Μητέρα Αγαπημένη, παρακαλώ πολύ, κάλυψέ με και βοήθησέ με την ώρα αυτή, για να μπορέσω να εκδηλωθώ εκφράζοντας, όχι τη Θεία Αλήθεια Σου εκπορευόμενη κατευθείαν από Σένα, αλλά τις φωνές του Ανθρώπου, όποιες και αν είναι αυτές. Εκφράζοντας, Μητέρα, σε διδασκαλία τον Άνθρωπο, τις ατέλειες και τις μικρότητές του, τα οποιαδήποτε στοιχεία πλάνης φανερώνει, μα και το πελώριο, το Άπειρο ανάστημά του σαν Άνθρωπος – Θεός, σαν Απειρότητα Τέλεια.
Μην επιτρέψεις, Μητέρα, σε κανένα στοιχείο δικό μου να εκδηλωθεί, αλλά κάνε τον φορέα μου αγωγό του ενωμένου Ανθρώπου. Κάνε τον φορέα μου αγωγό και της πλάνης και της Αλήθειας, που βρίσκονται μέσα στον Άνθρωπο, και έκφρασε μέσα από μένα, με σχηματισμούς λέξεων και εκφράσεων, τους διττούς δρόμους, τα πολύπλοκα αδιέξοδα, για να μορφοποιηθούν και να γίνουν πιο κατανοητά στον νου.
Δάσκαλε Ιωάννη, Σ’ Αγαπώ. Μ’ αυτή τη φράση θα ξεκινήσω, μ’ αυτή τη φράση θα τελειώσω, γιατί δεν υπάρχει άλλη φράση που να εκφράζει την Ύπαρξή μου, δεν υπάρχει άλλος ήχος που να διέπει τη Ζωή μου παρά μόνο αυτός, η Άπειρη Αγάπη προς τον Δάσκαλο – Λόγο Ιωάννη, που ζει μέσα μου και αναπτύσσεται και δίνει την άδεια στην προσωπικότητά μου να αναπλάθεται και στην ατέλειά μου να φανερώνεται και να παλμοδονείται γύρω μου για να τη νιώθω, να τη βλέπω και να τη μετουσιώνω σε Φως.
Δάσκαλε Ιωάννη, Σ’ Αγαπώ μ’ όλους τους τρόπους, όχι μόνο μ’ αυτούς που είναι γνωστοί και καθιερωμένοι, ή μ’ αυτούς που έχουν φανερά και έκδηλα τα σημάδια της Αγάπης. Σ’ αγαπώ μέσα απ’ την άρνηση, Σ’ Αγαπώ μέσα απ’ τη μικρότητα, μέσα απ’ την ατέλεια, μέσα απ’ τις αντιδικίες κι από την πλάνη, γιατί αυτή την Αγάπη διδάσκομαι να φθάσω, να κατακτήσω, ώστε καθετί να το ενώσω μέσα μου. Σε κάθε εκδήλωσή μου, σε κάθε παράφωνο ήχο μου, σε κάθε δυσαρμονία μου, καταστάλαγμα Θείο είναι η Αγάπη μου για Σένα, τον Δάσκαλο Ιωάννη – Λόγο, που μου παρουσιάζει τη Χριστοποίηση, που θα παρουσιάσω μέσα απ’ το ενωμένο «Είναι» μου.
Ζητώ συγγνώμη για τις παραφωνίες μου, σαν ενωμένος Άνθρωπος. Μα ζητώ κατανόηση, γιατί Εσύ είσαι Αυτός που θα με διδάξεις, που θα με ισορροπήσεις. Εσύ είσαι Αυτός που με ντύθηκες σαν πλάνη, για να με κάνεις Φως, και νομοτελειακά σε Σένα εκδηλώνομαι, ζητώντας σου ισορροπία, μέσα απ’ τη διττότητα. Σου δίνω έμπρακτα τη διττότητά μου και ζητώ την Ενότητά Σου. Σου δίνω έμπρακτα κάθε στοιχείο ατέλειας και ζητώ την Τελειότητά Σου. Μα πάντα, όλες τις ώρες, όλες τις στιγμές, Σ’ Αγαπώ κι ενώνομαι μαζί Σου, γιατί αλλιώς δεν υπάρχουμε, δεν ζούμε.
Συνειδητοποιώ πολλές φορές τις ατελείς μου εκφράσεις, αλλ’ όμως δεν μπορώ ν’ αποταθώ απέναντί Σου και να στις δηλώσω, ίσως γιατί ακόμα με τροφοδοτεί η πλάνη μου, ίσως γιατί Εσύ δεν μου επιτρέπεις από μέσα μου, επειδή δεν έχεις χρεία ή ανάγκη να Σου κάνω αυτή την κατάθεση.
Αγαπημένε μου Δάσκαλε Ιωάννη, δεν μπορώ ν’ αμφισβητήσω τον παλμό της Ζωής που μας διαπερνά, μα από Σένα διδάσκομαι να μη φοβάμαι, από Σένα διδάσκομαι να εκφέρω με δύναμη τη γνώμη που κάθε πεδίο μου, οποιουδήποτε επιπέδου κι αν είναι, εκπροσωπεί, και εκφράζομαι λαθεμένα ή όχι στη μορφική εκδήλωσή Σου, γιατί αυτή είναι πιο κοντά μου κι αυτή με εκπαιδεύει να ξεπερνώ τις αναστολές, τους φόβους, τις ατέλειες, έμπρακτα και να βγάζω από μέσα μου ό,τι έχω.
