Ἡ μυστική διδασκαλία, ἡ ἐσωτερική κατανόησις τῶν Θείων ἐμπνεύσεων, ἡ ἐκ τῆς διαθέσεως ἀπορρέουσα, εὑρίσκεται κατά βάθος εἰς ὅλας τάς μεγάλας θρησκείας καί εἰς τά βιβλία ὅλων τῶν λαῶν. Γεννᾶται ὅμως ἡ ἀπορία, πῶς ἐξεπήγασεν αὕτη, πόθεν προῆλθεν, ποῦ ἐγεννήθη;
Ποία εἶναι ἡ Πηγή, ἥτις ἐξεκένωσεν εἰς σύμπασαν τήν γῆν, εἰς ὅλους τούς λαούς τήν ἰδέαν τοῦ Θείου καί ποῖοι ἦσαν οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι συνέλαβον τήν διδασκαλίαν αὐτήν καί τήν μετέδωσαν κατόπιν εἰς ὅλα τά ἔθνη;
Αἱ ἀρχαιότεραι γραφαί εἶναι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι λάμπουσιν εἰς τόν Οὐρανόν καί ἔχουσι σχέσιν μέ τό σύνολον τῆς ἐξελίξεως τοῦ πλανητικοῦ συστήματος, εἰς ὅ ἀνήκει καί ἡ γῆ, εἶναι τά ἀστρικά συμπλέγματα, τά ὁποῖα ἀποτελοῦσι τόν Ζωδιακόν κύκλον. Οἱ ἀστρικοί οὗτοι κόσμοι, οἱ ὁποῖοι διά μέσου τῶν σιγαλῶν καί ἀστροφεγγῶν νυκτῶν ἐπαφίασι τήν ἀνταύγειαν αὐτῶν, ἀπαρτίζουσι τάς Θείας Γραφάς.
Οἱ ἄνθρωποι συνεβουλεύθησαν αὐτούς ἐπί μακρόν χρόνον πρίν ἤ γραφῶσι τά πρῶτα βιβλία, ἐν οἷς εὑρίσκεται κατατεθειμένη ἡ ἀπόκρυφος διδασκαλία, τάς Βέδας. Εἶναι ὁ τύπος, ἀπό τόν ὁποῖον διεμορφώθη ἡ πρωτόγονος πατριαρχική θρησκεία, ἁπλῆ ὡς ἡ ὕπαρξις τοῦ ἀνθρώπου, ἐστερημένη παθῶν, ζῶσα βίον ἥσυχον καί ἰσχυρόν ἐν σχέσει πρός τήν λαμπράν φύσιν τῆς Ἀνατολῆς.
Οἱ ὕμνοι τῆς Βέδας κατά τό ὕψος καί τήν ἠθικήν ὑπεροχήν ἐγκρύπτουσιν πάν αἴσθημα ἐξάρσεως, τό ὁποῖον συνεκέντρωσαν ἐν τῇ πορείᾳ τοῦ χρόνου καί παρουσιάζουσι ἀναντιρρήτως τό μᾶλλον ἐπιβάλλον φαινόμενον τοῦ Ἐθνικοῦ κόσμου.
Ἡ ἀρχαιοτέρα θρησκεία τῶν Ἰνδιῶν εἶναι ἡ Βεδική, λαβοῦσα τό ὅνομα ἐκ τῶν ἱερῶν αὐτῆς βιβλίων, τῶν «Βέδα» εἰδικῆς λέξεως σημαινούσης τήν ἱεράν ἐπιστήμην.
Τά βιβλία ταῦτα ἤ ἀκριβέστερον μέρη αὐτῶν ἀνήκουν εἰς τά ἀρχαιότερα γραπτά μνημεῖα τοῦ κόσμου, τῶν ὁποίων ἡ καταγωγή, κατά τόν Ἰνδόν ἀστρονόμον Σούριο Σκιντάντιο, τοῦ ὁποίου αἱ παρατηρήσεις, ἐξελεγχόμεναι ὑπό μεγάλης θετικότητος καί ὑπό τῆς πορείας τῶν ἀστέρων, ἀνέρχονται εἰς 58.000 ἔτη.
