ΚΨΔ03| ΜΕΡΟΣ Γ΄

Τὰς ἀναριθμήτους Πνευματικὰς Μονάδας, ἃς δυνάμεθα ὡς Ἀνάρχους ν’ ὀνομάσωμεν κατὰ τὴν ποσότητα, ἓνεκα τῆς ὑπάρξεως αὐτῶν εἰς τὸ ὅλον εἶναι τοῦ Δημιουργοῦ τοῦ Ἀνάρχου, πλὴν ἐχούσας ἀρχὴν δημιουργίας ἰδίων μονομερῶν ὀντοτήτων, περιέβαλεν ἅπας ὁ Κόσμος τῶν τε Δυνάμεων μὲ τὰς ποικιλομόρφους Ἐνεργείας, ὡς καὶ τῶν ἀπείρων ἐκδηλώσεων καὶ φαινομένων, ἅτινα οἱ μυστηριώδεις συνδυασμοί τούτων δημιουργοῦν. Περὶ τὴν αὐτουσίαν λοιπὸν ἀνθρωπίνην ὑπόστασιν ἢ τὴν μονομερῆ Πνευματικήν ταύτην Μονάδα ἐλάμβανον χώραν αἱ ἀναρίθμητοι καὶ πολυσύνθετοι λειτουργίαι τῶν ἀμεταπτώτων Δημιουργικῶν Νόμων, ἐστροβιλίζοντο εἰς τὰς ἀχανεῖς τοῦ Ἀπείρου ἐκτάσεις αἱ ἄρτι συμπλεκόμεναι στοιχειακαὶ μᾶζαι, ἡρμονίζοντο κινήσεις, ἐδημιουργοῦντο Κοσμικοὶ ἄξονες, ἐνεφανίζετο ἡ ζωὴ καὶ προελαμβάνοντο καταστρεπτικαὶ συγκρούσεις εἰς τὰς Οὐρανίους σφαίρας κατὰ τὰς περιόδους τῶν ἀσυλλήπτων στροφοδινῶν.

Ἡ ἀνθρωπίνη Πνευματικὴ ὀντότης ἐθεᾶτο τοῦ Παντὸς καὶ ἀπήλαυνε πάσης Γνώσεως, καθ’ ὅτι ὡς Εἰκὼν καὶ Ὁμοίωμα τοῦ Δημιουργοῦ εἶχεν ἐπ’ αὐτῆς καὶ τὸ στοιχεῖον τῆς Παντογνωσίας. Ἐν αὐτῇ εἶχε τὰ σπέρματα τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὕλης.

Ὡμοίαζε δὲ ὡς ὁ ξηρὸς ἐκεῖνος καρπός, ὅστις ἐνέχει τὴν ζωὴν καὶ τὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν δύναμιν τῆς ἐκδηλώσεως αὐτῆς, ἐγκλείει ὁλόκληρον τὸ δένδρον ἐν σμικρῷ καὶ ἀφανεῖ, πλὴν ὅμως ἐν τῇ ἰδιομορφίᾳ του ταύτῃ δὲν παρουσιάζει παρὰ μόνον τὸν ἕνα καρπόν. Κατὰ ταῦτα δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι ὁ καρπὸς εἶναι τὸ δένδρον ἅμα δὲ οὐχὶ καὶ αὐτὸ τὸ ὅλον δένδρον. Ἡ ζωϊκὴ ἐνέργεια ἡ ἐγκλειομένη εἰς τὸν καρπὸν καὶ ἡ ἐν αὐτῷ ὀργανικὴ διάπλασις ἡ κρατοῦσα καὶ διατηροῦσα τὴν ζωὴν εἶναι ἱκαναὶ νὰ δημιουργήσουν τὸ ὅλον δένδρον πλὴν ὅμως ἐν τῷ καρπῷ δὲν ὑφίσταται ἐν ὑποστάσει ἐκδηλωτικῇ οἱ ἐκ τοῦ καρποῦ προελθοῦσαι τοῦ δένδρου ἰδιότητες. Ὁ φλοιός λ.χ. τοῦ δένδρου καὶ τὸ αἴσθημα τὸ ἐκ τῆς ἁφῆς αὐτοῦ προερχόμενον δὲν ὑφίσταται εἰς τὸν καρπόν. Τὸ ἐκδηλούμενον πράσινον τῆς χλωροφύλλης, εἰ καὶ ὑπάρχει αὕτη εἰς τινὰς καρπούς, δὲν δίδει τὸ ἀναλογοῦν συναίσθημα. Ὡσαύτως τὸ μέγεθος, ὁ τρόπος τοῦ ζῆν, τοῦ τρέφεσθαι, τοῦ πολλαπλασιάζεσθαι καὶ τοῦ θνῄσκειν εἰ καὶ ὡς λανθάνουσαι ἐνέργειαι καθεύδουν εἰς τὰς φυσικὰς σάρκας τοῦ καρποῦ ὅμως δὲν ἔχουν τὴν ἐκδήλωσιν αὐτῶν ὡς εἰς τὸ δένδρον. Κατὰ ταῦτα πάντα τὰ στοιχεῖα τοῦ δένδρου εὑρίσκονται ἐν τῷ καρπῷ, ἐξ οὗ καὶ τὸ πρῶτον λαμβάνει ταῦτα, ὅλαι αἱ ἰδιότητες, αἱ δυνάμεις, καὶ αἱ συνθῆκαι, πλὴν δὲν δυνάμεθα ἀπολύτως νὰ εἴπωμεν ὅτι ὁ καρπὸς ἢ τὸ σπέρμα εἶναι τὸ δένδρον ἢ ὅτι τὸ δένδρον εἶναι τὸ σπέρμα ξηρόν. Ἡ διαφορὰ ὑφίσταται εἰς τὸ ὅτι πάντα τὰ στοιχεῖα ἐδῶ μὲν ὑπολανθάνοντα φαίνονται ἀνενεργά, ἐκεῖ δὲ ἐνεργοποιούμενα ἐκδηλοῦνται λειτουργοῦντα καὶ παρουσιάζοντα τὸ μὴ αἰσθανόμενον ἀφανὲς ὂν ὡς αἰσθητικὸν καὶ ἔκδηλον τοιοῦτον.

Οὕτω καὶ ἡ Πνευματικὴ τοῦ ἀνθρώπου Κυριότης ἐνέκλειε τὰ σπέρματα τῆς Ζωῆς ἢ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς Ὕλης ἀφομοιωμένα ὡς ἐντελῶς Πνευματικά, ὡς ὅμοια μέρη τοῦ αὐτοῦ ὅλου ἐν ἑαυτῇ καὶ παρουσίαζεν οὕτω ἓν ὁμοιογενὲς Εἶναι μὲ μίαν ἐκδήλωσιν ἐνεργείας. Μετεῖχε πάσης Γνώσεως περὶ παντὸς συμβαίνοντος ἐν τῷ Ἀπείρῳ δημιουργήματι, ἐγνώριζε τοὺς Νόμους, δι’ ὧν ἐλειτούργει ἡ πολύπλοκος μηχανὴ τοῦ Σύμπαντος ἐμόρφωνεν ἐπὶ τούτοις ἀνάλογα συναισθήματα, πλὴν ὅλως αὐτομάτως, χωρίς νὰ προηγηθῇ ἡ αἴσθησις καὶ τὸ αἴσθημα, ἅτινα εἶναι τὰ ἀναγκαῖα μέσα δι’ ὧν δημιουργεῖται τὸ συναίσθημα. Καὶ ναὶ μὲν ἐπετυγχάνοντο αἱ δημιουργίαι τῶν συναισθημάτων διὰ τῶν ὑπαρχόντων ἐν τῷ Πνεύματι ζωϊκῶν καὶ ψυχοϋλικῶν σπερμάτων, πλὴν ὅμως ἐπειδὴ ταῦτα ὑπῆρχον ὡς ἓν εἰς τὸ ὅλον ἓν τοῦ Πνεύματος, τὰ παραγόμενα συναισθήματα, τὰ κυρίως διακρίνοντα τὰ λογικὰ ὅντα ἐφαίνοντο ὡς ὑπάρχοντα ἢ ὡς ἀποδιδόμενα αὐτομάτως ἀπὸ τὴν προκληθεῖσαν ἀντίστοιχον σκέψιν.

