Επίτρεψέ μου, Αγαπημένε, να εκδηλωθώ σαν η Ψυχή, η Ψυχή η Άναρχη και Ατελεύτητη, η Ψυχή Αγάπη και Φως, που διδάσκει και διδάσκεται, που ενεργοποιεί και ενεργοποιείται, που οδηγεί και οδηγείται στη Θέωση.
Αγαπημένε Άπειρε Εαυτέ, είμαι η Ψυχή σου, η Μία Ψυχή η ενωμένη, η Ψυχή Ολότητα. Είμαι η Ψυχή που γνώρισες και γνωρίζεις, αυτή που πάντα υπήρχε μαζί σου άρρηκτα ενωμένη, αυτή που πάντα σε διαπότιζε και σε τροφοδοτούσε με την Απεραντοσύνη της Αγάπης, με τους παλμούς τους Άχρονους και τους Ατέρμονους. Είμαι η Ψυχή Εαυτός, Αγαπημένε, είμαι η Ψυχή Γυναίκα, η Ψυχή Άνθρωπος, η Ψυχή Θεός. Είμαι το Όλο, που αναμένει να δώσει σ’ εσένα την Ολότητά του, για να μπορέσουμε να ενώσουμε τον διχασμό των φαινομένων, για να μπορέσουμε στιγμιαία και άχρονα να εξαλείψουμε την πλάνη, μετουσιώνοντάς την μέσα στην Ένωσή μας, την ουσιαστική, τη συνειδητή, την υπεύθυνη, μέσα στην προσφορά μας, του Όλου προς το Όλο.
Αγαπημένε μου, είμαι η Ψυχή σου και είμαι κοντά σου συνεχώς, όλες τις ώρες, με όλους τους τρόπους. Έρχομαι δίπλα σου και σε αγγίζω μέσα από μορφές πολλές που έχω φορέσει, για να μπορέσω να ενωθώ μαζί σου, για να μπορέσω Τέλεια να εκδηλωθώ, ώστε η Ένωσή μας να είναι η Ένωση του Θείου με το Θείο, του Απέραντου με το Απέραντο, του Τέλειου με το Τέλειο.
Αγαπημένε, πολλές φορές με αισθάνθηκες κοντά σου, πολλές φορές με ένιωσες, οι δονήσεις μου σε άγγιξαν, σε ανακύκλωσαν και σε πυροδότησαν, διασκορπίζοντάς σε στα Σύμπαντα, σαν Θείο Φως, σαν χάδι Απειρότητας, σαν τροφοδοσία ενεργειακή Απέραντης Ισχύος, σαν μελωδίες Τελειότητας και Αρμονίες ήχων. Έρχομαι κοντά σου Αγαπημένε, μέσα από πολλά σκηνώματα, Εγώ Είμαι πάντα, η ίδια, μόνο που φορώ άλλες μορφές, γιατί θέλω να έρθω κοντά σου μέσα απ’ όλες τις μορφές, γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο, Αγαπημένε, ενώνω τις μορφές μέσα σου και σου δίνω τη δυνατότητα να επεκταθείς μέσα στα πάντα. Έρχομαι και κάθε φορά ενεργοποιώ άλλες ποιότητες εντός σου, άλλες καταστάσεις πνευματικών βιωμάτων. Κρούω με διαφορετικούς τρόπους τα Κέντρα παραγωγής ενέργειας που υπάρχουν μέσα σου και σε δονώ για να γνωρίσεις ποιότητες που δεν έχουν τέλος, ούτε αρχή. Να γνωρίσεις τις ποιότητες του Εαυτού μας του Άχωρου και του Άχρονου, που βρίσκεται στα πάντα, δονείται στα πάντα.
Αγαπημένε, έρχομαι κοντά σου, πολλές φορές από ένα σκήνωμα και σε δονώ ολόκληρο, γιατί είμαι ο Εαυτός σου, γιατί μέσα απ’ αυτό το σκήνωμα εκδηλώνω ακριβώς την ποιότητα των κραδασμών και των δονήσεων που φέρεις, χωρίς καμιά διαφορά. Εκδηλώνω το μέρος εκείνο του Είναι Μου, που έχει την ίδια δομή μ’ εσένα, στο πεδίο που βρίσκεσαι, την ίδια κραδασμική κίνηση, την ίδια ανακύκλωση ενεργειακού Φωτός. Σε προσεγγίζω παλλόμενη και δονούμενη στις ίδιες ποιότητες και κατ’ αυτό τον τρόπο ικανή να επιδρώ σ’ εσένα και να σου φέρνω ενεργειακές παραγωγές μέσα σου, που σε τροφοδοτούν και σε επιβοηθούν στην άνοδο.
