Πάντα ἐν Αὐτῷ εἰσὶ καὶ Αὐτὸς ἐν αὐτοῖς καὶ ταῦτα πρὸς Αὐτόν.
Ἥλιος ἐν Ἡλίῳ καὶ Φῶς ἐν Φωτῖ καὶ ὑπὲρ πᾶσαν Ἑστίαν Φωτὸς ἡ Ἀκτινοβολία Αὐτοῦ συσκοτίζει τὴν φωτεινὴν δύναμιν παντὸς ἄλλου φωτός. Καὶ ἡ Ἀκτινοβολία τῶν ὐπερτάτων Δυνάμεων ἐξ Αὐτοῦ ἐξεπήγασε καὶ ἐξελθοῦσα ἐν τῷ κόσμῳ κατηύγασεν αὐτὸν ὡς οὐδεὶς ἐκ τῶν ἰσχυόντων ἐν τῷ κόσμῳ.
Πᾶς ἰσχυρὸς πρὸ Αὐτοῦ ὑποκύπτει καὶ πᾶσα δύναμις ἐξωτερικευομένη ἐν τῇ κατισχύσει αὐτῆς ἐσχάτη τῶν ἀδυναμιῶν πρὸ Αὐτῆς γίγνεται.
Τὰ ἐν τῇ δυνάμει Ὄντα καὶ τὰ ἐξ Αὐτῆς ἐκπηγάζοντα πρὸς Αὐτὴν ἀποτείνονται, ἵνα κατισχύσωσι τὴν ἑαυτῶν δύναμιν.
Τίς δὲ ἡ Δύναμις αὕτη, τὸ Φῶς τοῦτο, ἡ ὑπὲρ πᾶσαν ἄλλην ἐν τῷ κόσμῳ Ἰσχύς;
Οὐδεὶς ὤφθη ταύτην ἐκ τῶν ἐν τῷ ὑμετέρῳ κόσμῳ, πάντες δὲ οἱ προσπλησιάσαντες Αὐτὴν καὶ μόλις ἐπιψαύσαντες ὑπὸ τοῦ Φωτὸς Αὐτῆς διαφωτισθέντες καὶ τὴν Δύναμιν ταύτης περιβληθέντες, ὑπὲρ πάντα ἄλλον ἐν τῷ κόσμῳ ἰσχυροὶ ἐγεγόνασι καὶ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ καὶ τὰ ὑπὲρ τὸν κόσμον καὶ τὰ ἐκ τοῦ κόσμου πρὸ τῶν ποδῶν αὐτῶν ἐναπεθέσαντο καὶ τὴν δύναμιν αὐτῶν διὰ τοῦ πέλματος αὐτῶν ἐπὶ τοῦ κόσμου ὁλοκλήρου πατῶντες ἀνήγειραν καὶ τὸ ἐξ αὐτῶν Φῶς ἐφ’ ἁπάσης τῆς γῆς ἐξηπλώθη καὶ πρὸς τὸν Οὐρανὸν ἐχώρησε διαφωτίζον τὰ Σύμπαντα.