Ἡ ἀποσπασθεῖσα ἀπὸ τὸ Πανδημιουργικὸν Ὄν Πνευματικὴ τοῦ ἀνθρώπου Μονάς, συγκεντροῦσα οὕτω πᾶσαν Γνῶσιν, ἐστερεῖτο μόνον τῆς γνώσεως τῆς Αἰσθήσεως καὶ τοῦ Αἰσθήματος, δι’ ὧν κυρίως ἐκδηλοῦται ἐμπράκτως πως τὸ θεωρητικῶς δημιουργούμενον συναίσθημα διὰ γνωστόν τι.

Ἐγνώριζε οὕτω τὰ πάντα ὁ ἄνθρωπος τῆς Ἐδέμ, τοὺς λειτουργοῦντας Νόμους, τὰς δρώσας Δυνάμεις, τὰ κινούμενα συστήματα, τὰ δημιουργηθέντα πάντα, τὰ δημιουργούμενα καὶ ἐκεῖνα ἅτινα θὰ ἐδημιουργοῦντο. Ἦτο καὶ οὗτος Πυρὴν Σοφίας, Πνεῦμα Παγγνωσίας ὡς τὸ ἐξ Οὗ ἀπέρρευσεν.

Ἠδύνατο νὰ γευθῇ πάντων τῶν καρπῶν τῶν δένδρων τοῦ συμβολικοῦ Παραδείσου, ἠδύνατο νὰ συζῇ μὲ πάντα τὰ θηρία, ἠδύνατο νὰ περιφρονῇ πάσας τὰς μεταβολὰς καὶ γυμνὸς νὰ κινῆται εἰς πᾶν τμῆμα τῆς Οὐρανίου Ἐδέμ. Τοὐτέστιν κατεῖχεν πᾶσαν Γνῶσιν ἀναγομένην εἰς τὰ Ἄπειρα ὑπαρκτὰ τοῦ Ἀπείρου ἁρμονικοῦ Δημιουργήματος, συνυπῆρχεν ἐν τῷ Σύμπαντι μετὰ πάντων τῶν δυναμικὼν στοιχείων, ὡς ὢν αὐτὸς οὗτος συγκέντρωσις Δυνάμεων, Ἀρχῶν, Νόμων καὶ Ἰδιοτήτων.

Συνέζη μετὰ τῶν θηρίων πάντων ἠρέμως, συνεχρωτίζετο τουτέστιν μετὰ τῶν δυνάμεων χωρὶς νὰ ὑποστῇ τὴν ἐνέργειαν αὐτῶν, ὡς ὢν αὐτὸς οὗτος Δύναμις, Κέντρον Δυνάμεων. Ἐκινεῖτο παντοῦ γυμνός, μὴ βλέπων τὴν γυμνότητά του. Πνευματικότης δὲ τελεία διέτρεχε διὰ τῆς Γνώσεως καὶ τῆς Σκέψεως τὸ Σύμπαν, μὴ ἐννοοῦσα ἐν τῇ τελειότητί της τὴν ἐν τῇ Πνευματικῇ ἁπλότητι ἐμφωλεύουσαν ὑλικὴν ὑπόστασιν, διὰ τὴν ἐκδήλωσιν τῆς ὁποίας δὲν εἶχον εἰσέτι δημιουργηθῇ στοιχεῖα.

Ἡ ὑλικὴ δ’ ὕστερον ἐκδήλωσις εἶναι ἡ περιβαλοῦσα τὰς δύο ἀντιθέτους δυνάμεις τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικὸς μὲ τὰ σκηνώματα τὰ ὑλικά, ὅπερ εἶναι τὸ πρῶτον ἄλμα, ἡ πρώτη περίοδος τῆς ἐνεργείας τοῦ Νόμου τῆς Καθόδου ἢ Πτώσεως, καὶ ὁπότε διὰ ταύτην τὸ πρῶτον ᾐσθάνθη τὴν πρώτην αἰδημωσύνην ὁ ἐνσαρκωθείς δυναμικὸς τοῦ ἀνθρώπου συνειρμὸς καὶ ἐγνώρισε τὴν γυμνότητα αὐτοῦ, τοὐτέστιν τὴν ἀπώλειαν τῶν ἰδιοτήτων αὐτοῦ.

Ἐκινεῖτο τὸ πρὶν ὁ Λόγος ἐν τῷ Ἀπείρῳ, ἕδρα τὸ ἐκ δύο ἀντιθέτων δυνάμεων ΕΝ ἀνθρώπινον σύμπλεγμα ἁπανταχοῦ καὶ ἐλειτούργει ἡ Παγγνωσία. Ἀνὴρ καὶ Γυνὴ δὲν ἦσαν τὸ πρῶτον ἢ αἱ ἀντίθετοι δυνάμεις, αἱ χαρακτηρίζουσαι ἐν τῇ ἰσοσθενεῖ ἀντιθέσει αὐτῶν τὴν οὐδετέραν κατάστασιν τοῦ Ἑνὸς ἀνθρώπου, λειτουργοῦσαι κατὰ τὸν πάντα διέποντα Νόμον τῆς Τριμορφίας. Ὺπῆρχον κεχωρισμένως ἵνα ἀποτελῶσι τὸ Ἕν, ἵνα ἐνσκηνώσει ὑλικῇ, διῃρημέναι εἰς τὰ ἀντίθετα ὁμοιογενῆ, ἓλκωνται διὰ τὴν ἀποτέλεσιν τοῦ Ἑνός.

Ἡ οὐδετέρα αὕτη κατάστασις τοῦ ἀνθρώπου, ἔχουσα πάντα τὰ ἀνωτέρω στοιχεῖα, ἅτινα ἐκ τοῦ κατ’ Εἰκὸνα αὐτὸν δημιουργήσαντος Θεοῦ παρέλαβεν, ἐστερεῖτο μιᾶς μόνον γνώσεως ἢ μᾶλλον καὶ ταύτην ἔχουσα ἐστερεῖτο τῆς ἐμπράκτου, ἂς εἴπωμεν διὰ τὸ σαφέστερον γνώσεως, ἣν ἤθελε προσδώσει τῷ ἀνθρώπῳ ἡ γεῦσις τοῦ ἀπηγορευμένου καρποῦ ἢ ὅπερ τὸ αὐτὸ ἡ αἴσθησις ἢ τὸ συναίσθημα, καὶ τὸ ἐκ τούτου παραγόμενον συναίσθημα ἐκ τῆς ἐμπράκτου ἐφαρμογῆς τῆς γνώσεως τῆς ἐκδηλώσεως αὐτοῦ ἐν τῇ ὕλῃ. Εἶχεν ἐν ἄλλαις λέξεσι τὴν γνῶσιν, ἀλλ’ ἐστερεῖτο τῆς ἐκ τῆς γνώσεως προερχομένης ἑτέρας γνώσεως. Ἐζήτει τὴν Γνῶσιν τῆς γνώσεως.

Ἡ γνῶσις λ.χ. τοῦ ἡδέος ἢ τοῦ πικροῦ δὲν εἶναι ἡ αὐτὴ μὲ τὴν γνῶσιν τὴν προερχομένην ἐκ τῆς γεύσεως τοῦ ἐκ γνώσεως ἡδέος ἢ πικροῦ. Ἐγνώριζεν ὁ ἄνθρωπος, ὡς παντογνώστης, τὰ τοῦ Νόμου τῆς ἐνσαρκώσεως, ἐδημιούργει τὰ ἀπείρως τέλεια ἐκ τούτου συναισθήματα, πλὴν ὅμως τῷ ἔλειπεν ἡ Αἰσθητικὴ γνῶσις, ἥτις εἶναι ἀναγκαῖον συμπλήρωμα τῆς Τελείας Γνώσεως.