Τά βιβλία ταῦτα ποικίλου φιλοσοφικοῦ περιεχομένου καί ἀλληγοριῶν, θεωροῦνται ὑπό τῶν Ἰνδῶν ὡς θεόθεν ἔχοντα τήν ἀρχήν. Δοξάζουσι τόν Ἄγνι, τό πῦρ, σύμβολον τοῦ αἰωνίου ἄρρενος, ἤτοι τοῦ Δημιουργοῦ Πνεύματος, αἰτία τοῦ παντός, τήν Σόμα, τό ρευστόν τῆς θυσίας, σύμβολον τοῦ αἰωνίου θήλεως, ψυχήν τοῦ κόσμου, αἰθερίαν οὐσίαν.
Ἐν τῇ τελείᾳ ἑνώσει των αἱ δύο αὗται οὐσιώδεις ἀρχαί τοῦ Σύμπαντος ἀπαρτίζουσι τό ἀνώτατον Ὄν, τόν Θεόν. Τό ἀνώτατον Ὄν θυσιάζεται καί ὑποδιαιρεῖται διά νά παραγάγῃ τήν Παγκόσμιαν ζωήν.
Οὕτω ὁ κόσμος καί τά ὄντα, ἐκπορευόμενα παρά τοῦ Θεοῦ, ἐπιστρέφουσιν εἰς τόν Θεόν διά μιᾶς σταθεράς καί ἀλληλοδιαδόχου ἐξελίξεως. Ἐντεῦθεν παραδέχονται τήν θεωρίαν τῆς πτώσεως καί ἀναστάσεως τῶν ψυχῶν.
Ἐν ὅσῳ ἡ θυσία ἐκτελεῖται, λέγουσιν αἱ Βέδαι, τά Ἀσουρί, ἥτοι τά ἀνώτατα Πνεύματα καί αἱ Πάτρις, αἱ ψυχαί τῶν προγόνων, περικυκλοῦσι τούς παρευρισκομένους καί ἑνοῦνται εἰς τήν προσευχήν των.
Οὕτω ἡ πίστις εἰς τά πνεύματα ἀνέρχεται εἰς τήν πρώτην ἡλικίαν τοῦ κόσμου.
Αἱ Βέδαι βεβαιοῦσι τήν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς καί τήν μετενσάρκωσιν.
Ἡ ψυχή κατ’ αὐτάς εἶναι ἕν μέρος ἀθάνατον τοῦ ἀνθρώπου.
«Ὦ, Ἄγνι, πρέπει νά θερμαίνῃς διά τῶν ἀκτίνων σου καί νά ζωογονῇς διά τοῦ πυρός σου.»
Πόθεν ἐγεννήθη ἡ ψυχή; Αἱ μέν ἔρχονται πρός ἡμᾶς καί ἐπιστρέφουσιν, αἱ δέ ἐπιστρέφουσι καί ἐπανέρχονται. Ὁ θάνατος εἶναι ἡ μετάβασις ἐκ τῆς ἀνυπαρξίας εἰς τήν ὕπαρξιν, ἐκ τοῦ σκότους εἰς τό φῶς, ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ἀθανασίαν.
Ὁ ἀνάξιος τοῦ Παραδείσου ὀφείλει νά ζήσῃ πάλιν ἐπί τῆς γῆς ἀναλόγως τῆς ἀτελείας του, ἡ δέ μετενσάρκωσις αὕτη ἐξακολουθεῖ ἓως ὅτου τό ὄν φθάνει εἰς τήν τελειότητα, ὅτε ἀπελευθερούμενον παντός ὑλικοῦ βυθίζεται εἰς τήν Ἄπειρον τοῦ κόσμου πνευματικότητα.
Αἱ Βέδαι εἶναι μονοθεϊστικαί. Αἱ ἀλληγορίαι, αἱ ὁποῖαι συναντῶνται εἰς πᾶσαν αὐτῶν σελίδα, μόλις ἀποκρύπτουσι τήν εἰκόνα τῆς ἀρχικῆς αἰτίας, τῆς ὁποίας τό ὄνομα, περιβαλλόμενον ἀπό ἱερόν σέβας, δέν δύναται νά προφέρῃ κανείς ἐπί ποινῇ θανάτου.