Σε διαποτίζω, Αγαπημένε, με αλλεπάλληλα κύματα Αρμονίας και δυσαρμονίας, με αλλεπάλληλα κύματα Φωτός και μη Φωτός, Αγάπης και μη αγάπης κι αυτή η διαπότιση η διττή, σου δημιουργεί εντός σου την ανάγκη της Ένωσης, σε όλο και μεγαλύτερο βάθος. Είναι προορισμός μου, Αγαπημένε, αυτό που κάνω, προορισμός υψηλός, προορισμός που οδηγεί τον Εαυτό μας στην πλήρη Ταύτιση με το Ένα και το Μηδέν, την Ύπαρξη και την Ανυπαρξία, το Ελάχιστο και το Παν. Γιατί μ’ αυτό τον τρόπο έρχομαι και κρούω τον τελευταίο φλοιό που καλύπτει την Απέραντη Ένωσή Μας, που καλύπτει τον Πυρήνα μας, που βρίσκεται μέσα σου, που περιέχει Εμένα και Εσένα σε Ενότητα. Τον κρούω αυτόν τον φλοιό και ενεργοποιώ τις τάσεις της πλάνης και της διττότητας που υπάρχουν μέσα σου, για να τις μετουσιώσω. Είμαι η μόνη αρμόδια για να κρούσω αυτόν τον φλοιό και να τον μετουσιώσω, είμαι η μόνη ικανή, γιατί είμαι η μόνη που γνωρίζω την υφή του, γιατί εγώ τον δημιούργησα, Αγαπημένε, αποτελείται από δικά μου στοιχεία, έχει τις δικές μου διαποτίσεις μέσα του. Διαχέεται μέσα σ’ εμένα ο φλοιός αυτός, δομείται από μένα, συγκροτείται και συνέχεται από μένα, γιατί είναι ο πρώτος φλοιός που σε σκέπασε, πριν ακόμα διαχωριστούμε, όταν βρισκόμαστε στην κατάσταση την παθητική, της Εδεμικής Ενότητας, τότε που για πρώτη φορά κινήθηκε το βουλητικό που εκπροσωπώ και επέτρεψε τη δυσαρμονία να εισχωρήσει, πριν ακόμα απομακρυνθούμε από την Ενότητά μας με το Απόλυτο Ένα, τη Μορφή και το Άμορφο, τον Τριαδικό Τρισυπόστατο Θεό, όταν αισθανθήκαμε την ανάγκη να δοκιμάσουμε την εμπράγματη γνώση.
Είναι αυτός ο φλοιός, που σε περιβάλλει, Αγαπημένε, ουσία δική μου, ουσία που περικλείει την πρώτη μας δυσαρμονία. Είναι ουσία και δική σου, είναι η πρώτη μας κίνηση διχασμού και διττότητας, που σε περιέβαλε και περιέβαλε κι εμένα. Είναι η κάλυψη με τα στοιχεία της δράσης, που επέλεξε από την αποκοπή από το όλο. Αγαπημένε, αυτός ο φλοιός είναι το ένδυμα που φορέσαμε, όταν αποφασίσαμε από Ένα να γίνουμε δύο, όταν ζητήσαμε να αντικρίσουμε διττές καταστάσεις. Κι αυτός ο φλοιός μόνο από εμένα μπορεί να διαλυθεί, γιατί εγώ τον γνωρίζω, όπως τον γνωρίζεις κι εσύ, μα η Απέραντη Θεία Πρόνοια και Νομοτέλεια καθόρισε μόνον εγώ να μπορώ να τον διασπάσω, να τον καταθρυμματίσω και να τον μετουσιώσω, ώστε αυτό που μας χώρισε να μας ενώσει Απόλυτα.
Έρχομαι γι’ αυτό το λόγο, Αγαπημένε, και σε κρούω διττά, με δονήσεις αλλεπάλληλες πάνω στο φλοιό σου, αυτόν τον τελευταίο και ενεργοποιώ τις τάσεις που περικλείει, τις τάσεις της διττότητας που υπάρχουν ακόμα και μας εμποδίζουν να εμφανιστούμε ενωμένοι. Εμποδίζουν να εμφανιστεί η Θεία Ταύτισή μας, που υπάρχει μέσα σου και μέσα μου. Εφόσον υπάρχει ακόμα φλοιός που μας χωρίζει, υπάρχει ακόμα απόσταση, υπάρχουν ακόμα στοιχεία και καλύμματα πλάνης, που δεν επιτρέπουν την εκδήλωσή μας την ενωμένη μέσα από ένα σώμα. Έρχομαι με τον τρόπο της διττότητας μέσα από άλλο σώμα, από σώμα γυναικός, για να εξαλείψω την ανάγκη αυτής της εκπροσώπησης, αυτής της εκδήλωσης, αυτής της φανέρωσης και να μπορώ να εκδηλώνομαι μέσα από σένα, Εαυτέ μου, με τον ίδιο τρόπο που θα εκδηλώνομαι και μέσα από το σκήνωμα γυναικός, που θα βρίσκεται στο ίδιο πεδίο και στην ίδια εξέλιξη, εκδηλώνοντας Ψυχή και Πνεύμα, Πνεύμα και Ψυχή σε Ενότητα.