Πᾶσαι αἱ ἕτεραι γνώσεις, ὡς ἀναγόμεναι εἰς Δυνάμεις ἢ στοιχεῖα Πνευματικά, τῷ ἦσαν προσιταὶ εἰς ἔμπρακτον γνωστικὴν δημιουργίαν πλὴν τῆς ἐμπράκτου γνώσεως τῆς ἀφορώσης τὴν αἰσθητικὴν ὑλικὴν ζωήν, ἥτις ἀπὸ τὸν Ἄπειρον Λόγον, τὴν Ἄπειρον Λογικήν, τὴν οἰκοῦσαν καὶ ἐν αὐτῷ, τῷ ἀπηγορεύθη, ὡς ἐνεργοποιοῦσα τὸν Νόμον τῆς Πνευματικῆς καθόδου, ὡς δημιουργοῦσα τὴν Πτῶσιν. Ἀλλ’ ὡσαύτως ὁ Νόμος τῆς Ἐλευθέρας Βουλήσεως ἐκ τοῦ ὅλου εἰς τὸ ὅμοιον μέρος μεταδοθείς, ἐπέτρεπε καὶ ἐνέργειαν πέραν τῶν ὁρίων τῆς ἀπαγορεύσεως εὑρισκομένην καὶ οἱανδήποτε δημιουργίαν καταστάσεως. Κατὰ ταῦτα μόνος ὁ ἄνθρωπος ἔθετο ἑαυτῷ τὴν ἀπαγόρευσιν καὶ μόνος πάλιν ἐνήργησε πέραν καὶ ἐκτὸς ταύτης.

Καὶ οὕτω ἠθέλησε νὰ γευθῇ τοῦ ἀπηγορευμένου καρποῦ τοῦ Παραδεισίου δένδρου τῆς Αἰσθητικῆς Γνώσεως καὶ ὑπείκων εἶτα εἰς τὴν ἰσοσθενῆ καὶ ἀντίρροπον δύναμιν, τὴν Εὔαν τῆς Γραφῆς, ἔκοψε τὸ μῆλον καὶ ἐνεργοποίησε τὸ πρῶτον τὴν κατὰ τοῦ Λόγου ἐπιθυμίαν, ἐνεργοποιῶν οὕτω ἀντίθετον τούτου νόμον, τὸν Νόμον τοῦ Κακοῦ, ζωοποιῶν τὸν ἐπίβουλον ὄφιν τῆς Εὔας.

Καὶ οὕτω ὁ Λόγος ὑπερεβλήθη ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν βούλησιν, ἥτις στηριζομένη ἐπὶ τῆς ἰδιὸτητος τῆς Παντοδυναμίας τῆς Πνευματικῆς Ὀντότητας ἐνεργοποίησε τὰς λανθανούσας δυνάμεις τοῦ νόμου τοῦ κακοῦ, καὶ ἔδωκε στοιχεῖα ἐκδηλώσεως εἰς τὰ ἀφανῆ ὑλικὰ τοῦ Πνεύματος σπέρματα, ἀναγκάσασα τὸν ἀνθρωπον τῆς Ἐδὲμ νὰ πλησιάσῃ τὸ δένδρον τῆς παρακοῆς. Ἐκεῖ δὲ βλέπομεν παλαίοντα τὸν ἐν τῷ Θεῷ ὑπάρχοντα, πλὴν δημιουργηθέντα Θεόν, κατὰ τῶν Νόμων τῶν ἀντιθέτων τοῦ Λόγου. Πλὴν ὅμως ἐκάμφθη καὶ τείνας τὴν χεῖρα ἔλαβε παρὰ τῆς Εὔας τὸ μῆλον καὶ ἐγεύθη τούτου. Ἄς ἴδωμεν ἂν ἠδύνατο νὰ κυριαρχήσῃ κατὰ τὴν πάλην ταύτην ὁ ἄνθρωπος τοῦ Παραδείσου.

Ἡ Πνευματικότης τούτου ἡ ὁρίζουσα τὸ ΕΝ τοῦ ὅλου, μὴ οὖσα ἢ μέρος τοῦ Ὅλου Θεοῦ, Ἄναρχος καὶ Ἀτελεύτητος, εἶχεν ἀρχὴν δημιουργίας τὴν στιγμὴν καθ’ ἣν ἀποσπασθεῖσα ἀπετέλεσεν ἰδίαν Ὀντότητα, μὲ κεχωρισμένην δρᾶσιν. Δημιουργηθεῖσα κατ’ Εἰκόνα καὶ Ὁμοίωσιν τοῦ Δημιουργοῦ ἐκέκτητο πάντων τῶν ἰδιοτήτων, αἵτινες ἐχαρακτήριζον τὸν Θεόν, καθ’ ὅτι δὲν ἦτο ἢ ὁμοιογενὲς μέρος τοῦ Ὅλου. Πάντες δὲ οἱ νόμοι οἱ ἐξαπολυόμενοι ἀπὸ τὸν πυρῆνα τῆς Θεότητος συνέχοντες τὰ πάντα καὶ διέποντες ἆρα τὰ πάντα ἐξετείνοντο καὶ μέχρι τῆς Πνευματικῆς τοῦ ἀνθρώπου Μονάδος, δυναμένης ταύτης νὰ ἐξαπολύῃ πρὸς δράσεις καὶ νὰ ὑφίσταται τὴν δράσιν τούτων.

Ἐπειδὴ ὅμως τῶν νόμων οἱ ἄπειροι συνδυασμοί, δρῶντες ἰδίως καὶ ὡρισμένως, εἶχον ὡς ἀπαρχήν, ὡς ἀφετηρίαν αὐτῶν, δύο κυριαρχοῦντας τοῦ παντὸς νόμους, τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, ἐπειδή, ἡ ἀντίθεσις εἶναι ἡ ὁρίζουσα τὸ Πᾶν καὶ ἡ κρατοῦσα εἰς τὸ Εἶναι πᾶν τὸ ὑπαρκτόν, διὰ τοῦτο ἐκ τῆς Ἀπείρου Θεότητος, τῆς Οὐδετέρας ταύτης καταστάσεως τῶν δύο ἀντιθέτων νόμων, μετηγγίσθη εἰς τὰ δημιουργήματα ἡ ἰδία ἑτερωνυμία τῶν δρωσῶν δυνάμεων μὲ τὰς ποικίλας κατευθύνσεις τῶν νόμων αὐτῆς.

Ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ ὁ Ἄπειρος Λόγος ἐν τῇ μυστηριώδη τῶν νόμων τριμορφία ταξινομήσας τὰ ἀντίθετα διὰ τῆς ἰσορροπίας ἢ τῆς τρίτης καταστάσεως, ἐξουδετέρωσε, διακρίνων ἅμα ταῦτα καὶ κεχωρισμένως, οὕτως ὥστε τὸ Καλὸν νὰ μὴ εἶναι τὸ αὐτὸ μὲ τὸ Κακὸν καὶ τἀνάπαλιν, ἐν ᾧ ἅμα τό τε Καλὸν καὶ τὸ Κακὸν ἐν ἑνὶ νὰ ὁρίζωσι τὴν κατάστασιν τοῦ Οὐδετέρου, τὸ μόνον σκόπιμον, τὴν ἔννοιαν τοῦ Τελείου Καλοῦ.

Ἡ ἀντίθεσις δημιουργεῖ τὴν Οὐδετέραν κατάστασιν, δι’ ἧς λαμβάνομεν ἔννοιαν τῶν ἀντιθέτων, ἡ ἰδία διατηρεῖ ὡς γεννῶσα πᾶν τὸ ὑπάρχον ὁρατὸν καὶ ἀόρατον. Ὁ Θεὸς ἆρα ἡ Τελεία καὶ Ἀπόλυτος ἐκδήλωσις τοῦ Καλοῦ ἡ Οὐδετέρα κατάστασις τῶν ἀντιθέτων, πόρρῳ ἱσταμένη τοῦ κεχωρισμένου Κακοῦ ὑπερέβαλε τοῦτο ἐξουδετερώσασα διὰ τοῦ ἰσοσθενοῦς Ἀπολύτου Καλοῦ.

