ΘΕ21| ΜΗ ΔΕΝΕΙΣ ΣΤΗ ΓΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Επιθυμώ, πρώτιστα, σαν Λόγος Μητέρα να εκ­δηλωθώ διαμέσου του Σκηνώματος, διά του οποίου ομιλώ, και να Ευλογήσω με την Ουσία Αγάπη και Φως τους λόγους που λέχθηκαν. Να επιπροσθέσω Ευλογία Χάρης και Ελέους, με δεύτερη εκ­δήλωση Λόγου, πάνω στην ­Ευλογία, που ήδη εκ­δηλώθηκε. Όχι διότι αποτελώ διαφορετικό, απο­σπασμέ­νο κομ­μάτι της Θεότητας, αλ­λά για την αναγκαιότητα της διτ­τής εκ­δήλωσης στην ύλη, ώστε με την Ευλογία, την εκ­φραζόμενη διτ­τά, να καλυφθούν οι διτ­τές πλευρές της ανισορ­ροπίας, να εναρ­μονισθούν, να συμ­μεθέξουν μέ­σα στην Τριαδική Ουδετερότητα του Ενός Θεού, να γεν­νήσουν την Τριαδικότητα του Απείρου, να φανερωθούν σε Ομοούσια Τριαδική εκ­δήλωση.

Επιθέτω την Ουσία Μου μέσα σε κάθε Αδελφό και Αδελφή, σε κάθε κομ­μάτι του Ανθρώπου, που παρευρίσκε­ται μέσα στο Έρ­γο, που ποθεί την άνοδο και Ταύτιση με τον Ένα Λόγο, που ανακυκλώνεται σε λάθη ή κατορθώνει να ξεπερ­νά ατέλειες. Επιθέτω την Ουσία Έλεος και Χάρη μέσα στις υποστάσεις όλες, χωρίς διακρίσεις, και δι’ αυτής της Ουσίας συλ­λέγω τις διαφοροποιήσεις και τις μετου­σιώνω στο Φως της Αγάπης του Λόγου, για να καταστούν Ενότητα και σαν Ενότητα να διατρέξουν τα Σύμπαν­τα, σαν Ενότητα να κοσμήσουν την Ασύλ­ληπτη Δημιουρ­γία.

Αγαπημένε Λόγε, Είμαι ο Ένας Λόγος, που κατέβηκα στη γη σου, περπάτησα μαζί σου, δέχθηκα τα ραπίσματα, τις κατακρίσεις, δέχθηκα κάθε σου δυσαρ­μονία, κάθε σου αρ­νητική εκ­δήλωση, και με τρόπους απτούς, που έγιναν ορατοί στην ύλη, αλ­λά και με τρόπους άλ­λους πολ­λούς, που διαφαίνον­ται και εκ­δηλώνον­ται στα πεδία πέραν του επιπέδου της ύλης. Σε δίδαξα και σε διδάσκω εξακολουθητικώς. Διδαχή ήταν το παράδειγ­μά Μου, που σαν Σκήνωμα σου άφησα, όταν περπάτησα πάνω στη γη, διδαχή είναι οι πολ­λαπλές Μου εκ­δηλώσεις της Φωτοχυσίας και της Αγάπης, του Ελέους και της Συγ­γνώμης. Διδαχή είναι η ανακύκλωση των Νόμων της Ισορ­ροπίας, που έρ­χεται να σε ξυπνήσει από την πλάνη και το λήθαρ­γο των αιώνων και να σε βοηθήσει να εισ­χωρήσεις μέσα σ’ Εμένα, μέσα στο Άπειρο Αέναο, που Είμαι.