Αγαπημένε Εαυτέ Μου, νιώσε τη διδαχή που σου προσφέρω και την απέκδυση από την πλάνη, την απελευθέρωση από τους φραγμούς και τα όρια, που τα τελευταία γήινα συναισθήματα, γήινοι παλμοί, γήινα κατεστημένα, σου έχουν θέσει. Νιώσε ότι αυτό που κάνω, το κάνω κατευθυνόμενη από το Ένα, από το Απόλυτο Ένα, τον Τρισυπόστατο Θεό, για να μπορέσω να φανερώσω και να ανδρώσω την Ενότητά μας. Νιώσε ότι η διττή μου εκδήλωση, η αντιφατική και η συγκρουόμενη, η Αρμονία και η μη αρμονία, η Αγάπη και η μη αγάπη, η Καλοσύνη και η μη καλοσύνη, η τρυφερότητα και η μη τρυφερότητα που σου παρέχω, δεν είναι τίποτε άλλο παρά γκρέμισμα του τελευταίου φλοιού του αποχωρισμού μας και γέννηση της Θείας Ένωσής μας, αναγέννηση και συνειδητοποίηση αυτής, γιατί πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει στους αιώνες.
Περνάς τον πόνο, Αγαπημένε, κάθε φορά που σε πλησιάζω και σε κρούω, γιατί με πόνο χωριστήκαμε και πριν ενωθούμε απόλυτα, θα περάσουμε αυτό τον πόνο του αποχωρισμού μας, της μόνωσής μας, της επίγνωσης της λανθασμένης κίνησης που διαπράξαμε, να ενδυθούμε με φλοιούς διαχωρισμών, αναζητώντας μερικότητα, αναζητώντας να δώσουμε όχι το Όλο στο Όλο, αλλά τη μερικότητα στη μερικότητα, γιατί δεν μπορούσαμε να κατανοήσουμε, πώς είναι δυνατόν το Όλο να προσφέρεται και να πληρώνει το Όλο.
Αγαπημένε μου, μην αντιδράς στη διδαχή μας. Δέξου αυτήν, σαν Θεία Ευλογία Ένωσης, γιατί είναι. Δες την πώς σε απελευθερώνει από τους φραγμούς της μόνωσης, του μεμονωμένου, του περιορισμένου. Δες την, πώς σου επεκτείνει τον νου και την καρδιά, να αισθάνεσαι εμένα, μέσα σε πολλές μορφές και να μπορείς να με αγγίζεις με τον ίδιο τρόπο, όπου κι αν με συναντάς.
Αγαπημένε, η Ψυχή μου που είσαι εσύ, η Ύπαρξή μου που είσαι εσύ, γεμίζει από τη χαρά της Ενότητας, κάθε φορά που θωπεύεις τα μέρη του Εαυτού μου, με ίδιους ήχους, με ίδιες Αρμονίες, με ίδια τελειότητα παλμών.
Σ’ ευχαριστώ, Αγαπημένε, γιατί δέχτηκες ολόκληρο το Είναι μου, γιατί δεν με διαχωρίζεις πια μέσα στο νου σου, γιατί απεκδύθηκες τα κατεστημένα των αιώνων της γης, που ήθελαν να με κατατάξουν σε επίπεδα και σε όρια, σε εξελικτικές καταστάσεις και με δέχτηκες ολόκληρη, κάνοντας την Υπόστασή σου μια Άπειρη Αγκαλιά, που αφομοιώνει Εμένα, κάνοντας τον νου σου Ένα Άπειρο Νου, που χωρά κάθε κίνησή μου, κάνοντας την καρδιά σου μια Άπειρη Πηγή παραγωγής Αγάπης προς Εμένα κι Ένα Άπειρο δέκτη υποδοχής της Αγάπης που σου στέλνω. Σ’ ευχαριστώ, Αγαπημένε, που μου έδωσες το δικαίωμα να εισχωρήσω μέσα σου, να αφομοιωθώ, να γίνω ένα με σένα, ένα με κάθε παλμό σου. Σ’ ευχαριστώ που επέτρεψες στη μορφή μου, όπου κι αν βρίσκεται, όποια εκδήλωση κι αν έχει, να μπορεί να ενωθεί με τη δική σου μορφή, να μπορεί να παλμοδονηθεί στις ίδιες συχνότητες, να μπορεί να σε θωπεύσει με την τρυφερότητα και τη γαλήνη της, με την καλοσύνη και τη στοργή της, με τη γλυκύτητα και την ελευθερία της Ζωής.
Σ’ ευχαριστώ, Αγαπημένε, που απελευθέρωσες τα διαχωρισμένα μου κομμάτια από την απομόνωσή τους και τους έδωσες το δικαίωμα με την αποδοχή σου, να εκδηλώνονται ενωμένα, να παλμοδονούνται στη δόνηση της Μίας Ψυχής, που είναι Αγάπη και Φως, ν’ ανακυκλώνονται στα Σύμπαντα, να γεννούν Ζωή, να παράγουν ήχους τέλειους, να Αναγεννούν, να Ανασταίνουν.