Ἀλλ’ ὁ ἀποσπασθεὶς ἄνθρωπος ἀπωλέσας τὴν αὐτὴν κυριαρχίαν κατὰ τοῦ κακοῦ ὡς ἐκ τῆς χαλαρᾶς συνεκτικότητος, ἥτις ὑπῆρξεν ἀποτέλεσμα τῆς δράσεως τοῦ Νόμου τῆς ἀποστάσεως, μὴ ἔχων δηλονότι τὴν αὐτὴν ἣν εἶχε μὲ τὸ Ὃλον, ὡς ὢν ἐν τῷ Ὅλῳ συνοχήν, ἄφηνε μὲ τὸν λόγον του τὸν οἰκοῦντα καὶ ἐν αὐτῷ, ἀνισομερῆ τὰ ἀντίθετα, νὰ ἐνισχύωνται ἀπὸ τὰ δρῶντα ἐξωτερικὰ στοιχεῖα, οὕτως ὥστε κεχωρισμένως ὑφισταμένη ἡ ἀντίθετός του ὑπόστασις, νὰ δημιουργῇ οὐχὶ τελείαν τὴν οὐδετέραν αὐτοῦ κατάστασιν. Καὶ τοῦτο ὡς ἐκ τῆς ἀμβλύτητος τῶν ἰδιοτήτων αὐτοῦ, ἥτις προέκυψεν ἐκ τῆς ἀτελοῦς μὲ τὸ τέλειον Ὅλον συνοχῆς.

Ἡ Παγγνωσία του ἐλλείπετο τῆς Αἰσθητικῆς γνώσεως. Ἡ ἀντίθετος δύναμις αὐτοῦ ἡ Εὔα, ἐπότιζε μὲ τὸ στοιχεῖον τοῦ βουλητικοῦ τὰ λανθάνοντα σπέρματα τῆς ὕλης καὶ ἡ ἐλευθέρα βούλησις συνεχομένη ἢ μᾶλλον κυριευομένη ἀπὸ τὴν ἄπειρον ἔφεσιν, ἐδημιούργει τὴν ἀνατροπὴν τοῦ Λόγου, τοῦ μὴ ἐνισχυομένου οὐδαμόθεν. Οὕτω δὲ τὸ ἐκ τοῦ Τελείου τέλειον μετεβλήθη εἰς ἀτελὲς πρὸς τέλειον, τὸ καλὸν καὶ τὸ κακὸν ἀνισομερῆ ἔλαβον κεχωρισμένην παρ’ αὐτῷ ζωὴν καὶ ἐνέργειαν καὶ τὰ ἀντίθετα αὐτοῦ μονομερῆ καὶ ἰδιόμορφον ἐκδήλωσιν καὶ ἐγένετο ὁ Ἀνὴρ καὶ ἡ Γυνή. Ἔλαβεν ὁ Δημιουργὸς πλευρὰν τοῦ Ἀδάμ, ἐξ ἧς τὴν Εὔαν ἐδημιούργησεν. Ἀφῃρέθη τοὐτέστιν μέρος τι ἐκ τοῦ ὅλου ἀνθρώπου. Κατεστράφη ὅθεν ἡ ὑφισταμένη ἰσορροπία τῶν ἀντιθέτων ἐν τῇ οὐδετέρα καταστάσει τῇ ὁριζούσῃ τὸν ἰσορροπημένον ἐκ τοῖς νόμοις ἄνθρωπον. Καὶ ἐκ τῆς ἥνπερ ἀφῇρεσε πλευρᾶς ἐδημιούργησε τὴν Εὔαν. Ἐκ τῆς ἀνισορροπίας τῶν ἀντιθέτων δηλονότι προέκυψεν ἡ Εὔα, τῆς ὁποίας ἡ δημιουργία δηλοῖ τὸν χωρισμὸν τῶν ἑτερωνύμων εἰς αὐτοτελῆ καὶ τὴν διαρκῆ πάλιν καὶ μὴ ἰσορροπίαν ὡς ἐκ τοῦ ἀνίσου ποσοτικῶς τούτων. Καὶ ὁ μὲν Ἀδὰμ τὸ θετικὸν καὶ ὁ Λόγος ἡ δὲ Εὕα τὸ ἀρνητικὸν μὲ πάντα τὰ στοιχεῖα, τὴν ἔφεσιν, τὸ ὑλικόν, τὸ δυναμικὸν τὴν ἐλευθέραν βούλησιν καὶ δρᾶσιν.

Καὶ οὕτω τὸ βουλητικὸν μὲ τὴν διακαῆ ἔφεσιν τῆς τελείας γνώσεως ὤθησε τὴν Εὔαν πρὸς ζήτησιν τοῦ ἀπηγορευμένου τῆς αἰσθητικῆς γνώσεως καρποῦ, τὴν ὁποίαν ἐκέντησεν ὁ δρῶν νόμος τοῦ κακοῦ, ὁ Σατανᾶς, καὶ ὃν ἔθετο ἔκτοτε ἐν λειτουργίᾳ ἐπί πᾶν τὸ ἀνθρώπινον ἢ ὑπακούουσα εἰς τὴν φωνήν του Εὔα, κόψασα τὸ μῆλον, γευσαμένη καὶ δόσασα τῷ Ἀδάμ, παρακούσαντι, ἐξ ἰσχυρᾶς καὶ ἀντιθέτου ἕλξεως, τῷ Ἀπείρῳ Λόγῳ καὶ ὁ ἄνθρωπος ΕΠΕΣΕΝ.

Καὶ ἰδοῦ ἡ ἐπιθυμία μεταβάλλεται εἰς ἔργον, ἡ ἰδέα ζωοποιεῖται καὶ τὸ σπέρμα τῆς ἐν τῷ Πνεύματι ὑλικῆς ζωῆς ἀφήνει τὸ φύτρον της ἐκτὸς τοῦ ξηροῦ περιβλήματος πίπτον εἰς τὴν Γῆν ἐκ τοῦ δένδρου. Ὁ ἄνθρωπος ἐνεργοποιεῖ τοὺς νόμους τοὺς διέποντας τὴν ὕλην, ἥτις λαμβάνουσα διὰ τοῦ ζωϊκοῦ ἐνέργειαν δημιουργεῖται ὡς ἰδίᾳ ὑπόστασις, ὡς ἀφομοιωτικὴ ζύμη, ἀφομοιοῦσα τὴν προσληφθεῖσαν ὕστερον ἄψυχον ὕλην, ἣν μορφώσασα κατέστησε τὸ πλῆρες σκήνωμα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος παρακούσας, ἡμάρτησεν, ἁμαρτήσας δὲ ἔπεσεν.

Τὸ Πνευματικὸν δὲν ἠρκεῖτο εἰς τὴν αὐτόματον γένεσιν τῶν συναισθημάτων του, ἐφ’ ᾧ καὶ ἐζήτησε τὴν γνῶσιν τῆς δημιουργίας των. Καὶ οὕτω ἡ ἐπιθυμία αὕτη ἐγέννησεν ἀμέσως τὸν Πνευματοψυχικὸν ἄνθρωπον ἐκ τοῦ Πνευματικοῦ, ὅπερ ἔσχε τὴν ἀπόστασίν του ἢ δημιουργίαν του ἐκ τοῦ Ἀΰλου Θεοῦ. Τὸ Πνευματοψυχικόν ἀκολούθως δημιούργησεν τὸ Ψυχικόν, τὴν προσωπικότητα δηλονότι τῶν συναισθημάτων, τὸ αἴτιον τῆς ὑλικῆς ζωῆς, ἥτις ἀναφανεῖσα ἐζωοποίησε τὰ σπέρματα τῆς ὕλης, ἅτινα οὕτω διαδοχικῶς λαβόντα τὴν ἐνέργειάν των ἀπὸ τὸ Πνευματικόν, ἐδημιούργησαν τὸ Πνευματοϋλικόν, καὶ οὕτω ὁ πεσὼν ἄνθρωπος ἐγέννησε διὰ τοῦ Νόμου τῆς Καθόδου ἢ Πτώσεως τὰς ἑπτὰ ἐν ἑνὶ προσωπικότητας αὐτοῦ.

