Πάσαν φύσιν διακρίνει ἀπέραντος κλῖμαξ, ἑκάστη βαθμὶς τῆς ὁποίας χαρακτηρίζει καὶ ἰδίαν μορφὴν τῆς φύσεως ταύτης, μὲ ἴδιον ἐκδηλωτικὸν τρόπον, μὲ ἰδίαν συνθετικὴν πλοκήν, μὲ ἴδιον σύνολον νόμων διεπόντων τὸ τμῆμα τοῦτο τοῦ φυσικοῦ ὅλου.
Πάσα δὲ βαθμὶς δύναται νὰ ἐκληφθῇ ὡς μέσον τῆς ἀπείρως ἐκτεινομένης κλίμακος, οὕτως ὥστε κάτωθεν αὐτῆς νὰ ἐκτείνωνται αἱ κατὰ τὸ μᾶλλον τῆς φύσεως ταύτης ἀτελεῖς μορφαί, ἄνωθεν δὲ αἱ τείνουσαι πρὸς τὸ ἰδανικῶς Τέλειον, Ἀπείρως Τέλειον, ἐντελέστεραι μορφαί.
Πάσαν ὅμως τὴν κλίμακα ταύτην, τὴν διέπουσαν ἢ τὴν ὑλικὴν ζωϊκὴν φύσιν, ἢ τὴν ὑλικὴν νεκράν, ἢ τὴν πνευματικὴν τοιαύτην, διακρίνει συνοχὴ καὶ τελεία διαδοχὴ εἰς τὰς βαθμίδας αὐτῆς, οὕτως ὥστε οὐδαμοῦ νὰ ὑφίσταται ἀσύνθετον ἢ τὸ κενόν, μεταξὺ τῶν βαθμίδων, καὶ νὰ μὴ παρατηρῆται ἡ ἁλματώδης μετάπτωσις ἀπὸ τῆς μὲν μορφῆς τῆς φύσεως εἰς τὴν ἀνομοίαν ταύτης μορφήν, ἀλλὰ ἡ ἐπὶ τὰ πρόσω ἢ ὀπίσω μιᾶς βαθμίδος κίνησις νὰ συναντᾷ μορφὰς οὐχὶ μὲν τὰς αὐτάς, πλὴν ἐχούσας τὰς πλείστας ὁμοιότητας, διαφερούσας δὲ μόνον κατὰ τὰς προσθήκας ἰδιοτήτων, ἃς ὁ τρόπος δημιουργίας καὶ ἡ θέσις καὶ ὁ καιρὸς ἐπέβαλεν.
Ὁ δρῶν δὲ πάντοτε τῆς Ἐξελίξεως νόμος, ὁ ὠθῶν τὰς φύσεις προοδευτικῶς πρὸς τὰ πρόσω, δημιουργεῖ, ἐν τῇ διαδοχῇ τῇ ἀμέσῳ, τὴν ἰδιομορφίαν τῶν φύσεων, ὁρίζων οὕτω τὴν ἁρμονικὴν συμμετρίαν τοῦ μήκους καὶ πλάτους πάσης βαθμίδος καὶ τὸν χρόνον, ὃν ἀπαιτεῖ ἡ εἰς ἑτέραν βαθμίδα μετάπτωσις. Ἡ δὲ Πανσοφία τοῦ Δημιουργικοῦ Ὄντος, καταγνοῦσα τὴν ἰδίαν σκοπιμότητα τῶν τριῶν φύσεων τοῦ Ἀπείρου, συνεδύασε κατὰ τρόπον ὑπερφυῆ τὴν συνυπαρξίαν τῶν κόσμων τούτων, εἰς τρόπον ὥστε τὸ σκόπιμον τοῦ ἑνὸς κόσμου νὰ δημιουργῆται ἢ ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς μετὰ τοῦ ἑτέρου κόσμου συναρμογῆς.
Οὕτω πᾶσα βαθμίς, ὡρισμένης τινὸς φύσεως, διακρίνεται ὑπὸ στοιχεῖα, ἅτινα ἀπαιτοῦνται διὰ τὸν δυνατὸν συνδυασμὸν μετὰ βαθμίδος ἑτέρας ἰδιομόρφου φύσεως. Οἱ κόσμοι τοὐτέστιν τοῦ Στερεώματος, οἱ ἄπειροι κοσμικοὶ κύκλοι, οἵτινες πληροῦν τὰ τῶν πέραν καὶ ὑπερπέραν διάκενα, αἱ διάφοροι Οὐράνιαι Σφαῖραι, ἔχουσι καὶ πλοκὴν στοιχείων τοιαύτην ἢ τοσαύτην, οἵαν ἀπαιτεῖ ὁ συνειρμὸς τῶν νόμων τῆς ἐκεῖ βιούσης ζωῆς τινος ἢ ἐκεῖ σταθμευούσης Πνευματικότητός τινος. Ἀνάλογος δὲ τῆς βαθμίδος τῆς ἐξελίξεως τῆς ἀνθρωπίνης, λχ, Πνευματικῆς Ὀντότητος, εἶναι καὶ ἡ διάπλασις καὶ κατασκευὴ τῆς Σφαίρας εἰς ἣν αὕτη θὰ διαμένῃ.