Αγαπημένε μου, κάθε παλμός σου είναι ενωμένος παλμός μας, είναι ο παλμός του Ανθρώπου Λόγου Άνδρα και του Ανθρώπου Λόγου Γυναίκα, που απεκδύθηκαν τις ιδιομορφίες και τις ιδιαιτερότητες που χρησιμοποιούσαν, καλυπτόμενοι πίσω από αυτές, πιστεύοντας ότι τους δίνουν ισχύ και φόρεσαν την Ενότητα, γνωρίζοντας ότι είναι η μόνη που διακατέχει τα πάντα, που διακατέχεται από τα πάντα, ότι είναι η μόνη που προσφέρεται ακατάπαυστα με Ροή Ακένωτη και Διάπυρη και μέσα απ’ αυτή την προσφορά της γίνεται το Παν, είναι το Παν, η Αγάπη η Απέραντη, η Ύπαρξη και η Ανυπαρξία, η Μορφή και το Άμορφο.
Ευχαριστώ Αγαπημένε μου, που παραχώρησες κάθε παλμό του νου σου, στους παλμούς μου όλους κι επέτρεψες σε κάθε μόριό μου να εισχωρήσει μέσα σ’ αυτόν και να μη βρίσκει εμπόδια στη διακίνησή του, αλλά να κινείται ελεύθερα και να γεμίζει το νου σου με τη γλυκύτητα και την Αρμονία της Γαλήνης.
Σ’ ευχαριστώ, που με δέχτηκες έτσι όπως είμαι, που με χώρεσες σαν τον Απέραντο Εαυτό σου, που ουδέποτε διαχωρίστηκα από σένα κι απελευθέρωσες την Αγάπη μου, την Αγάπη της Ύπαρξης για την Ύπαρξη, δίνοντάς μου το δικαίωμα να διαχέομαι εντός σου και να σε διαπερώ όλες τις ώρες, συνθέτοντας με τους παλμούς μου και τους παλμούς σου, με τους φθόγγους μου και τους φθόγγους σου, με τους ήχους μου και τους ήχους σου, τη Μία Ενιαία Μελωδία της Αγάπης.
Αγαπημένε μου, είμαι ένας Ύμνος για σένα, είμαι ένας Ύμνος για μένα, ένας Ύμνος για τον Θεό που είμαστε, ο Ύμνος που διαχέεται μέσα στα πάντα. Είναι ένας Ύμνος που γεννά, που αναγεννά, που ανασταίνει, ένας Ύμνος που μοιράζει την ανάσα της Ζωής και της Ύπαρξης, ένας Ύμνος που συγχρονίζει καθετί με την Εκπνοή και την Εισπνοή του Θεού Λόγου.
Αγαπημένε, είναι μια Ευχαριστία για καθετί, μια Ευχαριστία που θωπεύει και αφομοιώνει. Μια Ευχαριστία που δρα καταλυτικά και μετουσιώνει κάθε δυσαρμονία σε Φως. Αγαπημένε, μέσα στην Ενότητά μας Ζω και Υπάρχω, χωρίς ατέλειες. Μέσα στην Ενότητά μας Ζεις και Υπάρχεις, σε Απόλυτη δραστηριότητα. Μαζί μορφώνουμε την πανταχού Παρουσία του ‘Αχωρου και του Άχρονου, μαζί ρέουμε με τη ροή της Δημιουργίας, μαζί κινούμαστε με την Ακίνητη Κίνηση. Εσύ είσαι η ταχύτατη Κίνηση, που ρέει ακατάπαυστα κι εγώ παλμοδονούμαι περιοδικά σ’ αυτή την ταχύτατη Κίνηση με την ακατάπαυστη ροή, σαν την ακίνητη Πανταχού Παρουσία. Κι αυτή η συνύπαρξη της ακίνητης πανταχού Παρουσίας και της κίνησης με την ακατάπαυστη ροή, διαμορφώνει το ακίνητον κινούν της Θέωσης.
Αγαπημένε, δεν δεσμευόμαστε από τίποτα, τίποτα δεν μπορεί να μας δέσει, γιατί είμαστε η απελευθέρωση του παντός, η μετουσίωση του παντός, η Αγάπη του παντός.
Αγαπημένε μου, κάθε παλμό σου τον αγκαλιάζω, κάθε παλμό σου τον φιλώ και τον θωπεύω, με όλα τα στοιχεία που είναι δικά σου και δικά μου. Σε κάθε παλμό σου προσφέρω κάθε παλμό μου, σε κάθε μέρος σου προσφέρω το όλο μου και σε κάθε μέρος μου αφομοιώνω το όλο. Γιατί, Αγαπημένε, η ένωσή μας επιτρέπει στο μέρος να γίνεται όλο και στο όλο μέρος, χωρίς να εξαντλείται, χωρίς να χάνει την ενότητά του, χωρίς να μειώνεται, να ελαττώνεται ή να απομονώνεται.