Ὁ ἄνθρωπος ἔπεσε, περιεβλήθη τὴν σάρκα, καὶ ἐγνώρισε τὴν Εὔαν καὶ κατεῖδε τὴν γυμνότητά του διὰ τῆς ἀπωλείας τῶν προηγουμένων αὐτοῦ ἰδιοτήτων. Ὁ καρπὸς ἔπεσεν εἰς τὴν Γῆν καὶ ἐφύτρωσεν. Ἔρριψε ρίζας καὶ ἤρχισεν ἀφήνων βλαστοὺς καὶ φῦλλα. Ἐζήτησε τροφὴν διὰ τῶν ριζῶν τῶν διεπόντων τὴν ὕλην. Οἱ ἄνεμοι ἐπέπεσαν κατὰ τοῦ αὐξάνοντος δενδρυλίου, αἱ χάλαζαι καὶ αἱ καταιγίδες. Τὰ ζῶα κατέτρωγον αὐτό, καὶ ἐν γένει πάντα τὰ στοιχεῖα ἀπειλητικῶς αὐτὸ περιέβαλον. Ὁ Πνευματικὸς ἄνθρωπος ἐνσκηνωθεὶς ἐν τῇ ὕλῃ, ἀπώλεσε τὰς ἰδιότητας αὐτοῦ γυμνωθεὶς καὶ αἰσθανθεὶς τὴν γυμνότητά του. Ἡ λανθάνουσα ὑλικὴ ζωὴ ἐγένετο ἔκδηλος καὶ αἱ ἐνεργοῦσαι θεϊκαὶ αὐτοῦ δυνάμεις ἀπωλέσθησαν λαθοῦσαι καὶ ἄνεργοι μένουσαι ὑπὸ τὸ ὑλικὸν περίβλημα. Καὶ οὕτω ὁ ἄνθρωπος ὁ Πνευματικὸς περικλεισθεὶς ἐν φυλακῇ διὰ πρώτην φορὰν ἀντίκρυσε τὴν γυμνότητά του, αἰσχυνθείς. Ὑλικαὶ πέδαι ἔδεσαν τὰς χεῖρας αὐτοῦ καὶ τοὺς πόδας καὶ οὕτω δέσμιος καὶ γυμνὸς ἀπῆλθε τῇ προσταγῇ τοῦ Ἀγγέλου, καὶ τῷ ἐλέγχῳ τῆς ἐντὸς αὐτοῦ φωνῆς τοῦ Θείου Λόγου.

Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα, περιβεβλημένοι τὰ θνητὰ ὑλικὰ αὐτῶν σώματα, ἐν οἷς ἐμφωλεύουσιν αἱ ἕτεροι ὑποστάσεις ἢ προσωπικότητες, ἐξέρχονται τοῦ Παραδείσου τῆς Γραφῆς καὶ εἰσέρχονται εἰς τὸν κόσμον τῶν στοιχείων καὶ δέχονται τὰς ἐνεργείας τῶν νόμων, ὧν αἱ ἀρχαὶ εὕρηνται καὶ ἐν αὐτοῖς. Ἤδη τὸ ἀνόμοιον αὐτῶν μὲ τὸν Δημιουργήσαντα, ἀπομακρὺνει ἔτι μᾶλλον τούτους Ἐκείνου, καὶ καθιστᾶ μόλις ὑπάρχουσαν τὴν συνοχὴν αὐτῶν. Ὁ παντογνώστης Ἀδὰμ δὲν ἑγνώριζε νῦν εἰμὶ ὀλίγα πλέθρα Γῆς, δὲν κατενόει παρὰ μόνον τὰ ἔνστικτα καὶ τὰς ὁρμὰς αὐτοῦ καὶ δὲν ἠδύνατο ἢ διὰ πλαγίων αἰσθήσεων τῆς ψυχικῆς του ὑποστάσεως νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀπαρχήν του. Παρήκουσε τὸν Θεῖον Λόγον καὶ ἔπρεπε ν’ ἀποτίσῃ τῆς παρακοῆς του τὴν ὀφειλήν. Ὁ φυτρώσας καρπὸς ἔπρεπε διὰ μέσου ὅλων τῶν περιόδων τῆς ἀναπτύξεώς του νὰ ἀποβῇ καὶ πάλιν τοιοῦτος. Ἡ ἄνοδος μετὰ τὴν πτῶσιν, ἡ ἐπανάκτησις μετὰ τὴν ἀπώλειαν μετὰ τὰς δοκιμασίας ἡ ἀμοιβή. Ἀπήλαυσεν ὁ θνητὸς ἤδη Ἀδὰμ τὴν γνῶσιν τῆς αἰσθητικῆς γνώσεως διὰ τῆς ἐπιθυμίας τῆς ἐνσαρκώσεως, πλὴν ὅμως αἱ συνέπειαι ἀφαντάστως τρομεραί. Ὀ Ἀδὰμ ἔπεσεν ἀκολουθήσας τὸν νόμον τῆς καθόδου ἢ πτώσεως, ἵνα ἀνέλθῃ ἀκολουθῶν τὸν νόμον τῆς πνευματικῆς ἀνόδου.

Ἐν τῇ ὅλῃ τούτῃ διαδρομῇ τὸ Ἄϋλον εἰσῆλθεν εἰς τὸ ὑλικὸν ἵνα συμπληρουμένης τῆς τροχιᾶς ταύτης ἐπανακτήσῃ τὴν Ἄϋλον αὐτοῦ ὑπόστασιν. Ἡ δημιουργία τῶν ἑπτὰ προσωπικοτήτων αὐτοῦ ἐπαναλαμβάνεται ἀντιθέτως. Ὁ παράδεισος κατὰ μικρὸν ἐπανακτᾶται καὶ ὁ ὀφιόμορφος Σατὰν ἐξουδετεροῦται, ἐπανακτωμένης τῆς Ἀδαμιαίας πλευρᾶς καὶ ἀπορριπτομένου διὰ τὸ ἀηδὲς τῆς γεύσεως τοῦ ἀπηγορευμένου καρποῦ. Ὁ Ἀδὰμ ἄρχεται ἀποβάλλων τὴν ἀντίληψιν τοῦ γυμνοῦ ἀκολουθῶν τὰ κελεύσματα τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θείου Λόγου. Καὶ οὕτως ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα, οἱ δύο αὗται τῆς ἀντιθέσεως δυνάμεις, αἵτινες ἐν τῇ Οὐδετέρᾳ αὐτῶν δυναμικῇ καταστάσει ἀπετέλουν τὸν ἄνθρωπον, ἐσκήνωσαν εἰς ὑλικοὺς ὀργανισμούς, εἰς ὑλικὰ συμπλέγματα, ἅτινα ἐζωοποίησαν διὰ τοῦ στοιχείου τοῦ ψυχικοῦ διὰ τῆς Ψυχῆς.

Καταστραφείσης ὡς εἴπωμεν ἀνωτέρω τῆς ἰσορροπίας τῶν δύο τού­των ἀντιθέτων δυνάμεων, πλεοναζούσης εἰς ποσὸν δυναμικὸν τῆς Εὔας διὰ τῆς νίκης τοῦ βουλητικοῦ προῆλθεν ἡ ἐν τῇ ὕλῃ ἐνσκήνωσις τούτων καὶ ἡ παρουσία τοῦ ὀργανικοῦ ζωϊκοῦ ἀνθρώπου, ἐν ᾧ κρύπτεται ὁ Πνευματικὸς μετὰ τῶν ἑτέρων ὑπ’ αὐτοῦ γεννηθέντων ἀνθρώπων. Ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐνσάρκωσιν ταύτην καὶ πάλιν μέγιστον καὶ κύριον ρόλον ἔπαιξεν ὁ νόμος τῆς ἀντιδράσεως, ὁ νόμος τοῦ ἀντιθέτου. Ἡ Εὔα, ἡ μία δύναμις, μὲ τὴν διακαῆ ἔφεσιν τῆς γεύσεως τοῦ ἀπηγορευμένου καρποῦ, ἧλξε τὴν ἑτέραν δύναμιν, τὸν Λόγον, τὸν Ἀδάμ, ὅστις ὑπερβληθεὶς ἐξεδήλωσε τὴν αὐτὴν ἐπιθυμίαν, ἥτις κατόπιν ἐξεπληρώθη. Ἀλλ’ ἡ Εὔα ἡ ἕλξασα τὸν Ἀδὰμ ἦτο ἡ μία ἀντίθετος δύναμις ἐκ τῶν ἀποτελουσῶν τὸν ἄνθρωπον. Ὀ δὲ Ἀδὰμ ὁμοίως. Κατὰ λόγον δὲ κύριον, ἵνα ὁ ἄνθρωπος ἐνεσκηνοῦτο ἐν τῇ ὕλῃ, ἔπρεπε νὰ ὑπαχθῇ ἐν τῇ οὐδετέρᾳ αὐτοῦ καταστάσει εἰς τὰ τῆς ὕλης, ὅτε δύναται νὰ νοηθῇ τοιοῦτος ἐν τῇ δρώσῃ ἐν αὐτῷ δυναμικῇ τριμορφίᾳ.

Ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐνσάρκωσιν ταύτην ἔδει νὰ κυριαρχήσῃ ἐκ τῶν δύο ἀντιθέτων δυνάμεων ἡ μία, ἥτις θὰ ἔδιδε καὶ τὸν προσήκοντα τύπον εἰς τὸ ὑλικὸν αὐτῆς περίβλημα. Ἡ Εὔα ἤθελε παρουσιάσῃ τὴν ὑλικὴν γυναῖκα, τῆς δυνάμεως τοῦ ἀνδρὸς λανθανούσης ὑπ’ αὐτήν. Ἀλλὰ ἡ ἐνσάρκωσις, γεννωμένη κατὰ τὴν ὑπερίσχυσιν τῆς μιᾶς δυνάμεως, χαρακτηρίζει διὰ τῆς παρουσίας ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς τὸν ἄνθρωπον, τὴν μονομερῆ ὕπαρξιν δύο συνειρμών τριμορφίας, τοῦ Ἀδὰμ Ἀνθρώπου καὶ τῆς Εὔας Ἀνθρώπου. Ἐν ἑνὶ δὲ τούτων ἑκάστῳ ὑπῆρχεν ἡ ἀντίθεσις τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός. Ὁ Ἀδὰμ τοὐτέστιν ἐχαρακτήριζε τὴν οὐδετέραν κατάστασιν τῶν δύο δυνάμεων τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός. Ἡ Εὔα ὡσαύτως. Ἡ Εὔα, πλασθεῖσα ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ Ἀδάμ, ἐκ τῆς οὐδετέρας καταστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἐπαρουσίαζε τὴν αὐτὴν ἀντίθεσιν τὴν διακρίνουσαν τὸν Ἀδάμ. Πλὴν ὅμως εἶχεν ἐπὶ πλέον ἐν ἑαυτῇ τὴν δύναμιν τῆς γυναικὸς τῆς ἐν ἀντιθέσει δυναμικῇ πρὸς τὸν ἄνδρα χαρακτηριζούσης τὸν ἄνθρωπον. Οὕτω δὲ ὑπῆρχον δύο συμπλέγματα ἀντίθετα. Ὀ Ἀδάμ, ἄνθρωπος, ἡ οὐδετέρα κατάστασις, τῶν δύο δυνάμεων τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικὸς πλέον τῆς ποσοτικῆς δυνάμεως τῆς γυναικὸς τῆς προστεθείσης αὐτῇ κατὰ τὴν ἐκ τοῦ Ἀδὰμ δημιουργίαν αὐτῆς.

Εἰς τὸ πλέον τοῦτο δυναμικὸν στηρίζεται καὶ ὀφείλεται ἡ ἕλξις τῶν κεχωρισμένων τριμορφιὼν, τῶν κεχωρισμένων ἀνθρώπων. Καὶ οὕτω ἡ Εὔα, ἡ μία δύναμις τῆς οὐδετέρας καταστάσεως εἶναι ἱκανὴ μεγαλυτέρας δυναμικότητος ἀπὸ τὸν Ἀδάμ, τὴν ἄλλην οὐδετέραν κατάστασιν, μετέδωκε τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τάχιστα ἡ ἐνσάρκωσις ἠκολούθησε μὲ τὴν παρουσίαν τοῦ ἄρρενος Ἀδὰμ καὶ τοῦ θήλεως Εὔας, ὑλικῶν δηλονότι μορφῶν, αἵτινες χαρακτηρίζουσι τὴν ἀντίθεσιν, ἥτις διὰ τῆς συμμίξεως, τῆς δημιουργίας δηλονότι οὐδετέρας καταστάσεως, εἶναι ἱκανὴ νὰ διατηρήσῃ τὰ ἀντίθετα ἐν ἐνεργῷ ὑποστάσει. Καὶ οὕτω αἱ ἐνσκηνωθεῖσαι δύο αὗται τριμορφίαι ἔχουσιν ἀπὸ κοινοῦ τὰ αὐτὰ στοιχεῖα, χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὰς αὐτὰς ἰδιότητας. Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα ἔχουσι τὸν ὅμοιον τύπον, ὅστις γενικῶς χαρακτηρίζει τὸν ἄνθρωπον. Ἡ ποσοτικὴ ὅμως τῶν ἐν αὐτοῖς ἀντιθέτων ἀνισότης δρῶσα, εἶναι ἡ δημιουργοῦσα τὴν αἰωνίαν ταύτην ἕλξιν τοῦ ἀνδρὸς πρὸς τὴν γυναῖκα πρὸς ἀποτέλεσιν τοῦ οὐδετέρου, τοῦ ἑνός, πρὸς ἐξουδετέρωσιν τοῦ κεχωρισμένου Κακοῦ διὰ τοῦ Καλοῦ.

Πλὴν ὅμως ἡ ἀντίθεσις ἐξακολουθεῖ καὶ ἡ ἕλξις συμμιγνύουσα τὰ ἀντίθετα διατηρεῖ ταῦτα, ἅτινα τείνοντα πρὸς ἰσορροπίαν διὰ τῆς ἀποβολῆς παρὰ τῆς γυναικὸς τῆς πλεοναζούσης δυνάμεως καὶ προσθήκης ταύτης ἐν τῷ ἀνδρί. Ἡ ἀντίθεσις καὶ ἡ ἀνισότης αὕτη ἔλαβεν ἀντίθετον μορφὴν διὰ τοῦ ὑψίστου γεγονότος, ὅπερ συνετελέσθη κατὰ τὴν ὑπερφυᾷ γέννησιν ἐκ τῆς γυναικὸς Παρθένου Μαρίας, ὡς ἀνδρὸς τοῦ Θείου Λόγου, τοῦ Ἰησοῦ ἀφ’ ὅτου θεωρεῖται ἀνερχόμενον τὸ ἀνθρώπινον, ὁ ἰσορροπημένος Ἀδάμ.

Οἱ πρῶτοι ὅμως ἄνθρωποι, ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα, ἐν τῇ ὑλικῇ αὐτῶν ἀντιμορφίᾳ διὰ τῆς συμμίξεως ἐδημιούργησαν πᾶν τὸ ὑλικὸν ἀνθρώπινον, ἐν ᾧ τὸ κεχωρισμένον καλὸν καὶ κακὸν συγκρούονται καὶ πάλιν ἀποχωρίζονται διὰ τὴν ἀποτέλεσιν τοῦ Τελείου Καλοῦ. Ὀ Ἀδὰμ συμμιγεὶς τῇ Εὔα ἐγέννησε τὸν Κάϊν καὶ τὸν Ἄβελ. Ὁ μὲν ἐκδήλωσις τοῦ Κακοῦ, ὁ δὲ τοῦ Καλοῦ. Συγκρούονται ταῦτα καὶ ὁ κακός, ὁ Κάϊν, γίνεται ἀδελφοκτόνος, φονεύων τὸν καλὸν Ἄβελ. Πλὴν Κάϊν καὶ Ἄβελ ἀδελφοὶ γεννηθέντες ἐκ τῆς αὐτῆς γαστρὸς καὶ προϊόντες ἐκ τῆς ὁμοίας συμμίξεως, ἐκ τοῦ αὐτοῦ οὐδετέρου. Ὁ ἐστὶ Καλὸν καὶ Κακὸν ἐξ ἑνὸς ἐχόμενα, χωρισθέντα ὕστερον ἐξεδηλώθησαν ἀντιθέτως ὡς ἀντίθετα εἰ καὶ ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἀπέρρευσαν καὶ ἐχαρακτήριζον τὸ αὐτό. Ὁ Κάϊν ἡ ἀντίθεσις τοῦ Ἄβελ. Ἐξηκολούθη δηλονότι ἡ δημιουργία καὶ ἡ διατήρησις τῆς ἀντιθέσεως τῆς προερχομένης ἐκ τοῦ οὐδετέρου.