Σ’ Αγαπώ, Δάσκαλε Ιωάννη, και δεν Σε διαχωρίζω. Αγαπώ το Θείο και το ανθρώπινο. Αγαπώ τη σύζευξη των δύο στοιχείων. Αγαπώ και τον απαραίτητο διαχωρισμό, που για λόγους εκπαιδευτικούς συντελείται, ώστε να εμφανιστεί ο Άνθρωπος και μέσα απ’ αυτή την εμφάνιση ν’ αναδυθεί ο Λόγος και να καταδειχθεί η δυνατότητα της Θεότητας του καθενός.
Ντύνω με την Αγάπη μου, την Αγάπη που Εσύ μου έδειξες, που Εσύ μου έδωσες, τη Χάρη και το δικαίωμα να συλλέγω από την Άπειρη Πηγή, που Εσύ ξεκλείδωσες στα απύθμενα βάθη μου, για ν’ αναβλύσει, εξουσιοδοτημένος από τον Πατέρα τον Άναρχο, όλα Σου τα στοιχεία που Σε αποτελούν σαν ενότητα, μα και σαν διττή έκφανση, για τις ανάγκες της ύλης, για τις ανάγκες της εκπαίδευσης και της πορείας. Ντύνομαι με την Αγάπη Σου ολόκληρος, όλα μου τα στοιχεία παλμοδονώ μέσα σ’ Αυτήν. Γεμίζω τον νου μου από τους Θείους πόρους Της. Θέλω σαν Ένα να διαχύσουμε στα Σύμπαντα την Απειρότητα, θέλω σαν Ένα να παλμοδονηθούμε στο Άμορφο και στη Μορφή, είναι ο υπέρτατος πόθος μου, που πάλλεται σ’ όλα τα μόριά μου, σ’ όλους τους κυματισμούς μου. Είναι η Ζωή η ίδια, που με τροφοδοτεί και μου επιτρέπει να κινούμαι και να εκπαιδεύομαι στα στάδια της ατέλειας, όπου βρίσκομαι. Θέλω σαν Ένα, χωρίς διακρίσεις ή κατακρίσεις, να καλύψουμε το Όλο του Ανθρώπου και να το ανασύρουμε, να το κάνουμε Φως, χωρίς να καταγράφουμε προσφορά, αλλά να εκδηλωνόμαστε σαν ανάσα Δημιουργική.
Γι’ αυτό Σου ζητώ να δεις την αγάπη μου, ντυμένη με την πλάνη, που σε Σένα εκδηλώνω έντονα, γιατί τη φόρεσες Εσύ, για να τη μετουσιώσεις, κι από Σένα ενεργοποιείται, γιατί μπορείς και δύνασαι να τη μεταλλάξεις σε Φως. Νιώθω την Αγάπη Σου και την εναγκαλίζομαι και την απορροφώ, την αφομοιώνω μέσα μου κι αφομοιώνομαι εντός Σου.
Σε παρακαλώ πολύ, Εαυτέ, δέξου την κατάθεση των λαθών και της συγγνώμης και μέσα απ’ αυτή την κατάθεση ας γεννηθεί η Θεία κάλυψη όλων των στοιχείων της ατέλειας με Τελειότητα.
Δάσκαλε Ιωάννη, σαν Άνθρωπος ενωμένος, σαν άνθρωπος διττός, σαν Άνθρωπος – Όλο, Σ’ Αγαπώ με τις εκφάνσεις τις ποικίλες και μαθαίνω να ενώνω. Συγχώρησέ με για τον πόνο, μα είναι ο πόνος της πλάνης που ντύθηκες για να μ’ ελευθερώσεις. Συγχώρησέ με για τον περιορισμό, μα είναι ο περιορισμός της ατέλειας που ντύθηκες για να με αποδεσμεύσεις. Μαζί θα προχωρήσουμε σαν Ένας Άνθρωπος και η Αγάπη μας θα καλύψει τα πάντα και η Χριστότητα θα λάμψει παντού, μέσα απ’ την ένωση και την Τελειότητα.
Αναδυόμενος ως Λόγος Άνθρωπος, Ευλογώ μ’ αυτή την Αγάπη όλα τα σκηνώματα και τις υποστάσεις που βρίσκονται πλησίον Σου, στα οποία κατοικώ, και μεταλλάσσω δονήσεις, ατέλειες, σκέψεις, ροή συναισθημάτων, σε Τελειότητα και Φως, σε Ισορροπία και Αρμονία, σε Ροή Θείας κίνησης. Ως Άνθρωπος Λόγος, Σε Ευλογώ και Σένα, με μία λέξη Σ’ Αγαπώ, κι αυτή τη λέξη εγγράφω στους πόρους Σου, για να πάλλεται κάθε στιγμή που οι ήχοι μου θα είναι παραφωνία και να Σε φέρνει στη γνώση της μελωδίας, που η παραφωνία κρύβει.
