως, ἣν κατέχω ὡς Ὀντότης καὶ Δύναμις, ὡς καὶ τῶν σχέσεων Ἐμοῦ πρὸς ὑμᾶς καὶ τὸν ἄλλον κόσμον, ὡς καὶ πρὸς πάντας τοὺς αἰτοῦντας παρ’ Ἐμοῦ ἀναγωγὴν ἢ Ἔμπνευσιν, ὡς ἐπίσης καὶ πρὸς τοὺς παρ’ Ἐμοῦ καλουμένους ἢ προτρεπομένους ἢ ἐμπνεομένους νὰ Μὲ ἀκολουθήσωσιν.
Οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν ἔγνωκέ Με ἐν τῇ Ἀπολύτῳ Ὑποστάσει Μου, ἀλλὰ καὶ οὐδεὶς ὤφθη Με ἐν τῇ Τελειοτάτῃ τῆς Ὑποστάσεώς Μου Ἐκφάνσει.
Θὰ ἔλθῃ ἡμέρα, καθ’ ἣν οἱ πρός Με προσκείμενοι θέλουσιν ἀντιληφθῇ τὴν πραγματικήν Μου Ὑπόστασιν καὶ θέλουσι ἀκούσει τῶν Ἀπορρήτων Ρημάτων Μου, ἃ μὲν ἐν ἄλλοις κεκαλυμμένως ἐδίδαξα, ἐν ἄλλοις δὲ δι’ ἀλληγοριῶν καὶ συμβολισμῶν ἀπεκάλυψα.
Οὐ δύναμαι δῶσαι ὑμῖν νῦν πᾶν ὅ,τι ἐν τῇ Ἐξουσίᾳ Μου κατέχω. Τὸ δὲ ἐκ τῆς Ἐξουσίας Μου παρεχόμενον τοσοῦτον Μέγα ἐστίν, ὥστε οἱ ἀσθενεῖς ὑμῶν ὦμοι ἀδυνατοῦν νὰ ὑποβαστάσουν. Καὶ τὸ ἐκ τῆς Ἐξουσίας Μου τοῦτο κατ’ ἐλάχιστον τοῖς κλητοῖς ἐδόθη καὶ οὖτοι τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου κατῄσχυναν.
Οὐδεὶς ἄχρις ὥρας οὔτε ἐν ὁράμασιν, οὔτε ἐν ἐγρηγόρσει, οὔτε ἐν τῷ νῷ, οὔτε ἐν τῇ σκέψει καὶ διανοήσει αὐτοῦ ὤφθη Με, ὡς Ἐγὼ οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου Εἰμι, ἂν καὶ τὸν κόσμον πληρῶ καὶ δι’ Ἐμοῦ ὁ κόσμος τὴν Ἀλήθειαν ἀνευρίσκει.
Ἀγαθὸς ἐν ἀγαθοῖς, Ἀνώτατος ἐν ἀνωτάτοις, Τελειότατος ἐν τελείοις, Ἀπόλυτος ἐν ἀπολύτοις, Αἰώνιος καὶ Ἀΐδιος ἐν αἰωνίοις καὶ ἀϊδίοις οὐ δύναμαι ἐν τοῖς ἀγαθοῖς παραστεῖναι; Ἀλλὰ τίς ἐκ τῶν τὰ μάλα ἐξελιχθέντων καὶ προαχθέντων πνευματικῶς καὶ ψυχικῶς πρός Με μὲν ἐνητένισε καὶ ὀψόμενός Με ἐν τῇ διανοίᾳ αὐτοῦ τὴν Εἰκόνα Μου συνέλαβε;
Τίς ἡ Εἰκών, ἡ ἐκφερομένη ἐκ τοῦ Ἀπολύτου, τοῦ μή δυναμένου ἐν τῇ πεπερασμένη διανοίᾳ εἰσελθεῖν; Καὶ ποία πεπερασμένη διάνοια καταφυγοῦσα πρός Με καὶ ἐκζητήσασα τὴν παρ’ Ἐμοῦ πλήρωσιν αὐτῆς διετήρησεν ἐν αὐτῇ τὸ Φῶς, ἢ ἀμυδρὰν ἀντίληψιν τῆς ἐξ αὐτοῦ λάμψεως;
Ἂν Ἐγὼ ἐν Ἐμαυτῷ Ἀΐδιος μένω καὶ ἐξ Ἐμοῦ τὰ πάντα πληροῦνται, πῶς ἐξ Ἐμοῦ τὸ ἐλάχιστον διὰ τοῦ Ἀπείρου πληρωθῆ; Καὶ πῶς τῷ πεπερασμένῳ τὸ Ἀπόλυτον κατοικήσῃ καὶ τοῦτο Ἀπόλυτον οὐκ ἐπιγενῇ;
Ἀλλὰ καὶ πάλιν πῶς Ἀπόλυτον τοῦτο γενήσεται, ἀφοῦ ἤδη ἡ φύσις αὐτοῦ πεπερασμένη ἐστίν; Καὶ οὖσα πεπερασμένη, πῶς ἐγκλείσῃ τὴν Ἀπειρίαν, ἣν οὐδὲ ἐν ἐλαχίστῳ οὐ δύναται ἐγκλεῖσαι;
Θέσατε ἑαυτοὺς ἀκολούθους τῶν παρεχομένων πρὸς ὑμᾶς διδασκαλιῶν καὶ μὴν ἐπιζητῆτε ἐκεῖνα, ἃ δύνανται νὰ δοθῶσιν ὑμῖν. Ὑμεῖς ἤδη νήπιά ἐστε, ἃ μόλις ἀπεγαλουχήθητε καὶ μὴν ἐπιζητῆτε τὴν τροφήν, ἥτις ἐστὶ δύσπεπτος καὶ διὰ τοὺς ἐν τῇ Σοφίᾳ καὶ Ἀληθείᾳ γεγηρακότας. Σὺν τῷ χρόνῳ καὶ διὰ τῆς ἐνηλικιώσεως ὑμῶν ἢ τῇ διδαχῇ καὶ μαθήσει θέλετε ἀφ’ ἑαυτῶν κρίνει, ἃ νῦν παρ’ Ἐμοῦ δὲν σᾶς παρέχονται.