Ὅσον ἀφορᾷ τάς δευτερευούσας θεότητας, προσωποποιοῦν τάς κατωτέρας βοηθητικάς δυνάμεις τοῦ Θείου Ὄντος, τάς φυσικάς δυνάμεις, τάς ἠθικάς ποιότητας, αἱ ὁποῖαι εἶναι ὑπερκόσμιοι καί ἀθάνατοι δημιουργοί καί κυβερνῆται τοῦ κόσμου.
Ἐκ τῆς διδασκαλίας τῶν Βέδας ἀπέρρεεν ἅπαξ ὁ ὀργανισμός τῆς ἀρχαίας πρωτογόνου κοινωνίας, τό σέβας πρός τήν γυναῖκα καί τά κατώτερα ὄντα, ἡ λατρεία τῶν ἀρχαίων. Οἱ ἄνθρωποι ἔζων εὐτυχεῖς καί ἐλεύθεροι ἐν πλήρει εἰρήνῃ.
Κατά τήν Βεδικήν ἐποχήν ἐν τῇ ἐρημία τῶν δασῶν, παρά τά ρεῖθρα τῶν ποταμῶν καί τῶν λιμνῶν οἱ ἀναχωρηταί ἤ Ρισχί, διήρχοντο τάς ἡμέρας των ἐν ἐρημία ὡς ἀσκηταί ἀφοσιωμένοι ἀποκλειστικῶς εἰς τά θεῖα καί τήν θεωρίαν καί ἐγκαταλείποντες πᾶν ἐγκόσμιον καί ὑλικόν ἀπηρνοῦντο ἑαυτούς, ὅπως φθάσωσι εἰς τήν γνῶσιν καί θεωρίαν τοῦ ἀπροσώπου Βράχμα.
Ὄντες δέ ἑρμηνευταί τῆς ἀποκρύφου θρησκείας, τῆς μυστικῆς διδασκαλίας τῆς Βέδας, κατεῖχον τάς μυστηριώδεις ἀρχάς, τάς μεταδοθείσας ἀπό αἰῶνος εἰς αἰῶνα καί τάς ὁποίας κέκτηνται εἰσέτι οἱ Φακίραι καί οἱ Γιόγκεις.
Ἐκ τῆς συναδελφώσεως τῶν ἐρημιτῶν τούτων παρήχθη ἡ δημιουργική σκέψις, ἡ πρώτη ὤθησις, ἥτις κατέστησε τόν Βραχμανισμόν τήν μεγαλυτέραν τῶν Θεοκρατιῶν.
Ὁ Βραχμανισμός εἶναι ἡ Θρησκεία τῆς ἐκλεκτῆς τάξεως τῶν Βραχμάνων, ἥτις διεμορφώθη καί ἐξηπλώθη εἰς ὅλας τάς τάξεις, λαβοῦσα τήν σημερινήν αὐτῆς μορφήν, κατέστη ἡ ἐπικρατεστέρα θρησκεία τῶν Ἰνδιῶν μέ ποικιλίαν αἱρέσεων καί σχολῶν, ἀλλά κυρίως ὑπό τό ὄνομα Ἰνδουισμός.
Οἱ μέγιστοι Θεοί τοῦ Ἰνδουισμοῦ εἶναι ὁ Βισνοῦ καί ὁ Σίβας. Ὁ Βισνοῦ εἶναι ὁ ἀγαθός Θεός, ὁ συντηρητής, ὁ προστατεύων τούς ἀνθρώπους ἀπό διαφόρους κινδύνους, ὁ προσπαθῶν νά λυτρώσῃ αὐτούς ἀπό τό κακόν καί τάς ἁμαρτίας καί τούς ὁδηγήσῃ εἰς τό βασίλειόν του. Χάριν τοῦ ἀνθρώπου πολλάκις ἐνσαρκοῦται εἰς διαφόρους μορφάς.
Ἀντίπαλος αὐτοῦ εἶναι ὁ Σίβας, ὁ Θεός τῆς καταστροφῆς καί τοῦ θανάτου, μέ φοβεράν μορφήν καί φρικώδη ἰσχύν ἐπί τῶν ἀνθρώπων. Παρίσταται διά τριῶν ὀφθαλμῶν καί εἶναι περιβεβλημένος μέ ὄφεις περί τήν ὀσφύν του.