Μέχρι τώρα βρίσκεσαι εγκλωβισμένος στην ισορ­ρο­πία εκείνη, που περιορίζεται στο υλικό πεδίο, δηλαδή στη διτ­τή ισορ­ροπία, η οποία αναγκαστικά σου φέρ­νει ενερ­γοποίηση Νόμου αν­ταπόδοσης, γιατί οι διτ­τές επιλογές σου δεν συμ­μετέχουν στην Αρ­μονία και, επομένως, έχουν ανάγκη από αποκατάσταση και συνένωση. Πρέπει να εισ­χωρήσεις σε νέες ισορ­ροπίες άλ­λων πεδίων, ανώτερων, μέσα στο νου σου. Να ισορ­ροπήσεις τις ιδέες σου σε διαφορετικά επίπεδα εκ­δηλώσεων, για να επεκτείνεσαι σταδιακά μέσα στην Ισορ­ροπία, που δεν απαιτεί ενερ­γοποίηση Νόμων, αλ­λά που συν­ταυτίζει τους Νόμους και το Έλεος, που παρέχει καθετί που είναι η Ουδετερότητα, η Αρ­μονία και η Γαλήνη των Κόσμων.

Η Σκέψη σου ας είναι μία σκέψη, που θα διέπεται από επιθυμία διακαή, από πραγ­ματικό πόθο ολόκληρης της υπόστασης, μα και κάθε μορίου της ύλης σου, να συμ­μετάσχει μέσα στην παλιγ­γενεσία των Κόσμων και να παράγει και αυτή Νέα Ζωή, Τελειότητες διαχεόμενες χωρίς περιορι­σμούς στο Άπειρο.

Αδελφέ Λόγε, Με κατέκρινες και Με κατακρίνεις, Με ράπισες και Με ραπίζεις, με πάρα πολ­λούς τρόπους, καθημερινά, κάθε στιγ­μή, εκ­δηλώνον­τας δυσαρ­μονικές καταστάσεις μέσα από το «Είναι» σου. Κι Εγώ σε Ευλογώ, Άνθρωπε, και σε καλύπτω εμφανίζον­τάς σου με Άπει­ρους τρόπους τη ρήση Μου να ευλογείς αυτούς που σε καταριούν­ται, να αγκαλιάζεις αυτούς που σε κατατρέχουν, να φέρεσαι με Αγάπη και Στορ­γή σ’ αυτούς που με οποιον­δήποτε τρόπο σού φέρον­ται άσχημα.

Χρησιμοποιώ, Αγαπημένε Άνθρωπε, όμως κι άλ­λους τρόπους, για να σου διδάξω έν­τονα αυτή τη διδαχή που άφησα για σένα, για να σε βοηθά και να σε καθοδηγεί στο δρόμο της Τελείωσης, για να εγκολπωθεί μέσα σου και να σε οδηγήσει να γίνεις Φως. Έρ­χομαι και σε κατακρίνω, έρ­χομαι και σε ραπίζω, έρ­χομαι και σε καταδιώκω, μέσα απ’ τις ποικίλες μορφές του Εαυτού, μέσα απ’ τις ποικίλες εκ­δηλώσεις του «είναι», που είναι Ενωμένο. Τι σημασία έχει, αν αυτό που εκ­δηλώνεται και σε ραπίζει και σε κατατρέχει και σε κατακρίνει είναι κάλυμ­μα; Ήταν δυνατόν να σε κατακρίνει τίποτε άλ­λο, ήταν δυνατόν αυτή η διδαχή να εκ­δηλωθεί από την Άπειρη Αγάπη; Θα εκ­δηλωθεί μέσα από τα καλύμ­ματα, απ’ την ημιμάθεια και την πλάνη, γιατί αυτά είναι δυνατόν να διαχωρίσουν τα στοιχεία της Ενό­τητάς Μου, να τα εμφανίσουν μεμονωμένα και να τα απευθύνουν μ’ αυτή την παραποιημένη μορφή.

Έρ­χομαι, Αγαπημένε Λόγε, και σε κατακρίνω, κι όμως εσύ δεν Με Ευλογείς, ενώ μέσα στην Ουσία σου γνωρί­­ζεις, ότι αυτό θα ήταν το μόνο που έπρεπε να κάνεις. Έρ­χομαι και σε καταδιώκω, κι εσύ Μου αποστέλ­λεις μεγάλες ποσότητες αρ­νητικής ενέρ­γειας, για να Με καταδιώξουν πάλι, εμπίπτον­τας στο λάθος της αν­ταπόδοσης, όταν θα έπρεπε να εκ­δηλώσεις τη στάση της Αγάπης, που βρίσκε­ται πάνω απ’ τους Νόμους, που διέπει τα πάν­τα και τα ενώνει μέσα στην Ουδετερότητα του Άμορφου Πατέρα.

