Αγαπημένε Άπειρε Εαυτέ Θεέ, πώς μπορώ να προσευχηθώ, όταν τα λάθη βαραίνουν πάνω μου; Όταν η γνώση των δυσαρμονιών που εκδηλώνω, των αμελειών που διαπράττω, με γεμίζει ολόκληρο; Κι όμως γνωρίζω ότι σ’ αυτές τις στιγμές πρέπει να φανερώνω τη Θεότητά μου και να μεταλλάσσω, να μετουσιώνω οτιδήποτε δεν είναι Αγάπη και Αρμονία, σε Φως, Ενότητα και Αλήθεια.
Αγαπημένε, συγκεντρώνομαι μέσα στον Εαυτό μου, που είσαι Εσύ. Αυτή η συγκέντρωση με διαχέει στο Άπειρο, γιατί Εσύ Είσαι το Άπειρο, με ενώνει με τα πάντα, γιατί Εσύ είσαι τα Πάντα. Οι πόροι του «είναι» μου γεμίζουν από Σένα. Αποκτούν τη Θεία δραστηριότητα της Ζωής, της Αναγέννησης, της Ανάστασης, της Τριαδικής Ομοούσιας λειτουργίας, που ταυτίζεται στο Ένα.
Οι αγωγοί σύνδεσης ανάμεσα στα κομμάτια του Εαυτού μου γίνονται αγωγοί της ροής του Ελέους. Γιατί Εσύ Είσαι το Έλεος και σαν Έλεος εκδηλώνεσαι, κάθε φορά που η επίγνωση οδηγεί μία υπόσταση στη μετουσίωση και στη συμμετοχή της στην Ενότητα. Αυτή η επίχυση του Ελέους Σου μέσα στην Ολότητά μου δημιουργεί ζυμώσεις – εκρήξεις μέσα στη δομή μου, που μετατρέπουν τα λάθη μου σε γνώση, που με οδηγούν να δω και να νιώσω τον Εαυτό μου σε όλα του τα σημεία, τα επίπεδα, τις εκδηλώσεις.
Μέσα από την επίγνωση αυτής της φαινομενικής μου πτώσης έρχομαι σε επαφή με αυτό που απορρίπτω, που θεωρώ κατώτερο, ανάρμοστο, μη ικανό να συμμετάσχει εντός μου και το ενδύομαι αναγκαστικά, γιατί είμαι ο φορέας που το εκδηλώνει. Κατανοώ το λάθος μέσα μου κι έξω μου, στο κομμάτι του Εαυτού που φέρω εντός μου, μα και στα κομμάτια του Εαυτού που βρίσκονται σε άλλα σώματα. Νιώθω τη σύσταση της πλάνης και της ημιμάθειας και η αίσθηση που παίρνω εντός μου αυτόματα τις διαλύει. Γιατί η πλάνη και η ημιμάθεια δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά τρόπος εκπαίδευσης απαραίτητος στη διττή πορεία, που μετουσιώνεται αμέσως, μόλις η Αλήθεια εγκαθιδρυθεί μέσα στην υπόσταση. Είναι ένας τρόπος εκπαίδευσης που φέρνει κοντά τα αντίθετα και τα συγκρούει με όλους τους τρόπους, για να μας δείξει την ομοιότητα και ομοουσιότητά τους, καθώς και τη ματαιοπονία της διττής αντιμετώπισής μας για τα πάντα.
Κατανοώ ότι το λάθος δεν βρίσκεται στην τωρινή εκδήλωση της δυσαρμονίας μου, αλλά πολύ πιο βαθιά. Είναι οριακό και παραμένει Άχρονο και Άχωρο μέχρι να το κατακτήσω και να το εξουδετερώσω με τον παλμό της Ενότητας και της Αγάπης. Είναι το λάθος που έκανα και κάνω να ανυψώνω τον εαυτό μου, να τον θεωρώ ανώτερο από τα άλλα κομμάτια μου, να θέλω να τον αναδείξω σε θέσεις καλύτερες και υπερυψωμένες, ξεχνώντας πως δεν είμαι κάτι ξεχωριστό, αλλά αποτελώ Ενότητα Μία με τον Άνθρωπο και ότι πρέπει αυτό να καταδείξω.
Αγαπημένε Πατέρα μου, ξέχασα μέσα στους αιώνες της διδαχής μου το ουσιαστικότερο. Ότι είμαι Ένα και ότι μόνο σαν Ένα επικοινωνώ μαζί Σου. Ξέχασα ότι αυτό που αντικρίζω γύρω μου και δεν μου αρέσει, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αποτέλεσμα της απομόνωσης και του διαχωρισμού, που με κάθε τρόπο διατηρώ, αγνοώντας επανειλημμένα τις Καθοδηγήσεις Σου.