Οἱ μέγιστοι οὗτοι Θεοί καί αἱ ἐξ αὐτῶν ἐκπηγάζουσαι δευτερεύουσαι παντοειδεῖς θεότητες λατρεύονται ὑπό τῶν Ἰνδῶν εἰς μεγαλοπρεπῆ κτίρια. Ἡ πίστις δέ πρός αὐτούς ἐκδηλοῦται δι’ ὕμνων, οἵτινες ἐγκλείουσι θαυμασίαν ποιητικήν ἔξαρσιν.
Εἷς ἐκ τῶν ὕμνων τούτων πρός τόν Σίβα ἔχει οὕτω:
«Σύ εἶσαι ὁ Κύριος. Ἔσω δοξασμένος. Ἡ ζωή εἶναι πλησίον Σου. Σύ εἶσαι ὁ πατήρ καί ἡ μήτηρ μου, ἐγώ τό τέκνον Σου. Πᾶν ἀγαθόν πηγάζει ἐκ τῆς Σῆς ποσότητος. Ὕψιστε Κύριε μεταξύ Κυρίων· Σύ κυβερνάς πᾶν, ὅ,τι ὑπάρχει καί πᾶν τό ἐκ Σοῦ ὑπακούει εἰς τήν θέλησίν Σου, Κύριε, ἀπόβλεψον πρός με, οὐδέν ἰσχύω ἄνευ τῆς βοηθείας Σου. Εἰς ποῖον νά ἐκμυστηρευθῶ τούς πόνους μου; Ἐνίοτε ἀπέβλεψα πρός τά ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου, πλήν εἰς μάτην. Σύ εἶσαι τό τέρμα τοῦ ἐλέους, μή στρέψῃς τό ὄμμα Σου ἀπ’ ἐμοῦ. Τό ὄνομα τοῦ Κυρίου βεβαίως εἶναι ἡ καταφυγή, ἡ μόνη σωτηρία. Κύριε αἱ ὁδοί Σου ἀνακουφίζουν τήν καρδίαν μου. Θεέ τοῦ ἐλέους, ποίησον κατά τήν κρίσιν Σου.»
Ἡ πρός τόν Θεὸν ἀγάπη ἐκδηλοῦται καί διά θρησκευτικῶν χορῶν καί λιτανειῶν, ὡς ἐπίσης καί δι’ ἐκστατικῶν ἀσμάτων, τά ὁποῖα μεταρσιοῦσι τήν ψυχήν καί ἐπικοινωνοῦσιν αὐτήν μέ τό Θεῖον.
Ἡ συκῆ θεωρεῖται παρά τοῖς Βραχμανισταῖς ὡς ἱερόν δένδρον, πολλαχοῦ δέ αἱ ἀγελάδες, οἱ ὄφεις καί οἱ πίθηκοι θεωροῦνται καί τιμῶνται ὡς ἱερά ζῶα. Ἐπίσης αἱ λίμναι καί οἱ ρύακες θεωροῦνται ὡς ἱεροί τόποι, εἰς τούς ὁποίους ἡ ψυχή τῶν πιστῶν, ἀφιεμένη ἐλευθέρα, ἀπεκδύεται τῶν βιωτικῶν μεριμνῶν καί ἐν τῷ ὕδατι αὐτῶν ἀνευρίσκει τήν καθρεπτιζομένην ἀνταύγειαν τῶν ψυχικῶν αὐτῆς συναισθημάτων, τά ὁποῖα ἀφίενται ἐλεύθερα, ὅπως δοξάσωσι τόν Βασιλέα τοῦ Οὐρανοῦ καί τῆς φύσεως.
Ἡ μυστηριώδης ὕπαρξις τοῦ Βράχμα καί ὁ τρόπος τῆς ἐμβαθύνσεως εἰς τοῦτο ἐκίνησε πολλούς θρησκευτικούς διαμορφωτάς καί ἱδρυτάς συστημάτων εἰς τάς Ἰνδίας πρός ἐξήγησιν τῶν θρησκευτικῶν μυστηρίων.
Ἐκ τούτων ὁ Κρίσνα ἀνατραφείς ὡς ἀσκητής εἰς τούς κόλπους τῶν δασῶν καί τῶν κέδρων, ἅτινα ἐπιστέφουσι τάς χιονοσκεπεῖς καί ἀπροσίτους κορυφάς τῶν Ἰμαλαΐων ὀρέων, ἀπέβη ὁ μᾶλλον ἐμπνευσμένος τῆς Ἰνδικῆς πίστεως.