Έρ­χομαι, Άνθρωπε Λόγε, και σε ραπίζω με ποικίλους τρόπους, κι εσύ αν­ταποδίδεις αυτό το ράπισμα όχι στο ίσο, αλ­λά στο πολ­λαπλάσιο, για να καταδείξεις ότι είσαι ο ισχυρότερος, ο πιο δυνατός, ο ικανός να συμπαρασύρεις στο διάβα σου καθετί.

Άνθρωπε Λόγε, πού είναι η Ευλογία εκείνη, που δί­νο­ν­τάς την θ’ αναδυόσουν στα πεδία της Ύπαρξης, της Αρ­μονίας και της Ελευθερίας, που δεν μπορείς τώρα να διανοηθείς; Πού είναι εκείνη η Αγάπη, που θα σε απελευ­θέ­ρωνε από τις τάσεις που σε καθηλώνουν στην ύλη, απ’ τους δεσμούς που σε δένουν μ’ αυτήν; Πού ­είναι εκείνες οι ενέρ­γειες, που θα σ’ έκαναν να χρησιμοποιήσεις την Εξουσία που σου έχω δώσει για να ελευθερωθείς, ώστε να μη δένεις πια στη Γη και να είσαι δεμένος και στον Ουρανό, αλ­λά να ελευθερώνεις στη Γη, για να είσαι ελευθερω­μένος και στον Ουρανό; Πού είναι, Αγαπημένε Λόγε, εκεί­νο το παράδειγ­μα, που φωτεινό στέκεται στα Ευαγ­γέλιά Μου, κατά το οποίο Εγώ, ο Ένας Λόγος, ο Μοναδικός Κρι­τής, όταν οι άνθρωποι κατέκριναν τη μοιχό, είπα «ο αναμάρτητος ας ρίξει πρώτος το λίθο» και συμπλήρωσα «ούτε Εγώ σε κατακρίνω, πήγαινε και μην αμαρτάνεις πια»; Κάθε φορά που έρ­χομαι μ’ ένα πρόσωπο ή ένα κάλυμ­μα ατέ­λειας, για να δοκιμάσω τον Εαυτό Μου μέσα σ’ ένα άλ­λο σώμα, για να δω τι θα Μου δώσει, δέχομαι τις πέτρες της δυσαρ­μονίας, που εκπορεύον­ται με πολ­λαπλούς τρόπους, χωρίς ούτε καν να διαπεράσει το νου και τη συνείδηση εκείνη τη στιγ­μή η σκέψη της φωτεινής Θείας διδαχής, που παραμένει γραμ­μένη στα Ευαγ­γέλιά Μου και ουδέπο­τε ξεπεράστηκε, γιατί είναι Αναλ­λοίωτη.

Αδελφέ Λόγε, έχεις μετατρέψει την Ευλογία του Χρι­στού, που μέσα σου έχεις, σ’ ένα χέρι που κρατά πέτρες κι εξακον­τίζει αυτές με τρόπους πολ­λούς στον Εαυτό σου, βαραίνον­τας με αλ­λεπάλ­ληλους κύκλους δυσαρ­μο­νιών την υπόστασή σου και εμποδίζον­τάς την να αναδυ­θεί στο Φως. Θα ’ρθω πάλι και πάλι μπροστά σου με προσωπεία πολ­λά, για να σε φθάσω στο σημείο να Με ­Ευλογήσεις όπως κι αν σου εκ­δηλωθώ, γιατί μόνο αν Με Ευλο­γήσεις όπως κι αν σου εκ­δηλωθώ, θα μπορέσεις να ενω­θείς μαζί Μου. Όσο δεν Ευλογείς ένα ­στοιχείο από το Εί­ναι, το απορ­ρίπτεις, και απορ­ρίπτον­τας έστω κι ένα μόνο στοιχείο από το Όλο, δεν είναι δυνατόν να γίνεις Λόγος, ούτε να εκ­δηλωθείς σαν Αγάπη και Προσφορά, ούτε να κάνεις Έρ­γο διδαχής Θείας, γιατί δεν μπορείς να φανερώσεις Αλήθεια, δεν μπορείς να φανερώσεις Τελειότητα και Αρ­μονία, αν σ’ αυτήν δεν συμ­μετέχουν όλα τα στοιχεία.