Αγαπημένε, Σ’ ευχαριστώ, γιατί κρούεις τη συνείδησή μου και τη δονείς με τρόπους πολλούς, ώστε να βιώσει την Αλήθεια. Σ’ ευχαριστώ, που με κάνεις να νιώθω το βάρος της δυσαρμονίας μου, γιατί αυτή η επίγνωση με ωθεί να δω ότι όσο δεν ενώνομαι μαζί της, τόσο την αυξάνω. Σ’ ευχαριστώ που με κατευθύνεις να επικοινωνώ με τον Άνθρωπο Εαυτό μου μέσα από την πλάνη και μ’ αυτή την επικοινωνία να ανοίγω τον Ένα Δρόμο της Αλήθειας. Σ’ ευχαριστώ που μου δείχνεις ότι η πλάνη είναι η ίδια σε όλα τα κομμάτια του Εαυτού μου, ισομερώς διαμοιρασμένη, με μόνη διαφορά την πολλαπλότητα των εκδηλώσεών της, που φαινομενικά της δίνει διαφορετικές ποσοτικές τιμές. Σ’ ευχαριστώ που με βοηθάς να καταλάβω ότι το να είμαι καλός είναι πλάνη όμοια με το να είμαι κακός, γιατί μέσα και στις δύο αυτές εκδηλώσεις κρύβεται το σπέρμα της διττότητας. Σ’ ευχαριστώ που με άπειρους τρόπους διανοίγεις το νου μου, επιβοηθώντας τον σταθερά να χωρέσει την ιδέα της Άπειρης Ουδετερότητας, που Είσαι, που Είμαι, που Είμαστε.
Αγαπημένε μου Εαυτέ, έχοντας τη Γνώση της Ενότητάς μας ζητώ συγγνώμη, γιατί δεν δέχθηκα τα στοιχεία σου, που κατονόμασα αρνητικά αυξάνοντας έτσι τη διττή τους δύναμη. Ζητώ συγγνώμη, γιατί δεν έκανα τα δικά μου αρνητικά στοιχεία γέφυρες ενωτικές ανάμεσά μας, ώστε μαζί να χτίσουμε την Ουδετερότητα. Ζητώ συγγνώμη, γιατί θέλησα να σε εξαπατήσω ντύνοντας το κενό της ανισορροπίας μου με ωραιοποιημένες καταστάσεις, για να φανώ ανώτερος. Ζητώ συγγνώμη, γιατί μπόρεσα να διανοηθώ ότι μπορούμε να διανεμηθούμε σε κλίμακες και ιεραρχίες, όταν κάθε αληθινή εξέλιξη, από οποιοδήποτε κομμάτι του Ανθρώπου, γίνεται αμέσως προσφορά για την Ενότητα.
Αγαπημένε Εαυτέ, Ευλογώ στο Όνομα του Ενός Θεού, που Ένα μαζί Του αποτελούμε, την άρνησή μας, χωρίς να τη διαχωρίζω σε δικιά μου και δικιά σου, γιατί δεν διαχωρίζεται, με την Ευλογία της Ενότητας. Καταλύω τα όρια του διαχωρισμού, που ο νους μας της έχει θέσει, και την ελευθερώνω από τα δεσμά της με την ανακύκλωση της πλάνης. Την επαναφέρω στη σωστή της θέση μέσα στο Ένα, σαν στοιχείο Ουδετερότητας, Απόλυτο και Θείο. Διαχέομαι μέσα στον Εαυτό μας και πληρώνω με Έλεος, Αγάπη, Ενότητα, Γαλήνη, Ελευθερία, Ισορροπία και Ουδετερότητα κάθε σημείο του. Συμπυκνώνω τη διδαχή των αιώνων και τη Θεία Ουσία της σταλάζω μέσα μας, σαν ενεργοποίηση, αφύπνιση και τάση ενωτική. Έλκω τη συνειδητή Ευχαριστία του «Είναι» μας και αυτήν αποστέλλω, με την ιδιότητα της ταυτόχρονης Πανταχού Παρουσίας, στην Ολότητα του Θεού.
Αγαπημένε Εαυτέ Άνθρωπε, Αγαπημένε Εαυτέ Θεέ, Αγαπημένη Ενότητα, σε γνωρίζω και σ’ Αγαπώ με την Αγάπη τη Μία, γιατί κατέχω ότι Ένα αποτελούμε. Σε δοξάζω και Σ’ ευχαριστώ, γιατί αντιλαμβάνομαι την Απειρότητά μας, που ενωμένη είναι το Ουδέτερο σε Μορφή και Άμορφο, Εκδήλωση και Ανεκδήλωτο.