Ἡ μεγάλη αὕτη μορφή φαίνεται ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῶν θρησκευτικῶν ἀναμορφωτῶν, τῶν Θείων Ἀποστόλων. Διά τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ ἀνανέωσε καί συνεπλήρωσε τάς διδασκαλίας τῶν Βέδας, στηρίζων αὐτάς ἐπί τῆς ἰδέας τῆς Τριάδος, ἐπί τῆς ἀθανασίας τῆς ψυχῆς καί ἐπί τῆς διαδοχικῆς ἀναγεννήσεως αὐτῆς διά τῆς μετενσαρκώσεως.
Ἀφοῦ ἐσφράγισε τό ἔργον του διά τοῦ αἵματός του, ἐγκατέλειψε τήν γῆν, ἀφήσας τό ἔργον τῆς μεγάλης ἐμπνεύσεώς του, τοῦ ἀνωτάτου ἰδανικοῦ τῆς διδασκαλίας του, διά τῆς ὁποίας αἱ Ἰνδίαι ἔζησαν ἐπί χιλιάδας ἐτῶν.
Κυρία διδασκαλία αὐτοῦ ἦτο, ὅτι εἰς τόν Βράχμα δύναταί τις νά φθάσῃ δι’ αὐστηροτάτης ἀσκήσεως μέχρι βασανισμοῦ τοῦ σώματος.
Ὁ Κρίσνα περικυκλούμενος ἀπό τούς μαθητάς περιήχετο ἀπό πόλεως εἰς πόλιν διαδίδων τήν διδασκαλίαν, ἥτις εἰς τάς κυριωτέρας γραμμάς της συνοψίζεται ὡς ἐξῆς:
«Τό σῶμα, ἔλεγε, εἶναι περικάλυμμα τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία κατοικεῖ ἐν αὐτῷ, τό ὁποῖον εἶναι πεπερασμένον, ἐνῷ ἡ ψυχή εἶναι ἀόρατος καί αἰωνία. Ἡ τύχη τῆς μετά θάνατον ψυχῆς ἀπαρτίζει τό μυστήριον τῶν ἀναγεννήσεων. Ὅπως τό βάθος τῶν οὐρανῶν ἀνοίγει εἰς τάς ἀκτίνας τῶν ἀστέρων, οὕτω καί τό βάθος τῆς ζωῆς φωτίζεται εἰς τό φῶς τῆς ἀληθείας ταύτης. Ὅταν τό σῶμα διαλυθῇ, ἡ ψυχή πετᾶ εἰς τά μέρη τῶν καθαρῶν ὄντων, ἔχουσα τήν γνῶσιν τοῦ Ὑψίστου, ἐν ὅσῳ ἡ σοφία κυριαρχεῖ ἐν αὐτῇ, καθ’ ὅσον ὅμως τό πάθος κυριαρχεῖ, ἡ ψυχή ἐπανέρχεται μεταξύ ἐκείνων, οἵτινες συνδέονται μετά τῶν γηΐνων πραγμάτων. Ἐπίσης αὕτη, σκοτισμένη ὑπό τῆς ὕλης καί τῆς ἀγνοίας, προσελκύεται ὑπό τοῦ σώματος τῶν ἀλόγων ὄντων. Πᾶσα ἀναγέννησις εὐτυχής ἤ ἀτυχής εἶναι ἡ συνέπεια τῶν ἐκτελεσθεισῶν πράξεων τῆς προγενεστέρας ζωῆς. Ἕκαστος ἄνθρωπος φέρει ἐν ἑαυτῷ ἕνα ἄριστον φίλον, τόν ὁποῖον δέν γνωρίζει, διότι ὁ Θεός κατοικεῖ εἰς τό ἐσωτερικόν ἑκάστου ἀνθρώπου, ἀλλ’ ὀλίγοι γνωρίζουν νά τόν διακρίνουν. Ὁ ἄνθρωπος, ὅστις θυσιάζει τάς ἐπιθυμίας του καί τά ἔργα του εἰς τό Ὄν, ἀπό τοῦ ὁποίου ἐκπορεύονται αἱ ἀρχαί παντός πράγματος καί ἐκ τοῦ ὁποίου ἔγινε τό Σύμπαν, ἀποκτᾷ διά τῆς θυσίας ταύτης τήν τελειότητα, διότι ἐν ἑαυτῷ εὑρίσκει τήν εὐτυχίαν του καί τήν χαράν του καί ἐν αὐτῷ ἐπίσης τό φῶς του, εἶναι ἕν μετά τοῦ Θεοῦ. Ἡ ψυχή, ἥτις εὗρε τόν Θεόν, εἶναι ἀπηλλαγμένη τῆς ἀναγεννήσεως καί τοῦ θανάτου, τοῦ γήρατος καί τῆς θλίψεως καί πίνει τό νερό τῆς ἀθανασίας.»