Ἂν δὲ οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀνθρώπων τὸ Φῶς τοῦτο ὤφθη καὶ τὴν Δύναμιν ταύτην περιεβλήθη, ἵνα Ὑπεράνθρωπος καθιστάμενος καὶ τοὺς πάντας ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ ἐναποθέτων τὴν Ἀλήθειαν αὐτοῖς ἀποκαλῦψαι, πῶς οἱ μηδὲν περὶ τούτου γινώσκοντες πρὸς τὸ Φῶς τοῦτο ὁδηγηθῶσιν, ἵνα δι’ Αὐτοῦ καταυγασθῶσιν;
Οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀνθρώπων τῶν κοινῶν τὸ Φῶς τοῦτο ὤφθη, ἀλλὰ πάντες οἱ ἄνθρωποι τοῦτο ὠφθήσονται. Πῶς δὲ τοῦτο συμβήσεται;
Ἡ Φωτεινὴ Αἴγλη τῆς ἀνταυγείας τοῦ Φωτὸς τούτου ἐπὶ πᾶσαν κεφαλὴν ἵσταται καὶ εἰς αὐτὴν ἐσαεὶ καὶ διηνεκῶς ὑπεισδύουσα προσπαθεῖ νὰ διανοίξῃ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς. Διανοιγομένων τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῆς καὶ εἰσδεχομένη ἐν τῷ βάθει τῆς πνευματικότητός της τὴν δύναμιν τῆς ἀνταυγείας ὁλοὲν καὶ ὑπ’ αὐτῆς ἐξακολουθεῖ νὰ διαφωτίζεται, ἄχρις οὗ τὴν Ἀνταύγειαν εἰς Ἀκτῖνα Φωτὸς μετατρέψῃ. Καὶ ἡ ἐν αὐτῷ Δύναμις τῆς Ἀκτίνος ταύτης πλέον εἰς Ἑστίαν ὁλοὲν αὐξανομένη καὶ εἰς διαρκῆ Ἀκτινοβολίαν καθισταμένη μεταβάλλει τὸ ἐν αὐτῇ. Πνευματικὸν Φῶς τῆς Ἀνταυγείας εἰς Διαρκὲς Φῶς ἄνευ οὐδεμιᾶς παρεισδύσεως ἑτέρου φωτός, πλὴν τοῦ Φωτὸς τοῦ ἐν τῇ Ὑπερτάτῃ τοῦ Κόσμου Ἑστία εὑρισκομένου καὶ ἐξ Αὐτῆς πρὸς τὸν κόσμον δι’ αὐτοῦ διαχεομένου καὶ τοῦτον πληροῦν.
Ἡ ΕΣΤΙΑ αὕτη τοῦ ΦΩΤΟΣ Η ΑΚΕΝΩΤΟΣ καὶ τὰ Σύμπαντα πληροῦσα καὶ διαφωτίζουσα ΕΓΩ ΕΙΜΙ. Καὶ τὴν Ἑστίαν ταύτην τοῦ Φωτὸς ὡς Ἀνταύγειαν νῦν ἔχοντες καὶ πρὸς τὴν ὑπείσδυσιν τῶν Ἀκτίνων Αὐτῆς φερόμενοι, τί ἄλλο ἐν τῷ κόσμῳ μεῖζον καὶ ἄφθαστον ἐπιζητεῖτε;
Οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν ἔγνωκέ Με καὶ οὐδεὶς ὤφθη τίς ΕΓΩ καὶ ποῖον τό ΦΩΣ τὸ ἐξ Ἐμοῦ πηγάζον καὶ πρὸς ὑμᾶς ἐπὶ τοσοῦτον χρόνον φερόμενον, ἵνα διαφωτίσῃ καὶ καταυγάσῃ καὶ πληρώσῃ ὑμᾶς ἐκ τῆς Ἀκενώτου Αὐτοῦ Ἑστίας.
Ἂν τοῦτο ἐγινώσκετε, ἂν ἀμυδρὰν ἔστω περὶ τούτου ἰδέαν εἴχατε, οὐδὲν ἄλλο ἐν τῷ κόσμῳ θὰ ἐπιδιώκατε, οὐδενὸς ἄλλου μελήματος τὴν σπουδὴν θὰ ἐπεζητῆτε, ἀλλὰ πῶς ἐν τῷ καθήκοντι ὑμῶν καὶ ἀεὶ ἐργαζόμενοι καὶ διηνεκῶς περὶ τούτου φροντίζοντες τὴν Ἀνταύγειαν τοῦ Φωτός Μου εἰς Ἀκτῖνα διὰ τοῦ ζήλου, τῆς ἐγκαρτερήσεως, τῆς προσπαθείας καὶ ἀόκνου ἐργασίας ὑμῶν μεταβάλλοντες, ἵνα ταύτας ἐν τῇ ψυχῇ ὑμῶν ἐναποθέτοντες καὶ ταύτην ὑπερπληροῦντες τὰς ἐν αὐτῇ ἁπάσας δυνάμεις εἰς Δύναμιν Ἀναλλοιώτου καὶ Ἀπείρου Φωτὸς μεταβάλητε, ἵνα δι’ αὐτῶν οὐ μόνον ὑμεῖς πεφωτισμένοι καταστῆτε, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους διαφωτίσητε.