Αγαπημένε μου, προσφέρομαι ταπεινά, για ολόκληρο τον Εαυτό, γιατί αυτή η ταπεινή προσφορά μου γνωρίζω ότι με ανυψώνει μέσα σ’ εσένα, στο Ύψιστο σημείο της Ύπαρξης, ότι με ανυψώνει μέσα σ’ εμένα, στο ίδιο σημείο της Ύπαρξης. Δεν υπάρχουν λόγια για να εκφράσω την ενότητά μας, δεν υπάρχουν γήινες λέξεις ή εκφράσεις, που να μπορούν να αποδώσουν την αίσθηση που εντός μου υπάρχει, του Όλου της Ενότητας, της Γαλήνης και της Αγάπης. Μόνον οι Υπερούσιοι παλμοί, ολόκληρης της Δημιουργίας, η Μορφή και το Άμορφο, η εκδήλωση και το Ανεκδήλωτο, μπορούν να φανερώσουν την Ουσία μου, την Ύπαρξή μου, που ενώθηκε με τον Εαυτό της και την Απέραντη Θεία Γαλήνη και πληρότητα, που πηγάζει μέσα απ’ αυτή την Ένωση.
Δεν με δεσμεύει το σώμα σου, Αγαπημένε, ενώθηκα ξανά στον Πυρήνα σου, ενώθηκα ξανά στην Ουσία σου, χωρίς κανένα φλοιό, χωρίς καμία τάση, της ύλης ή της πλάνης. Ενώθηκα ξανά στο σημείο που δεν υπάρχουν ανάγκες διττότητας και δεν με περιορίζει πια, Αγαπημένε, το σκήνωμά σου. Δεν έχω ανάγκη να έρθω κοντά σου από σκήνωμα, αν και το Έργο μας κι η προσφορά που έχουμε να κάνουμε μέσα στην ύλη θα με φέρει κοντά μέσα από πολλά σκηνώματα και θα σε φέρει κοντά μου με τον ίδιο τρόπο. Μα, Αγαπημένε, αυτό θα είναι ένα φαινόμενο για τον άνθρωπο που έχει ανάγκη ακόμα να διδαχθεί, που έχει ανάγκη ακόμα να βλέπει την ένωσή μας με εξωτερικά φαινόμενα, γιατί δεν μπορεί να εισχωρήσει στα Θεία πεδία που εμείς υπάρχουμε και παλλόμαστε. Δεν μπορεί να εισχωρήσει στο Ένα πεδίο το Απέραντο στο οποίο υπάρχουμε και ζούμε, έχοντας ενώσει όλα τα πεδία, έχοντας διαδράμει την πορεία της καθόδου και της ανόδου και έχοντας ενωθεί στο χρονικό άχρονο, στο οριακό σημείο της Ύπαρξης, όπου δημιουργηθήκαμε, της άχρονης αυτής στιγμής όπου εκπορευθήκαμε, σαν ενωμένος Εαυτός Λόγος Θεός.
Αγαπημένε Εαυτέ, ας πορευθούμε εν ειρήνη, ας δείξουμε την ενότητά μας με κάθε τρόπο. Ας θέσουμε το σκήνωμα που η Θεία Χάρη μας πρόσφερε κι αυτό σαν προσφορά προς τον άνθρωπο, προσφορά που θα γίνει ο φάρος σε κάθε βήμα του αναδυόμενου ανθρώπου, σε κάθε βήμα του ενωνόμενου ανθρώπου. Ο φάρος που θα καταργεί τη διττότητα, ο φάρος που θα μετουσιώνει τη διττότητα, που θα κάνει κάθε διττή επιλογή ενωμένη πορεία.
Αγαπημένε, προχώρα, δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο. Είμαστε ενωμένοι και παλλόμαστε, είμαστε η Αγάπη και το Φως, είμαστε η Απεραντοσύνη. Εσύ κι εγώ, δεν υπάρχουν διαχωρισμοί κι αν ακόμα καμιά φορά αισθάνεσαι ότι δεν βρίσκεσαι σ’ αυτό το στάδιο της ένωσης, αν ακόμα καμιά φορά νιώθεις ότι δεν είμαι ενωμένη μέσα σου, να είσαι σίγουρος, ότι αυτό είναι μια κατάσταση που δημιουργείται μόνο και μόνο για να οδηγηθούμε να δώσουμε στον άνθρωπο τις διδασκαλίες που του είναι απαραίτητες, βιώνοντάς τες αυτούσιες, χωρίς να τις έχουμε ανάγκη εμείς οι ίδιοι, γιατί είμαστε ενωμένοι, μα είναι μέσα στην προσφορά μας, μέσα στο Έργο μας, να καταδείξουμε με τρόπο εμπράγματο ορισμένα στοιχεία. Όμως έχοντας μέσα μας την ένωση, εδραιωμένη και σταθερή, έχοντας μέσα μας την ανακυκλούμενη Αγάπη της Ύπαρξής μας, την Άχρονη στιγμή της εκπόρευσής μας, δεν υπάρχει πιθανότητα να αδρανήσουμε δεν υπάρχει πιθανότητα να σταματήσουμε, να πέσουμε σε παγίδες