Ὁ Κρίσνα ἐπίσης, ὡς ἐκ τῆς ἰδιότητος τῆς φύσεως καί τῆς ἀποστολῆς του, ὡμίλησε πρός τούς μαθητάς του διά φράσεων, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἄξιαι μελέτης καί προσοχῆς ὑπό τῶν ἀμερολήπτως μελετώντων καί ἐξεταζόντων αὑτάς.
«Ἐγώ καί σεῖς, ἔλεγεν, ἔχομεν περισσοτέρας γεννήσεις. Αἱ ἰδικαί μου εἶναι γνωσταί παρ’ ἐμοῦ, ἀλλά σεῖς δέν γνωρίζετε οὔτε τάς ἰδικάς σας, καί ἄν καί δέν εἶμαι ὡς ἐκ τῆς φύσεώς μου ὑποκείμενος εἰς τό νά γεννηθῶ ἤ ν’ ἀποθάνω, εἰς πᾶσαν στιγμήν, καθ’ ἥν ἡ ἀρετή παρεκκλίνει ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ καί τό ἔγκλημα καί ἡ ἀδικία τήν παρασύρουσι, τότε γίνομαι ὁρατός καί τοιουτοτρόπως ἐμφανίζομαι ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν διά τό δίκαιον, διά τήν τιμωρίαν τοῦ κακοῦ καί διά τήν ἐπάνοδον τῆς ἀρετῆς. Σᾶς ἀπεκάλυψα τά μεγάλα μυστήρια. Μή τό λέγετε παρά εἰς τούς δυναμένους νά τό ἐννοήσουν. Εἶσθε οἱ ἐκλεκτοί μου, βλέπετε τόν σκοπόν, τό πλῆθος δέν βλέπει παρά ἓν ἄκρον τοῦ δρόμου.»
Ἡ ἠθική τοῦ Κρίσνα εἶναι ἐπίσης καθαρά ἀλήθεια τῆς ἀρετῆς, ἡ ὁποία ἐπιφυλάσσει τήν ἐξάγνισιν τῆς ψυχῆς εἰς πάντας τούς τηροῦντας αὐτήν.
Τά κακά, διά τῶν ὁποίων κάμνομεν νά λυπῆται ὁ πλησίον μας, μᾶς ἀκολουθοῦσιν ὡς σκιά τό σῶμα μας. Τά ἔργα, τά ἐμπνευσθέντα ὑπό τῆς ἀγάπης τῶν ὁμοίων μας, εἶναι ἐκεῖνα, τά ὁποῖα βαρύνουσι περισσότερον εἰς τήν Θείαν πλάστιγγα.
Ἐάν ἐπισκέπτεσαι τούς καλούς, τά παραδείγματά σου θά εἶναι ἀνωφελῆ.
Μή φοβηθῇς νά ζήσῃς μεταξύ τῶν κακῶν, διά νά τούς ἐπαναφέρῃς εἰς τό καλόν. Ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος ὁμοιάζει πρός γιγάντιον δένδρον, τοῦ ὁποίου ἡ εὐεργετική σκιά δίδει εἰς τά πέριξ αὐτοῦ φυτά τήν δρόσον καί τήν ζωή.