Ὅταν ἡ πνευματικὴ ὑμῶν προσωπικότης εὑρίσκεται, ὡς ἐκ τῆς παχυλῆς ἀμαθείας καὶ ἀτελοῦς ἀναπτύξεως, ὑπὸ τὸ τυραννικὸν κράτος τῆς βαρείας ὕλης, ἡ Σφαῖρα ἡ μᾶλλον προσιτὴ καὶ κατοικήσιμος εἶναι ἡ ἔχουσα βαρεῖαν τὴν ὑλικήν ἀτμοσφαῖραν, ὡς ἡ πνευματικὴ ἡ βιοῦσα ἐν αὐτῇ ἔχουσα ὑλικὴν τῶν στοιχείων σύνθεσιν μᾶλλον χονδροειδῆ, ἐκδήλωσιν ζωῆς ἀτελῆ καὶ ἀσυνείδητον μὴ συναισθηματικήν.
Ἡ ἀμέσως ἐξελιγμένη πως ὀντότης τοῦ Πνεύματος ἔχει, ὡς ἐκ τῶν νέων συνθηκῶν καὶ ὅρων, οἵτινες προβάλλουσι καὶ ἀνάλογον κόσμον διαμονῆς καὶ δράσεως, ὅστις ὅμως δὲν θὰ διαφέρῃ ἀπολύτως τοῦ πρώτου, συγγενεύοντος ἀρκετὰ εἰς τὰς οὐσιώδεις γραμμὰς καὶ ἐφεξῆς οὕτω, μέχρις ὅτου κλῖμαξ τις συγκρινομένη τόσον εἰς τὴν μορφὴν τῆς φύσεώς της, ὅσον καὶ εἰς τὰς συνθήκας αὐτῆς μετὰ ὑπερβατῶς πολὺ ἀνωτέρας ἢ κατωτέρας κλίμακος, νὰ παρουσιάζῃ τελείαν σχεδὸν ἀνομοιότητα, πλὴν τὰ στοιχεῖα πάντων ὃμοια.
Ἡ ὕλη εἶναι πάντοτε ὕλη, ἡ ζωὴ – ζωὴ καὶ τὸ Πνεῦμα – Πνεῦμα. Μεταβάλλονται μόνον ἐν τῇ ἐξελίξει αἱ σχέσεις αἱ δημιουργοῦσαι τὰς ὑποστάσεις καὶ ὁ τρόπος τῆς δράσεως τῶν δημιουργικῶν δυνάμεων. Οἱ ἴδιοι νόμοι διέπουσι πάσας τὰς φύσεις, αἱ ἴδιαι ἀρχαί, αἱ ἴδιαι δυνάμεις, πλὴν οὐχὶ αἱ αὐταὶ ἰδιότητες, οὐχὶ αἱ αὐταὶ ἐκδηλωτικαὶ ἰκανότητες εἰς τὰς μὲν ἢ δὲ ἐνεργείας τῶν νόμων. Ἡ Ζωὴ ἐκτείνεται εἰς τὸ Ἄπειρον, ἡ Πνευματικότης κατοικεῖ εἰς τὸ Πᾶν καὶ ἡ Ὕλη πληροῖ τὰ Σύμπαντα.
Εἰς πάντας τοὺς κόσμους, οἵτινες ἀπαρτίζουσι τὴν θείαν καὶ Ὑπερθεσπεσίαν Ἀλουργίδα τοῦ Δημιουργοῦ τοῦ Παντός, ζωγραφίζεται ἡ ἰδία γηΐνη εἰκών, ὁ ἴδιος γήϊνος τύπος, μὲ ποικίλους βαθμοὺς τελειότητος. Παντοῦ τὰ ἄλση, παντοῦ οἱ ἐλικορρέοντες ποταμοί, πανταχοῦ τὰ ναματιαῖα πηγαῖα ὕδατα καὶ οἱ ἀνθοστόλιστοι λειμῶνες. Ἐκτείνονται τὰ δάση, φυσοῦν αἱ αὖραι, τερετίζουν τὰ πτηνὰ καί πολλαπλασιάζονται τὰ ζῶντα. Ὑπάρχουσι πολιτεῖαι καὶ ἰδιόμορφοι κοινωνίαι, πανταχοῦ ἡ ἐξέλιξις, ἡ πρόοδος, ἡ τελειοποίησις.
Αἱ ἄπειροι αὗται καταστάσεις εὑρίσκονται εἰς ἀμεσωτάτην σχέσιν. Ὁ δεύτερος κόσμος εἶναι προϊὸν τοῦ πρώτου, ὅστις ἅμα εἶναι καὶ ὁ τύπος τοῦ δευτέρου, καὶ οὕτω καθεξῆς. Εἰς τὸ Πᾶν λοιπὸν ὑπάρχει καὶ ὑπεισέρχεται τῆς ὁμοιότητος ἡ παράστασις καὶ τοῦ ἀνομοίου ἡ ἐκδήλωσις.
Τὸ Πᾶν φέρει τὸν τῦπον τῆς Αἰωνιότητος, τὸ Πᾶν διέπεται ἀπὸ τοὺς αὐτοὺς Ἀναλλοιώτους Νόμους τοῦ Δημιουργοῦ, καὶ τὸ Πᾶν παρουσιάζει τὴν αὐτὴν Εἰκόνα.