Ὁ Κάϊν φονεύει τὸν Ἄβελ. Συγκρούεται ὅθεν τὸ κεχωρισμένον κακὸν πρὸς τὸ κεχωρισμένον καλόν. Οὕτω δὲ ὁ Κάϊν, φονεύων τὸν Ἄβελ, μένει μόνος αὐτός, μένει μόνον τὸ Κακόν. Πλὴν ὅμως τὸ ἐν οὐδετέρα καταστάσει ὑπάρχον ἐντὸς αὐτοῦ Καλὸν ὁ Λόγος, ὁ Θεός, ἡ Συνείδησις ἠγέρθη πρὸ τοῦ ἰσχύοντος κακοῦ, ἀντιδρῶν ἰσχυρῶς, ὅπερ μᾶς γνωστοποιεῖ ἡ ἐγερθεῖσα συνείδησις, ἡ ἀκουσθεῖσα φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Οὕτω δὲ ὁ Κάϊν καὶ ὁ Ἄβελ χαρακτηρίζουσι τὴν ἄμεσον καὶ πρώτην πάλην τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ.

Οὕτω δὲ ἔχομεν τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔαν, τὸν πρῶτον ἄνθρωπον, τοὺς πρώτους ἀνθρώπους, τοὺς ἐκπεσόντας θεούς, ὑπαγομένους εἰς τοὺς νόμους τῆς ὕλης, ἀποκτῶντας φυσικὰς ἰδιότητας καὶ δεχομένους τῶν φυσικῶν νόμων τὴν ἐπίδρασιν. Ἡ ὕλη περιορίζει αὐτῶν τὰς ἰδιότητας, οὕτω δὲ τὸ περικεκλεισμένον εἰς τὸ ὑλικὸν δεσμωτήριον Πνεῦμα αὐτῶν, παρ’ ὅλην τὴν ἐπικουρίαν τῶν ἑτέρων προσωπικοτήτων, τῶν γεννηθεισῶν ἐξ αὐτοῦ, μένει ὡς ἀνενεργὸν καὶ ὡς ἐν σκοτεινωτάτῃ φυλακῇ, ἀδυνατῶν νὰ συμμεθέξῃ τῆς ἐν τῷ Ἀπείρῳ Εὐτυχίας.

Πλὴν ὅμως, ἐν ἀντιθέσει τῆς ἀπωλείας τῶν ἀναριθμήτων θείων αὐτοῦ ἰδιοτήτων ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, προσέθηκεν αὐτῷ τὴν γνῶσιν τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, διέστειλε ταῦτα ἐκ τοῦ οὐδετέρου καὶ ἐγνώρισε τὴν ἀντίθεσιν. Ἡ γνῶσις ὅμως αὕτη, ἥτις ἐχρησίμευσεν αὐτῷ ὡς ἡ μεγαλυτέρα καταδίκη διὰ τὴν παρακοὴν αὐτοῦ, ὡς ἡ χειροτέρα τῶν -Κολάσεων- ἐπεσώρευσεν αὐτῷ καὶ ἐπισωρεύει ἔκτοτε βαρεῖς τοὺς πέπλους τῆς δυστυχίας, ἥτις προερχομένη ἐκ τῆς ὕλης ἀρχικῶς, εἰς ἣν κυρίως ὀφείλεται, ἐπιδρᾶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς καὶ διὰ ταύτης ἐπὶ τοῦ Πνεύματος, ὅπερ δέχεται μετὰ συγκλονιστικοῦ ἄλγους τὰς τρώσεις τῆς ψυχῆς. Ὁ ὑλικὸς αὐτοῦ πλέον σύντροφος, τὸ ὑλικὸν αὐτοῦ περίβλημα, δεχόμενον τῶν ἀντιθέσεων, τὴν γνῶσιν ἣν τὸ Πνεῦμα ἐκτήσατο, τὴν ἐπήρειαν αὐξάνει ἔτι μᾶλλον τῶν δοκιμασιῶν τὸν ἀριθμόν, καθιστᾶ ἔτι ἐπαχθεστέραν τὴν ζωήν.

Ὁ ἐνσαρκωθεὶς Ἀδὰμ διακρίνει τὸ ψῦχος τῆς θερμότητος, τὸ ἡδὺ τοῦ πικροῦ, τῆς ἀνακουφίσεως τὸν πόνον, τὴν ἀλγηδόνα τοῦ ἀναλγήτου, γνωρίζει τὸν κάματον, τὸν φόβον, τὴν ἀπόγνωσιν, τὸν κίνδυνον, τὴν ἀσθένειαν καὶ τέλος τὸν θάνατον τοῦ ὑλικοῦ αὐτοῦ σκηνώματος. Ἡ Παγγνωσία αὐτοῦ καλύπτεται ἀπὸ τὴν βαρυτάτην καλύπτραν τῆς λήθης καὶ τὸν ἀδιαπέραστον πέπλον τοῦ μυστηριώδους μελλοντικοῦ Ἀγνώστου. Ὁ Ἀδὰμ δὲν γνωρίζει πλέον τὸ θεῖον παρελθόν του. Βλέπει ὅμως τοῦτο ἐν στιγμαῖς εἰς τὰ ἔγκατα τοῦ ἔνδον αὐτοῦ, ὡς ἀμυδρὸν σκιαγράφημα. Ὁ Ἀδὰμ ἐκοιμήθη ἐν Πνεύματι. Ἐγνώρισεν ἐν ὑλικὸν Θάνατον, ᾐσθάνθη τὴν δυστυχίαν, τὴν ἀλγηδόνα τῆς ψυχῆς καὶ οὕτω ἐπλήρωσεν ἀδρότατα τὴν εὐχαρίστησιν αὐτοῦ, ἥν θὰ ᾐσθάνετο ἐπὶ τῇ ἀποκτήσει τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ. Ἐγεύθη τοῦ ἀπηγορευμένου καρποῦ, πλὴν ὅμως ἀργὰ ᾐσθάνθῃ τὸ ἀηδὲς αὐτοῦ. Ἤδη εἶχε καταβροχθισθῇ καὶ ὁ δηλητηριώδης αὐτοῦ χυμὸς εἶχεν ἐμποτίσει καὶ τὴν τελευταίαν ἐσχατιὰν τοῦ συνόλου του.

Ἡ γνῶσις ἐδηλητηρίασε τὸ Πνευματικὸν σῶμα, ὅπερ οὕτω νοσῆσαν ἔπαθε νεκροφάνειαν ὑπὸ τὰς βαρείας μάζας τῆς ὕλης καὶ τελείαν ἀνενέργειαν τῶν πλείστων ἰδιοτήτων αὐτοῦ. Ὁ κόσμος τῶν ἀντιθέσεων περιέβαλε τὸν ταλαίπωρον Ἀδάμ, τὸν ἄνθρωπον, καὶ πάντα τὰ στοιχεῖα ἠγέρθησαν ἀπέναντι αὐτοῦ ἀπειλητικά. Ἐν τῇ μήνει της ἡ Φύσις ἠπείλη τὴν ζωὴν τοῦ πρώτου ἀνθρώπου διὰ τῶν καιρικῶν αὐτῆς ἐκδηλώσεων, ἐν ᾡ οἱ λύκοι, οἱ λέοντες καὶ αἱ παρδάλεις καὶ τὰ λοιπὰ ἤρεμα καὶ ἀβλαβῆ πρὸς αὐτὸν ζῶα τοῦ Παραδείσου ἤρχισαν ἀσμένως νὰ ὀσφραίνωνται τὴν σάρκα αὐτοῦ. Καὶ οὕτω ὁ Θεὸς Ἀδάμ, ράπτει φύλλα συκῆς διὰ νὰ περικαλύψῃ τὸ τρέμον ἐκ τοῦ ψύχους σῶμα του, καταφεύγει εἰς σπήλαιον ἵνα ἀποφύγῃ τὴν τρομακτικὴν καταιγίδα μὲ τὰς χαλάζας καὶ τὰς πολυῶρους βροχάς. Ἀνέρχεται εἰς δένδρα ἵνα ἀποφύγῃ τοὺς ὀξεῖς τῆς τίγρεως ὀδόντας καὶ κατὰ μικρὸν προσπαθεῖ νὰ τιθασεύσῃ μικρὰ ζῶα, αὐτός ὁ Κύριος πάντων τῶν ζώων, ὁ ἰσχυρὸς νομεὺς παντὸς τοῦ Παραδείσου, παντὸς δημιουργήματος.