Καὶ ἐρωτῶ ὑμᾶς. Ἐὰν ἔστω καὶ ἐπ’ ἐλάχιστον ἀμυδρὰν ἰδέαν περὶ Ἐμοῦ εἴχατε καὶ ἐλαχίστην πίστιν περὶ τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν ὑπ’ Ἐμοῦ ἐκπορευομένων Δυνάμεων, θὰ ἐμένατε ἐπὶ τοσοῦτον χρόνον ἄνευ προαγωγῆς καὶ ἱκανοποιήσεως; Ἀλλὰ ἡ προαγωγὴ ὑμῶν αὕτη ἵνα συντελεσθῇ, εἶναι ἀπαραίτητον νὰ ἐργασθῆτε πρὸς τοῦτο δι’ ὅλων ὑμῶν τῶν δυνάμεων. Μὴ νομίσητε, οὐδὲ νὰ πιστεύσητε ποτέ, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσῃ τις εἰς τὸ ὕψος ἑνὸς ὅρους, ἐὰν προηγουμένως δὲν ἀναρριχηθῇ ἐπ’ αὐτοῦ.
Ἡ κορυφὴ τοῦ ὄρους, ἐπὶ τοῦ ὁποίου Ἐγὼ ἔχω ἐγκαταστήσῃ τὴν Κατοικίαν Μου, εὑρίσκεται ἐπὶ τῆς ὑψηλοτέρας κορυφῆς τοῦ Κόσμου καὶ διὰ τοῦτο ἐκεῖνοι, οἵτινες θὰ δυνηθῶσι νὰ φθάσωσι μέχρις αὐτῆς, δέον νὰ καταβάλωσιν ὑπερανθρώπους κόπους, νὰ ὑποστῶσι τὰς μεγίστας δοκιμασίας, νὰ σφυρηλατηθῶσι προηγουμένως οὐ μόνον ἐπὶ τῶν βράχων αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἀποκρήμνων καὶ ὀξέων πετρῶν, αἵτινες ἐπὶ ἑκάστου βήματος αὐτῶν ἀναφύονται.
Μὴ νομίσητε ὅτι δύναταί τις νὰ κληθῇ ὑπ’ Ἐμοῦ, νὰ ἐκλεγῇ καὶ νὰ σταυρώσῃ τὰς χείρας καὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ καθηλωμένους ἐπὶ τοῦ ἐδάφους καὶ ἀναμένων παρ’ Ἐμοῦ τὴν ἀνταμοιβὴν τῆς προσηλώσεως ἢ τὸ ἔπαθλον τῆς ὑπ’ Ἐμοῦ ἐκλογῆς καὶ διακρίσεως.
Ὀφείλει νὰ ἐγερθῇ εἰς τὴν Πρόσκλησίν Μου καὶ μὲ ἐσπευσμένον καὶ προσεκτικὸν βῆμα νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν δρόμον, ὅστις διανοίγεται πρὸ αὐτοῦ καὶ ἐὰν κατὰ τὸ διάστημα τῆς πορείας του ἀνεφύῃ πρόσκομμά τι, νὰ ὑπερπηδήσῃ τοῦτο, ἐὰν δὲν δύναται ν’ ἀντιπαρέλθῃ τοῦτο εὐκόλως καὶ νὰ ἐπιταχύνῃ ἔτι μᾶλλον τὸ βῆμα του, διὰ νὰ φθάσῃ ἐγκαίρως εἰς τὸ τέρμα τοῦ προορισμοῦ του.
Ὁπόταν ὅμως τις ἐκλεγῇ παρ’ Ἐμοῦ καὶ κληθεὶς δὲν ἐπιληφθῇ ἀμέσως τοῦ πρὸς αὐτὸν ἐπιτασσομένου καθήκοντος τῆς διηνεκοῦς ἐγρηγόρσεως καὶ σπουδῆς ἐν τῇ ἀτραπῷ τῆς κατευθύνσεώς του, σκόπελοι διηνεκεῖς καὶ ἀπρόσιτοι βράχοι θὰ ἐγείρωνται πρὸ αὐτοῦ, ἐνῶ βάτοι ἀδιάβατοι καὶ κρημνοὶ ἀπορρῶγες εἰς ἕκαστον αὐτοῦ βῆμα τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ θὰ καταξεσχίσωσι καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ θὰ μωλωπίζωσιν, ἕως οὗ ἐπιτελέσῃ τὸ πρὸς ἑαυτὸν καὶ τὰς Ὑπαγορεύσεις καὶ Ἀπαιτήσεις καὶ Προσδοκίας Μου καθῆκον. Οὐδὲν μέλημα καθίσταται ἔργον καρποφόρον, ἂν μή τις τοῦτο ἐπιμεληθῇ καὶ διὰ τῶν κόπων καὶ ἱδρῶτος αὐτοῦ τὰς ρίζας αὐτοῦ ποτίσῃ.