Θα σου δημιουρ­γήσω κι άλ­λες καταστάσεις, δικές σου, μέσα απ’ το δικό σου σκήνωμα, μα και μέσα απ’ τα σκηνώ­ματα των γύρω σου, σε πεδία στενά και ευρύτερα, για να μπορέσεις να δώσεις την Ευλογία που χρειάζεται και να αν­τιμετωπίσεις τις εκ­δηλώσεις της αναλήθειας με το δυναμισμό εκείνο που μετουσιώνει, που μεταλ­­λάσ­σει και ανάγει στα πεδία του Φωτός καθετί.

Σου δίνω την Υπόστασή Μου, Άνθρωπε, κι επιτρέπω σ’ Αυτήν την Υπόσταση να επιδεικνύεις τη δυσαρ­μονία σου χωρίς χρέη, χωρίς να χάνεις τη δυνατότητα επαφής και Ένωσης μ’ Εμένα, γιατί αν Εγώ, ο Ένας Λόγος, δεν σε δι­δάξω, ποιος άλ­λος θα σε διδάξει να καταστείς απρόσβλη­τος στις παγίδες της προσωπικότητας και της πλάνης; Αν Εγώ, ο Ένας Λόγος, δεν δεχθώ να πάρω πάνω Μου όλες τις δυσαρ­μονίες της ­προσωπικότητάς σου, ποιος θα μπορέσει από σένα, Άνθρωπε, ν’ αναδυθεί μέχρις Εμένα, να ενωθεί μαζί Μου και να πει έστω κι ένα λόγο από τις Αλήθειες Μου; Γι’ αυτό έρ­χομαι και κρούω την υπόστασή σου ντυ­μένος με διάφορα εν­δύματα απομονωμένων στοιχείων από την Ενότητα. Έρ­χομαι και κρούω την υπόστασή σου ντυμένος με καθετί, που εσύ φανέρωσες και δεν ήταν σύμφωνο με την Αγάπη και τους Νόμους. Άλ­λωστε, αυτή είναι η προσφορά Μου, αυτό εν­δύομαι καθημερινά, τη δι­κή σου ατέλεια, κι έρ­χομαι εν­δεδυμένος μ’ αυτή την ατέ­λεια να σου ζητήσω την Ευλογία, να σε διδάξω να ευλογήσεις την ατέλεια, να τη συλ­λέξεις μέσα σου, όπως Εγώ τη συνέλεξα και τη συλ­λέγω, και θα τη συλ­λέγω μέχρι κάθε κομ­μάτι του Ανθρώπου, κάθε κομ­μάτι του Εαυτού να γίνει Ένα μ’ Εμένα.

Ποιο είναι το Έρ­γο σου, έχεις κατανοήσει στο ελάχιστο; Ποια Αγάπη καλείσαι να υπηρετήσεις, να φανερώσεις και να προσφέρεις; Έχεις συνει­δη­το­ποι­ή­σει στο ελάχιστο για ποια προσφορά, για ποιους πόνους, για ποια Θυσία σού μιλώ, σε διδάσκω και σε προετοιμάζω; Έχεις συνειδητο­ποιήσει ότι όν­τας Τέλειος θα περιβληθείς ατέλεια, για να την κάνεις Φως; Ότι όν­τας Απεριό­ριστος, θα περιβληθείς περιορισμό, για να τον διαρ­ρήξεις; Ότι όν­τας Αγάπη, θα περιβληθείς τη μη αγάπη, για να τη μετουσιώσεις; Έχεις αν­τιληφθεί τι σταθερότητα δομής απαιτείται, για να μπο­ρέσεις να εν­δύεσαι τα κατώτερα και να τα κάνεις ανώτερα; Και να τα εν­δύεσαι χωρίς να τα βλέπεις κατώτερα, αλ­λά έχον­τας την Απόλυτη Γνώση ότι χωρίς αυτά δεν υπάρ­χει Ουδετερότητα, κι ότι δεν υπάρ­χει κατώτερο και ανώτερο, παρά μόνο Μία Ουσία, Ένα Φως, Μία Αγάπη.