Καὶ ἀπελπίζεται καὶ φοβεῖται καὶ ἀγωνιᾷ. Ἑκάστη φυσικὴ μῆνις τοῦ γεννᾷ τὸ δέος. Κάθε σφύριγμα τοῦ ὁρμητικοῦ ἀνέμου, κάθε ἐμφάνισις τῆς χαλάζης, πᾶσα λάμψις κεραυνοῦ τοῦ γεννοῦν τὸ δέος. Εἰς τὰς φυσικὰς ταύτας ἐκδηλώσεις νομίζει ὅτι ἀκούει πάντοτε τὴν ἀπειλητικὴν φωνὴν τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῷ παραπτώματί του, διὰ τὴν παρακοήν του. Νομίζει ὅτι βλέπει τὴν πυρίνην ρομφαίαν τοῦ φρουροῦντος τὸν παράδεισον ἀγγέλου. Δυστυχὴς ὡς Πνευματικότης, θνητὸς ὡς ὕλη! Οἷον μέγεθος συμφορᾶς! Οἵα πτῶσις! Ὁπόσον αὐστηρῶς ἐπλήρωσεν τῆς παρακοῆς του τὴν ὀφειλήν! Ὁ Παράδεισος τότε ἐκλείσθη αὐτῷ ὥστε νὰ μὴν δυνηθῇ μετὰ τὴν πτῶσιν ἔστω, νὰ γευθῇ τοῦ ξύλου τῆς Ζωῆς καὶ καταστῆ Ἀθάνατος. Ἔπρεπε νὰ κατέλθῃ ἁμαρτήσας, ἵνα ὕστερον ἀνέλθῃ τελειούμενος. Τὸ ξύλον τῆς Γνώσεως ἐδημιούργησε τὴν πτῶσιν ἢ κάθοδον αὐτοῦ, τὸ δὲ ξῦλον τῆς Ζωῆς ὕστερον, Ὁ Σταυρός, τὴν ἄνοδον αὐτοῦ. Διὰ τοῦ μὲν περιεβλήθη ὁ Ἀδὰμ τὸ θνητόν, διὰ τοῦ δὲ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύεται Ἀθανασίαν. Ὦ! Μυστήριον τῆς Θείας Ἐνσαρκώσεως!…

Ὡς εἴπομεν ἡ Παντογνωσία τοῦ Ἀδὰμ τοῦ ἀνθρώπου διέλαθεν εἰς τὰ βάθη αὐτοῦ ὡς ἐξαφανισθεῖσα, ἐν ᾧ ἡ γνῶσις ἀντικατέστησεν αὐτὴν μὲ τὴν πενιχρὰν πεῖραν. Ὁ ἐκτειθέμενος εἰς τὰς ποικίλας προσβολὰς ἄνθρωπος, ἵνα ἀμυνθῇ εἰς τὴν γνῶσιν ἐζήτησε τὰ ὅπλα. Ὑπῆρχεν ἐν αὐτῷ ἡ γνῶσις καὶ ἀμυδρότατα πως ἡ συναίσθησις τῆς Παντογνωσίας καὶ οὕτω διὰ τὴν ἀπόκτησιν ταύτης ἐγεννήθη ἡ ἐπιθυμία τῆς διαρκοῦς γνώσεως καὶ τῆς ἀενάου ἐρεύνης. Ὁ ἄνθρωπος ἤρξατο οὕτω ἐρευνῶν καὶ μανθάνων πλουτίζων τὴν γνῶσιν αὐτοῦ.

Καὶ οὕτω ἐν τῇ διελεύσει τῶν αἰώνων ὁ ἄνθρωπος ἐπαρουσίασε τοὺς συνοικισμοὺς τῶν ὁμοφύλων, τὰς κατοικίας, τὰ ἀμυντικὰ κατὰ τῶν ποικίλων προσβολῶν μέσα, διεμόρφωσε κοινωνίας καὶ τέλος ἤρχισε στρεφόμενος πρὸς ἑαυτὸν ἐπιθυμῶν ὅπως ἄρῃ πτυχὰς τινὰς τοῦ παρελθόντος αὐτοῦ, ὅπως ἐξονυχίσῃ τὴν παροῦσαν αὐτοῦ κατάστασιν. Τοιουτοτρόπως δὲ τὸ στοιχεῖον τῆς γνώσεως ἐχρησίμευσε τῷ Ἀδὰμ ὡς τὸ μόνον ὅπλον διατηρήσεως καὶ σωτηρίας διὰ μέσου τῶν ζοφερῶν νυκτῶν τῆς ἀρχεγόνου του καταστάσεως καὶ ὡς τὸ μόνον φῶς εἰς τὰ ἐρεβῶδη τάρταρα τῶν ὑλικῶν αὐτοῦ φυλακῶν, μέχρι τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἀνεγείραντος αὐτόν. Ἡ παγγνωσία τοῦ Ἀδὰμ λανθάνει ὑπὸ τὸν βαρὺ πέπλον τῆς λήθης καὶ ταύτην ἀντικαθιστᾶ ἡ πτωχοτάτη γνῶσις. Ὁ Ἀδὰμ δέν γνωρίζει. Μανθάνει διὰ νὰ γνωρίζῃ καὶ ἐρευνᾷ διὰ νὰ μάθῃ. Τὸ ταμεῖον τοῦτο τῆς παντογνωσίας δὲν γνωρίζει ἑαυτό.

Ἡ ἅλυσος ὅμως τῶν παραστάσεων πάσης γνώσεως ὑφισταμένη λανθανόντως εἰς τὰ βάθη τοῦ ἔνδον αὐτοῦ ἀποδίδει ἑκάστοτε καὶ μίαν γνῶσιν εἰς τὸ συνειδητὸν τοῦ ἀνθρώπου ὅταν ἡ Πνευματικὴ χεὶρ κινήσῃ ταύτην. Οὕτω ἡ προσθήκη καὶ νέας γνώσεως ὀφειλομένης εἰς ἐξωτερικὴν μὲν αἰτίαν πλὴν ἐκ τοῦ πλουσίου ἔνδον ἀνεγειρομένης πλουτίζει τὴν πεῖραν τοῦ Πνεύματος δημιουργοῦσα κατὰ μικρὸν τὴν πλήρη ἔκφανσιν τῆς πρώτης ἰδιότητος, τῆς Παντογνωσίας. Οὐδεμία γνῶσις ἀποκτᾶται, οὐδὲ ἐκ τοῦ μὴ εἶναι δημιουργεῖται. Αἱ γνώσεις πᾶσαι ὑπάρχουσιν ἐν παντὶ ἡ δὲ πρόσκλησις τούτων δὲν εἶναι ἢ ἡ ἀνέγερσις τούτων ἐκ τοῦ ληθάργου. Ἡ γνῶσις λοιπὸν τὸ στοιχεῖον ἐκεῖνο τὸ δημιουργῆσαν τὴν κάθοδον, τὴν πτῶσιν, πλουτιζομένη ἑκάστοτε ἐκ τε τοῦ καλοῦ καὶ ἐκ τοῦ κακοῦ ἤρξατο μὲ τὴν ἐπαμφοτερίζουσαν ταύτην μορφὴν νὰ δημιουργῇ τὰς ἀνισορροπίας τῶν ἑπτὰ τοῦ ἀνθρώπου προσωπικοτήτων παρουσιάζουσα οὕτω τὴν φρικτὴν τῶν νόμων δυσαρμονίαν. Ἐκ τῶν ἑπτὰ δὲ τοῦ ἀνθρώπου προσωπικοτήτων ἡ κυριαρχοῦσα κατὰ τὴν ὃλην διαδρομὴν τῆς ἀνθρωπίνης ἐξελικτικῆς κλίμακος κατὰ τὴν περίοδον τῆς Πνευματικῆς καθόδου ἢ πτώσεως προσωπικότητος, εἶναι ἡ τοῦ Ὑλικοῦ ἀνθρώπου, ἡ προσωπικότης ἡ Ὑλική. Ἡ προσωπικότης δηλονότι ἐκείνη, ἥτις ἐδημιουργήθη τελευταία κατὰ τὴν ἀπότιμον τοῦ Πνεύματος ὑποσκήνωσιν.