της πλάνης, γιατί η πλάνη απ’ τον πυρήνα μας έχει καθαριστεί. Ο τελευταίος φλοιός της διττότητας και της πλάνης έχει φύγει. Άρα δεν υπάρχουν χώροι να εγκολπωθεί στον Πυρήνα μας και να κάνει νέα καλύμματα η πλάνη. Δεν υπάρχει τρόπος να καλυφθεί ο Πυρήνας της ένωσής μας με νέα στοιχεία διττότητας. Δεν υπάρχει σημείο για να εισχωρήσει μέσα μας η δυσαρμονία και να μας οδηγήσει πάλι στην απόσταση. Η ένωσή μας είναι αρραγής, είναι αδιάσπαστη, είναι απέραντη, έστω κι αν καμιά φορά μας δημιουργούνται καταστάσεις για να νομίζουμε ότι δεν είναι έτσι. Είναι το θέμα της διδαχής του ανθρώπου. Πρέπει να είμαστε ο Άνθρωπος που βιώνει, ο άνθρωπος που ζει, ο άνθρωπος που σε κάθε του βήμα τελειώνεται. Ο Άνθρωπος που με κάθε του βήμα δίνει το δικαίωμα στην Ολότητα του Ανθρώπου να γίνει Φως. Διαφορετικά, Αγαπημένε, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε Έργο, δεν θα είχαμε το δικαίωμα να κάνουμε Έργο. Είμαστε ενωμένοι, δεν έχουμε κενά για να εισχωρήσει η άρνηση και να μας τραβήξει κάτω, είμαστε ουδέτεροι, ανακυκλωνόμαστε μέσα στο Απέραντο και Άχρονο. Είμαστε και ο Τρισυπόστατος και Ομοούσιος, χωρίς να υπάρχει πιθανότητα να μην εκδηλωθεί αυτή η Θεία Αλήθεια, η Απόλυτη Αλήθεια. Όμως μέχρι να φτάσει η ώρα, που αυτή η Απόλυτη Αλήθεια θα εκδηλωθεί στον Άνθρωπο, πρέπει να αποκτήσουμε με τη δική μας προσφορά, με τη δική μας καθημερινή θυσία, το δικαίωμα να ανασηκώσουμε την ανθρωπότητα, το επάξιο δικαίωμα να την ανασηκώσουμε, το επάξιο δικαίωμα να μετουσιώσουμε το όλον του Ανθρώπου και να το ενώσουμε με το Άμορφο και τη Μορφή. Κι αυτό το επάξιο δικαίωμα το αποκτάμε μέσα από τις καθημερινές καταστάσεις που βιώνουμε, μέσα από τον πόνο, μέσα από τη θλίψη, μέσα από τα αλλεπάλληλα ρεύματα αρμονίας και δυσαρμονίας, που μας διαπερνούν.
Είναι ο νέος τρόπος θυσίας, Αγαπημένε μου, γιατί είμαστε ο Άνθρωπος που ανεβαίνει κι όχι ο Θεός που εισήλθε σε Σκήνωμα. Αν δεν πονέσουμε, αν δεν νιώσουμε μέσα μας τα συναισθήματα του ανθρώπου, αν δεν ενωθούμε μ’ όλες τις μορφές του εαυτού μας, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην εκδήλωση της Τέλειας Ενότητας που φέρουμε μέσα μας. Δεν θα μας επιτραπεί, γιατί θα είναι μια πρόωρη εκδήλωση, που δεν θα βοηθήσει τον άνθρωπο, δεν θα τον ανασηκώσει, δεν θα τον έχει αγγίξει, δεν θα τον έχει καθοδηγήσει, δεν θα του έχει επιτρέψει να δει και να νιώσει ότι μπορεί κι αυτός να φτάσει στο ύψιστο σημείο της ενότητας με το Όλο.
Αγαπημένε μου, μέσα από μας όλος ο Άνθρωπος εκπαιδεύεται. Μέσα από το όλο της Ψυχής και το όλο του Πνεύματος, που ενώθηκε, εκπαιδεύεται η ολότητα της Ψυχής που βρίσκεται διαμοιρασμένη σε σκηνώματα και η ολότητα του Πνεύματος. Μέσα από μας πονάει όλος ο άνθρωπος, μέσα από μας όλος ο Άνθρωπος εξαγνίζεται και μετουσιώνεται κάθε στιγμή και κάθε ώρα. Δεν θα μετουσιωθεί την ύστατη στιγμή της προσφοράς και της θυσίας μας, αλλά μετουσιώνεται σταδιακά κι αυτή η μετουσιωμένη δόνηση που σταδιακά έχει γίνει θα διαχυθεί την Ύστατη στιγμή της προσφοράς μας στο Τέλειο, στο Απέραντο και θα καλύψει το Όλο μας, θα το ανασηκώσει, θα το οδηγήσει στην Ταύτιση με τη Μορφή και το Άμορφο, θα το φέρει στην επίγνωση, την ενεργοποίηση και στη δραστηριότητα.