Ὅταν ὡμίλει περί αὐταπαρνήσεως καί θυσίας, ἄφηνε τήν ψυχήν του ν’ ἀποκαλύψῃ τήν Θείαν ἔμπνευσιν, ἥτις ὑπηγόρευεν ἐν ἀθανάτοις ρήμασι τά ἐξῆς: «Ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος ὀφείλει νά πέσῃ ὑπό τά κτυπήματα τῶν κακῶν, ὡς τό εὔοσμον δένδρον, τό ὁποῖον, ὅταν τό κτυποῦν, μεταδίδει τήν εὐωδίαν εἰς τόν πέλεκυν, ὅστις τό κτυπᾷ…»
Ὅταν οἱ σοφισταί τόν ἠρώτων νά τούς ἐξηγήσῃ τήν φύσιν τοῦ Θεοῦ, ἀπήντα: «Τό Ἄπειρον καί ἡ ἔκτασις δύνανται μόνον νά ἐννοήσουν τό Ἄπειρον. Μόνον ὁ Θεός δύναται νά ἐννοήσῃ τόν Θεὸν.»
Πρόσθετε ἀκόμη: «Οὐδέν ἐκ τῶν ὄντων δύναται νά καταστραφῇ διότι ὅ,τι εἶναι, περιλαμβάνεται ἐν τῷ Θεῷ. Οὕτω οἱ φρόνιμοι δέν κλαίουσιν οὔτε τούς ζῶντας, οὔτε τούς νεκρούς. Διότι ποτέ δέν ἔπαυσα νά ὑπάρχω, οὔτε σύ οὔτε οὐδείς τῶν ἀνθρώπων καί ποτέ δέν θά παύσωμεν νά εἴμεθα ὅλοι ἡμεῖς πέραν τῆς παρούσης ζωῆς.»
Διά τό ζήτημα τῆς ἐπικοινωνίας μετά τῶν πνευμάτων λέγει: «Πολύ πρίν ἀπαλλαγῶσι τοῦ θνητοῦ αὐτῶν περικαλύμματος, αἱ ψυχαί, αἱ ὁποῖαι ἔπραξαν τό καλόν, ἀποκτῶσι τήν ἰδιότητα νά ὁμιλῶσι μέ τάς ψυχάς, αἱ ὁποῖαι προηγήθησαν εἰς τήν πνευματικήν ζωήν.»
Καί σήμερον ἔτι οἱ Βραχμᾶνες βεβαιοῦσι διά τῆς διδασκαλίας τῶν Πάτρις. Καταφαίνεται δέ, ὅτι εἰς πᾶσαν ἐποχήν ἡ ἐπίκλησις τῶν νεκρῶν ἦτο μία μορφή τῆς λειτουργίας των.
Αὐτά εἶναι τά κυριώτερα σημεῖα τῆς διδασκαλίας τοῦ Κρίσνα καί ἐκ τούτων καταφαίνεται, ὅτι ἡ ἀποστολή αὐτοῦ ἐνεῖχε σημαντικόν λόγον ἐπί τῆς ἐκπολιτίσεως τῶν ἀνθρώπων τῆς ἀρχαίας ἐκείνης ἐποχῆς, καθ’ ἥν ἔζησεν.
Κατ’ ἀρχάς δέ ὁ κοινωνικός ὀργανισμός τῶν Ἰνδιῶν ἐβασίσθη ὑπό τῶν Βραχμάνων ἐπί τῶν θρησκευτικῶν τούτων συλλήψεων, αἵτινες διῇρεσαν τήν κοινωνίαν εἰς τρεῖς τάξεις κατά τό τριαδικόν σύστημα ἀλλ’ ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ὁ ὀργανισμός αὐτός μετέπεσεν εἰς προνόμια θρησκευτικά καί ἀριστοκρατικά. Σύν τῷ χρόνῳ δέ ἡ κληρονομικότης ἐπέβαλε τά στενά καί αὐστηρά αὐτῆς ὅρια εἰς τάς ἰδέας ὅλων.
Οὕτω δέ ἡ ἐλευθέρα καί τιμημένη γυναῖκα εἰς τούς χρόνους τῶν Βέδας σύν τῷ χρόνῳ καί διά τῆς φυσικῆς ἰσχύος τοῦ ἀνδρός κατέστη δούλη καί ὡς δούλη δέν ἠδύνατο, παρά νά μορφώσῃ τά τέκνα της δουλοπρεπῶς.