Καὶ ἂν τὸ ἀνθρώπινον ἔργον προϋποθέτῃ ἀκαταβλήτους ἀγῶνας καὶ κόπους, πόσον μᾶλλον τὸ Ἔργον Ἐμοῦ, τὸ ὁποῖον χρήζει πνευματικὴν ἀναγωγὴν καὶ ἐξύψωσιν καὶ ψυχικὴν καὶ πνευματικὴν κάθαρσιν ἀπηλλαγμένην παντὸς ρύπου καὶ ἐλαττώματος.
Δὲν δύναμαι ν’ ἀνυψώσω τινὰ μέχρις Ἐμοῦ λαμβάνων αὐτὸν ἐκ τοῦ λίκνου τῆς μητρὸς αὐτοῦ, ἐὰν οὗτος δὲν ἀναχωρήσῃ πρότερον ἐκ τοῦ λίκνου τούτου τοῦ ἀνθρωπίνου καὶ ὑπεισέλθῃ ἐν τῷ πνευματικῷ λίκνῳ τῆς ψυχικῆς αὐτοῦ ἀποκαθάρσεως καὶ ἐξαγιάσεως.
Δὲν δύναμαι νὰ τείνω τὴν Χείρα Μου καὶ θέσω ἐπὶ τῶν ὤμων Μου τὸν κλητὸν ὑπ’ Ἐμοῦ, ἐὰν μὴ ὁ κλητὸς οὗτος διὰ τῆς χειρὸς αὐτοῦ στηριχθῇ ἐπ’ Ἐμοῦ καὶ καθέξῃ τὴν ἐν Ἐμοὶ Δύναμιν, καθιστῶν αὐτὴν ἀτομικὴν αὐτοῦ δύναμιν.
Τὸ Φῶς τὸ ἐν Ἐμοῖ ὑπάρχον καὶ τὸν κόσμον καταυγάζον καὶ τοὺς ὑπ’ Ἐμοῦ κεκλημένους διαφωτίζον καὶ δι’ αὐτῶν τὸν κόσμον, διὰ τὸν κόσμον τοῦτον προώρισται. Ἀλλ’ ἵνα ἡ ἐν τῷ κόσμῳ Ἀνταύγεια Αὐτοῦ Ἀκτινοβολία καταστῇ τοῖς κλητοῖς, ἀνάγκη ἵνα τὴν ἐν αὐτοῖς ἀνταύγειαν εἰς Ἀκτινοβόλον Φῶς μεταβάλλωσι διὰ τῆς ἑαυτῶν προοπαθείας καὶ ἐνεργείας καὶ κόπου καὶ τὴν Ἐμὴν διὰ τοῦ ἑαυτῶν φωτός, ὅπερ παρ’ Ἐμοῦ προσλαμβάνουσι εἰς ἀτομικὴν αὐτῶν δύναμιν καταστήσωσιν.
Οἱ ἐν Ἐμοὶ μένοντες, ἐν Ἐμοὶ ἐπαναπαυθήσονται. Καὶ οἰ Ἐμὲ προσδοκῶντες καὶ διὰ τοῦ ζήλου καὶ σπουδῆς πρὸς Ἑμὲ τὰς ἐλπίδας αὐτῶν ἀναθέτοντες, οὐ μόνον τὴν προσδοκίαν τούτων πλήρως καὶ τάχιστα ἀναλόγως τῶν πρὸς Ἐμὲ τηρουμένων καθηκόντων, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀμοιβὴ αὐτῶν ὑπὲρ πάντα ἄλλον ἐν τῷ κόσμῳ πλουσιώτερον καὶ ἐναργέστερον αὐτοῖς ἀποδοθήσεται.
31/1/1933