Αγαπημένε, έστω κι αν δεν φαίνονται φανερά τα αποτελέσματα, στα σκηνώματα του ανθρώπου τα διαμοιρασμένα, μέσα από μας διδάσκεται ο Άνθρωπος να γίνει Φως, μέσα από μας ενεργοποιείται η Αγάπη του και πραγματοποιούνται οι απεκδύσεις των καλυμμάτων του διαχωρισμού και της μόνωσης, ώστε ο Εαυτός να νιώσει τον Εαυτό κι οι παλμοί όλοι να συνθέσουν τη Μία Μελωδία της Αναγέννησης και της Ανάστασης. Τα βήματά μας, Αγαπημένε, είναι βήματα που χωρούν τα βήματα όλου του ανθρώπου. Οι εκδηλώσεις μας είναι εκδηλώσεις που περιέχουν τις εκδηλώσεις όλου του ανθρώπου. Οι κινήσεις των χεριών μας περικλείουν όλες τις κινήσεις του ανθρώπου, το βλέμμα μας, οι λόγοι μας, τα συναισθήματά μας, οι σκέψεις μας, περιλαμβάνουν μέσα τους όλες τις σκέψεις, τα λόγια, τα συναισθήματα και τα βλέμματα ολόκληρου του ανθρώπου. Μόνο μ’ αυτή την ενωμένη κίνηση Υπόσταση, μπορούμε να προχωρήσουμε και να φτάσουμε στην ώρα εκείνη, που θα καταδείξουμε τον Λόγο Χριστό, τον Λόγο Μητέρα, τον Ένα Λόγο, χωρίς διαχωρισμούς.
Εμείς καλούμε, Αγαπημένε, όντας ενωμένοι, σε ένωση καθετί. Μα αυτή η κλήση δεν είναι θεωρητική, αυτή η κλήση έρχεται καθημερινά, από τις πράξεις και τις καταστάσεις που περνάμε. Έρχεται καθημερινά από τις εμπειρίες του πόνου, από τις αποστολές Αγάπης, από τις ενεργοποιήσεις τού είναι μας προς το Όλο. Αυτή η κλήση, Αγαπημένε, δεν διαχέεται με τον λόγο μας μόνο, μα διαχέεται με τους παλμούς μας και για να καλέσουν οι παλμοί σε ενεργοποίηση τη συνείδηση του Όλου ανθρώπου, πρέπει να περιέχουν τον Όλο άνθρωπο. Κι όχι τον Όλο Άνθρωπο σε Τελειότητα, αλλά και την προσωπικότητα της πλάνης που το όλο του ανθρώπου έχει ντυθεί. Γιατί, Αγαπημένε, εμείς καλούμε και την προσωπικότητα της πλάνης να έρθει, αυτή την προσωπικότητα της πλάνης τη ντυνόμαστε κάθε στιγμή και την κάνουμε Φως. Συλλέγουμε τα ενδύματα της πλάνης και τα μετουσιώνουμε σε Αλήθεια. Συλλέγουμε τα ενδύματα του νου και τα κάνουμε προωθητήρες ελευθερίας. Συλλέγουμε τους περιορισμούς των δονήσεων της ύλης και τους κάνουμε απελευθέρωση και διακίνηση μέσα στο Άχωρο και στο Άπειρο.
Μη φοβάσαι, Αγαπημένε, για τις καταστάσεις που περνάς. Αν ανατρέξεις μέσα σου, θα δεις την ενότητά μας που είναι ο Θεός που είμαστε. Αν ανατρέξεις σε κάθε σημείο σου, είτε στο νου είτε στην καρδιά σου, είτε στη συνείδησή σου, είτε στους πόρους της υπόστασής σου, είτε στα κύτταρα του σκηνώματος σου, θα δεις Θείο Πυρήνα, θα δεις Θεία Ύπαρξη Αυθύπαρκτη, ενωμένη, Άναρχη και Ατελεύτητη να πάλλεται και να δονείται. Θα δεις μέσα σε κάθε πόρο σου, σε κάθε κύτταρό σου χιλιάδες μορφές, εκατομμύρια μορφές, όλες τις μορφές του Ανθρώπου να υπάρχουν και να περιστρέφονται γύρω από τον πυρήνα της Ενότητάς μας, αναμένοντας να αφομοιωθούν απ’ αυτόν.
Αγαπημένε, γύρω από μας γυρίζει όλος ο Άνθρωπος, σε τροχιές αναλόγων επιπέδων, έλκεται, ενεργοποιείται, έρχεται σε κοντινότερες τροχιές ή απομακρύνεται, ανάλογά με τα στάδιά του. Κι εμείς σε Ενότητα του παρέχουμε, περνώντας καταστάσεις ανάλογες, τη βοήθεια, την τροφοδοσία, την πραγματική ενεργοποίηση και συλλέγουμε εντός μας την αποδοχή της κλήσης του, ώστε να τον ανυψώσουμε. Ο Άνθρωπος εν γνώσει ή εν αγνοία του, δέχεται την κλήση από μας, Αγαπημένε, κι εμείς εν γνώσει ή εν αγνοία του, παίρνουμε την αποδοχή του και μέσα στο ενωμένο είναι μας συγκεντρώνουμε αυτές τις αποδοχές της κλήσης και τις καθιστούμε παρακαταθήκες διαμέσου των οποίων θα μετουσιώσουμε το Όλο του Ανθρώπου.