Οἱ Βραχμᾶνες, ἀφοῦ ἐπέφεραν τήν τάξιν καί ὠργάνωσαν τάς Ινδίας κατά τάς ἐγωπαθεῖς αὐτῶν ἀντιλήψεις, ἀφαιρέσαντες πᾶσαν ἠθικήν ἐπιβολήν ἀπό τάς διδασκαλίας τοῦ Κρίσνα καί περιβάλλοντες αὐτήν μέ χονδροειδεῖς καί ὑλιστικάς περιβολάς, δηλονότι μέ τάς παιδαριώδεις περιγραφάς του, τό πομπῶδες τελεταρχικόν μέρος του, τάς διαφόρους τυπικάς τελετάς, τούς μύθους καί τάς εἰκόνας, τῶν ὁποίων κάμνει τόσην κατάχρησιν, δέν βλέπομεν παρά σωρόν προλήψεων, ἥτις διά τῆς ὑπερβολικῆς πιέσεως τοῦ ἀνωτέρου κλήρου τῶν Ινδιῶν ἐπέφερε τήν ὑποδούλωσιν αὐτῶν.
Αλλ’ ὁ ἀμερόληπτος κριτής σφάλλει, ἐάν κρίνῃ τόν Βραχμανισμόν ὑπό μόνον τήν ἐξωτερικήν αὐτοῦ ἐπιφάνειαν. Εἰς τόν Βραχμανισμόν, ὅπως καί εἰς ὅλας τάς ἀρχαίας θρησκείας, πρέπει νά διακρίνωμεν δύο μορφάς. Ἡ μία εἶναι ἡ κοινή λατρεία καί διδασκαλία, ἡ πλήρης μύθων καί προλήψεων, αἱ ὁποῖαι αἰχμαλωτίζουσι τούς λαούς καί ὠθοῦσιν αὐτούς εἰς τόν δρόμον τῆς δουλείας καί εἰς τόν περιορισμόν τῆς ἐλευθέρας σκέψεως καί δράσεως, ἀναπτύσσουσαι εἰς αὐτόν τήν δειλίαν καί τόν φόβον καί ὀχυροῦντες αὐτόν ὄπισθεν προληπτικῶν καί αἱρετικῶν δογμάτων καί παραδοχῶν, τάς ὁποίας εἰς μάτην ἡ φωνή τῆς συνειδήσεως καί λογικῆς του ἀποκρούει.
Μέ τάς ἰδέας αὐτῆς συνδέεται τό δόγμα τῆς μετεμψυχώσεως, ἥτοι τῆς ἀναγεννήσεως τῶν ἐνόχων ψυχῶν εἰς τά σώματα τῶν ζώων, τῶν ἐντόμων καί τῶν φυτῶν, φόβητρον προωρισμένον νά ἐμβάλῃ τόν φόβον εἰς τούς ἀδυνάτους καί τοῦ ὁποίου παρεμφερές σύστημα ἀκολουθοῦν πολλοί Χριστιανοί ἐν τῇ συλλήψει τῶν μύθων τοῦ Σατανᾶ, τοῦ Ἄδου καί τῆς αἰωνίας καταδίκης καί τιμωρίας τῶν ἁμαρτωλῶν.
Ἡ μυστική ὅμως διδασκαλία τῆς ἐσωτερικῆς παραδόσεως, βασιζομὲνη ἐπί μόνον τῶν ἀγαθῶν πράξεων καί τῆς ἐπιγνώσεως τῆς ἐκτελέσεως τοῦ Καλοῦ καί Ἀγαθοῦ, παρέχει εἰς τήν ψυχήν, εἰς τήν παγκόσμιον αἰτίαν τάς ὑψηλοτέρας θεωρίας καί ἀνεξαρτήτου ἐθνισμοῦ ἤ θρησκεύματος, διαιρέσεως κοινωνικῆς τάξεως καί φυλῆς ἐπιβάλλει τήν Ἀγάπην, τήν Ἀλληλεγγύην, τήν Ἀδέλφωσιν, τήν Ἀλήθειαν, τήν Εὐσπλαχνίαν, τήν Ἀγαθότητα, τήν Ἐλεημοσύνην, τήν Ἀνεξικακίαν, τήν Συγχώρησιν καί πάσας τάς ἀγαθάς ἰδιότητας τῶν ψυχῶν εἰς πάντας τούς ἀκολούθους αὐτῶν.
Φ. Α. Ρ. Α. Χ.