Άνθρωπε Λόγε, δεν είναι απλή η πορεία Μας, δεν ­είναι απλή η διδαχή σου. Διδάσκεσαι βαθιά, επανειλημ­μένα στα ίδια θέματα, γιατί τα κενά των ατελειών, γερά ριζωμένα απ’ τα κατεστημένα των αιώνων, δεν σου επιτρέπουν μεμιάς να τα ξεπεράσεις. Μην απογοητεύεσαι, μην αποθαρ­ρύνε­σαι. Θέσε εν­τός σου και πάλι τον Έναν και Μοναδικό στό­χο. Ισορ­ρόπησε τον εαυτό σου στις διδαχές και διδασκαλίες, που διαχέον­ται στο Έρ­γο, και στη Μία Γραμ­μή του, και προχώρα δίνον­τας συνεχώς όλο και περισ­σότερα στοιχεία μέσα στον Άνθρωπο, παίρ­νον­τας συνεχώς όλο και περισ­σότερα στοιχεία από τον Άνθρωπο, παύον­τας να θεωρείς τα στοιχεία, που γύρω σου βλέπεις, σαν κάτι ξένο από εσένα, αλ­λά πρακτικά και όχι θεωρητικά ενώνον­τάς τα μέσα σου και μεταλ­λάσ­σον­τάς τα σε Αρ­μονία και Φως.

Απευθύνω σ’ όλες τις υποστάσεις, που συμ­μετέχουν στο Έρ­γο Μου, κλήση Νέα συμ­μετοχής στο Έρ­γο με Νέα Συνειδητότητα, με Νέα υπευθυνότητα, με Νέα τοποθέτηση, με Νέα επίγνωση του βάρους της ευθύνης, του βά­ρους της αίτησης για προσφορά, που έχουν εναποθέσει μέσα στο Άμορφο του Πατέρα, που έχουν ενερ­γοποιήσει μέσα στο Ακένωτο της Ύπαρξής Του.

Επιχέω τη Χάρη και την Ευλογία του Ελέους και δια­­χέω τη συγ­γνώμη για κάθε δυσαρ­μονία που δημιουρ­γή­θηκε, για κάθε κατάκριση που δεν δέχτηκε την Ευλο­­γία, για κά­θε καταδίωξη που δεν δέχτηκε το αγκάλια­σμα, για κάθε αρ­νητική εκ­δήλωση που δεν δέ­χτηκε τη μετουσίωση. Διαχέω την Ευλογία της συγγνώ­μης, όχι μόνο για τις αρ­νητι­κές εκ­δηλώσεις, που μέσα απ’ τα σκηνώματα εκ­δηλώθη­καν, αλ­λά και για τις αμέλειες εκείνες, που δεν κάλυψαν αρ­νητικές εκ­δη­λώ­σεις, εκ­δηλωμένες από σκηνώματα άλ­λων, και δεν έθεσαν την Ουσία της Αγάπης πλησίον αυτών, ώστε να τις μετουσιώσουν. Διαχέω την Ευλογία της συγ­γνώμης για την αμέλεια εκείνη που δεν επέτρεψε στις υποστάσεις να απορ­ροφήσουν μέσα τους όσους διαχωρί­στηκαν, όσους αποσχίστηκαν με οποιον­δήποτε τρόπο από την Ενότητα και διαμέσου αυτής της απορ­ρόφησης να δώ­σουν την ­Αρ­μονία του Είναι τους.

Εγώ ο Λόγος, εκ­δηλούμενος, αιτώ στην Τριαδική εκ­­δή­λωση της Θεότητας συγ­γνώμη και Έλεος, και ταυτόχρονα αποδίδω αυτά, ενερ­γών­τας ως ικέτης και ως Λόγος, που παραδίδει Χάρη και Έλεος, ενερ­γών­τας ταυτόχρονα ως ο Άνθρωπος ο βρισκόμενος στην πλάνη και ως ο Λόγος ο Ένας και Μοναδικός, ο Αναλ­λοίωτος, που καθοδηγεί τον Άνθρωπο, για να γνωρίσει την Ύπαρξή του και να ενωθεί με τον Έναν Εαυτό, που Είμαι, που Είμαστε.