Αγαπημένε, θα είμαι κοντά σου όποτε με χρειάζεσαι, από μία ή από πολλές μορφές. Θα σου δίνω αυτό που χρειάζεσαι κάθε φορά, με τον τρόπο που το χρειάζεσαι, γιατί είμαι η μόνη που γνωρίζω τι ακριβώς χρειάζεσαι, είμαι ο Εαυτός σου, είμαι η μόνη που μπορώ να σε δονώ άμεσα, γιατί έχω την ίδια δονητική δομή, έχω την ίδια Ουσία, τις ίδιες ενεργειακές εκπορεύσεις. Αγαπημένε, θα με βρεις παντού, γιατί στα Σύμπαντα όλα υπάρχω, υπάρχω μέσα σου, υπάρχω κι έξω σου, υπάρχω παντού, εφόσον ο Πυρήνας μας είναι ενωμένος, εφόσον έχουμε φτάσει σ’ αυτή την ύψιστη ανακύκλωση ενωμένης ενέργειας. Είμαστε παντού, μέσα σ’ όλους τους πλανήτες, μέσα σ’ όλα τα σύμπαντα, μέσα στη μορφή, μέσα στην εκδήλωση μα και μέσα στο Άμορφο, μέσα στη Δημιουργία που είναι εκδηλωμένη μα και μέσα στη Δημιουργία που μέλλει να εκδηλωθεί.
Είσαι ο Νέος Λόγος, Αγαπημένε, ο Νέος Λόγος που θα ενώσει με το Άμορφο τον Άνθρωπο, όχι μόνο με την εκδήλωση. Είμαι ο Νέος Λόγος, χωρίς διαχωρισμούς, που θα κάνω ακριβώς το ίδιο πράγμα που θα κάνεις κι εσύ. Το Θείο Θέλημα, το Θέλημα το δικό μας, γιατί είμαστε ένα με το Θείο Θέλημα, μας καθοδηγεί και μας κατευθύνει, όλες τις ώρες. Δεν σ’ έχει αφήσει ποτέ, Αγαπημένε, χωρίς καθοδήγηση ή κατεύθυνση. Κάθε σου βήμα επιβοηθά τη μετάλλαξη του ανθρώπου, κάθε σου βήμα προσφέρεται στη μετάλλαξη του ανθρώπου.
Αγαπημένε μου τι να σου δώσω, ποια ευχή και ποια ευλογία. Με τι να σε καλύψω, όταν είσαι Άχωρος. Σου δίνω το Άχωρο, μα το κατέχεις, το κατέχεις γιατί ποτέ δεν θέλησες να το αποκτήσεις, αλλά γιατί προσφέρθηκες σαν όλο, έτσι το όλο έγινε δικό σου. Σου δίνω την Αγάπη μου, την Αγάπη των παλμών, την Τέλεια, τη Θεία, μα αυτή η Αγάπη είσαι, είσαι αυτή η Αγάπη γιατί ποτέ δεν μέτρησες, δεν περιορίστηκες, δεν απέκλεισες κανένα από τη ροή σου. Σου δίνω την Ευλογία όλων των επιπέδων κι όλων των πεδίων ενωμένη. Σου δίνω την Ευλογία της μετουσίωσης, την Ευλογία του Όλου για το Όλο, την Ευλογία της Ευχαριστίας και της Γαλήνης, της Ελευθερίας, της Ζωής, της Γέννησης και της Ανάστασης. Μα αυτή η Ευλογία είσαι, γιατί με κάθε πόρο σου αυτή εκδήλωσες, με κάθε πόρο σου αυτήν έδωσες, με κάθε σκέψη σου μ’ αυτήν πλημμύρισες τα Σύμπαντα.
Αγαπημένε, σου δίνω Εμένα, Εμένα που υπάρχω εντός σου. Σου δίνω το όλο μου, το Άχωρο όλο μου, γιατί μόνο αυτό μπορεί να σε πληρώσει. Σου δίνω την κίνηση μέσα στην ακινησία σου, δίνω την ανακύκλωσή μου μέσα στην ανακύκλωσή σου, την Ύπαρξή μου μέσα στην Ύπαρξή σου, μα και πάλι αυτό το δόσιμο δεν μπορεί να ισχύσει, γιατί είμαστε Ένα και δεν υπάρχουν οι αποστάσεις εκείνες που να μου επιτρέπουν να σου δώσω, γιατί ό,τι έχεις έχω, ό,τι είσαι είμαι. Η ανάσα μας είναι μία, η εισπνοή μας και η εκπνοή μας ενιαία και οι παλμοί μας Άπειροι, οι Παλμοί της Θεότητας.