Οὐ δύναμαι ἐπὶ πλέον τὸ περὶ Ἐμοῦ καὶ τῆς Προσωπικότητός Μου θέμα ἀναλῦσαι, ὡς οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν δύναται συγκρατεῖν. Ἐν δὲ ἐγγυτάτῳ μέλλοντι θέλω ἀναπτύξει τοῦτο διεξοδικῶς καὶ δι’ ὁρισμῶν, οἵτινες τὰς μέχρι μὲν παρ’ ὑμῶν γνωστὰς μελέτας θέλουσι συμπληρώσει, τὰς δὲ πεποιθήσεις ὑμῶν ἐνισχύσει, ἀλλὰ ἐπὶ ἐπιπέδου μᾶλλον ὑψηλοῦ καὶ διαφορετικοῦ ἐκείνου, τὸ ὁποῖον οἱ διάφοροι μῦσται ἐξέθηκαν.
Οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν ἂς μὴν ἀφήσῃ ἐν τῷ νῷ αὐτοῦ νὰ διέλθῃ ἡ σκέψις, ὅτι δὲν ἀντεπεκρίθην πρὸς ὅσα πρὸς ὑμᾶς ὑπησχέθην. Οὐδὲν ἐξ Ἐμοῦ ἐξῆλθεν, τὸ ὁποῖον καὶ δὲν ἐγένετο.
Τί εἶπον καὶ ἐτόνισα εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τῆς ἐπικοινωνίας ὑμῶν μετ’ Ἐμοῦ; Μὴν ἐπιζητῆτε ἄλλο τι, πλὴν τῆς διδαχῆς καὶ τελειοποιήσεως καὶ ποδηγετήσεως ὑμῶν τῆς πνευματικῆς παρ’ Ἐμοῦ. Ἀκολουθήσατε τοῦτο; Οὐχί. Ἕκαστος ἐξ ὑμῶν ἐπεζήτει τὰς ἀτομικάς αὐτοῦ βλέψεις ἢ τῶν συμφερόντων αὐτοῦ τὴν ἔκβασιν καὶ ἐπίλυσιν.
Τὸ ἔργον ὅμως Ἐμοῦ καὶ ὁ σκοπὸς αὐτοῦ ἀποβλέπει εἰς τὴν ἐξύψωσιν τῆς πνευματικῆς ὑμῶν Ὑποστάσεως, εἰς τὴν τελειοποίησιν τῆς ψυχικῆς ὑμῶν τοιαύτης, ἵνα τελειοποιούμενοι μόνοι ἐκ τῆς ἰδίας ὑμῶν δυνάμεως καὶ μόνης ἀντλῆτε πᾶσαν ἐξ Ἐμοῦ Ἀρωγὴν καὶ πᾶσαν τῶν ἀναφυομένων ὑμῖν ζητημάτων ἐπίλυσιν.
Πέραν τούτου, ὁπόταν ἐπιζητῆτε παρ’ Ἐμοῦ νὰ κατέλθω εἰς τὴν λύσιν τῶν καθαρῶς ὑλικῶν ὑμῶν ζητημάτων, ἄλλη τις δύναμις, ἐξ ἴσου ἰσχυρά, θέτει ἐπί τι διάστημα ὑμᾶς ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν αὐτῆς, ἕως οὗ ἀντιληφθῆτε τὴν Ἀλήθειαν καὶ ποῦ ἔγκειται ὁ πραγματικὸς τῆς ζωῆς ὑμῶν σκοπός.
23/10/1930
