Γνωρίζω Ένα Θεό Αγάπη, Ένα Θεό Έλεος και Προσφορά, Απεριόριστο και Απέραντο. Γνωρίζω Ένα Θεό, που υπάρχει στα πάντα μα και μέσα μου, που μου λέει ότι είμαστε Ένα και που ζητά από μένα να Του μιλάω όπως μιλάω στον Εαυτό μου και να είμαι συνεχώς σε επαφή μαζί Του. Να Τον νιώθω τόσο κοντά μου και τόσο προσιτό, που να Τον εκδηλώνω όλες τις ώρες, χωρίς φόβο, χωρίς εμπόδια, χωρίς να νιώθω απόσταση από Αυτόν. Χωρίς να νιώθω ούτε την ύλη μου να μ΄ εμποδίζει στην εκδήλωση της Θεότητας που φέρω μέσα μου.
Γνωρίζω Ένα Θεό, που η Αγάπη Του διαχέεται σε όλους τους Κόσμους και πάλλει και δονεί και ρέει και διοχετεύει την Ενέργεια της Ζωής Άπειρα και Απεριόριστα, χωρίς φραγμούς.
Γνωρίζω Ένα Θεό, που ήρθε στη γη και πήρε Μορφή και μίλησε και είπε στον Άνθρωπο να Τον ακολουθήσει για να γίνει Ένα μαζί Του. Και είπε στον Άνθρωπο, ο λόγος του να είναι ναι, ή όχι, χωρίς περιττές κουβέντες, χωρίς χρήση άλλων εκφράσεων, για να βεβαιώσει κάτι.
Γνωρίζω Ένα Θεό Άπειρο και Απεριόριστο, που αν και είναι πάνω από το χώρο και το χρόνο, από τα πλαίσια της ύλης και τους περιορισμούς των καταστάσεων, που έχω να αντιμετωπίσω, μπορεί να κατανοήσει, μπορεί να δει, μπορεί να προνοήσει για όλα αυτά. Γιατί βρίσκεται και μέσα στην ύλη μου, βρίσκεται και μέσα στη διάσταση του χωροχρόνου, που ζω, βρίσκεται και μέσα στη γη, για να τα εξελίξει και να οδηγήσει και τη γη και τη διάσταση του χωροχρόνου και όλα τα στοιχεία του υλικού πεδίου στη Θέωση, στο ένα Πεδίο, το Απέραντο και το Άχρονο και το Άχωρο, που διέπει τα πάντα και περικλείει τα πάντα.
Δεν μπορώ να δεχθώ τον επιμέρους Θεό της πλάνης, δεν μπορώ να δεχθώ τον Θεό των περιορισμένων τοποθετήσεων, δεν μπορώ να δεχθώ τον Θεό που τιμωρεί και εκδικείται, τον Θεό που μοναδικός Του σκοπός είναι να δείχνει στον άνθρωπο τα λάθη και τις ατέλειές του με τρόπο ανελέητο. Δεν μπορώ να δεχθώ ένα Θεό, που έχει πλάσει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος, που θεωρεί τον εαυτό του στην κατώτατη βαθμίδα της ύπαρξης, όταν ο ίδιος βρίσκεται στην ανώτατη, όταν ο ίδιος είναι Θεός.
Δεν μπορώ να δεχθώ ένα Θεό πλάνης, που ενώ η Απέραντη Αγάπη Του μιλά στον Άνθρωπο και βεβαιώνει, κατόπιν αναιρεί τα ίδια Του τα λόγια.
Γνωρίζω ένα Θεό Αστάθμητο, που όμως για τις ιδιαίτερες συνθήκες της γης, διάφορες στιγμές χρονικές σταθμίζεται και μιλά στον Άνθρωπο συγκεκριμένα. Αυτόν τον Θεό γνωρίζω, που αν και Αστάθμητος μπορεί να σταθμιστεί, χωρίς αυτό να Τον περιορίζει, και που αν και Απεριόριστος μπορεί να εισέλθει στα όρια του ανθρώπου, χωρίς να Τον εμποδίζουν, αλλά αντίθετα να τα διανοίγει.
Σ’ αυτόν τον Θεό δεν μπορώ να απευθύνω άλλη δέηση, όταν έχω λάβει την κατάφαση την εσωτερική εντός μου, όταν έχω επισφραγίσει με τη Χάρη Του τις αιτήσεις μου, με την Ευλογία Του και τη Θεία Σφραγίδα της πάλλουσας Υπόστασής Του.
Δεν θέλω να Τον καταβιβάσω στα πλαίσια και στους περιορισμούς της διάνοιάς μου, στα πλαίσια και στους περιορισμούς της ελλιπής μου γνώσης, στα πλαίσια και στους περιορισμούς της ελλιπής μου συναίσθησης του Θείου Εαυτού μου, και να ζητήσω εκ νέου βεβαίωση, να αιτήσω εκ νέου για κάτι, που Εκείνος έχει επισφραγίσει με Άπειρους τρόπους, με τη Θεία Του Υπόσταση και Παρουσία.
Πώς να καταβιβάσω τον Θεό και τον Εαυτό μου, που είμαστε Ένα, στο επίπεδο της αμφισβήτησης, στο επίπεδο της απιστίας; Πώς να καταβιβάσω τον Θεό και τον Εαυτό μου, που είμαστε Ένα, στο επίπεδο της μη Αγάπης, της μη Κατανόησης, της μη Προσφοράς, του μη Ελέους;
Αγαπημένε Θεέ, Αγαπημένε Εαυτέ μου, δεν τολμώ να Σε καταβιβάσω. Δεν τολμώ τον Εαυτό μου να τον φέρω πάλι στο επίπεδο ενός ανθρώπου της γης και της ύλης, που δεν γνωρίζει την πάλλουσα Υπόσταση, που μέσα του υπάρχει και που σκοπό έχει να τον αναλώσει όλον, για να τον κάνει Θεία Φωτιά και Θεία Φλόγα. Δεν τολμώ να καταβιβάσω την πίστη μου στο επίπεδο της τυφλής πίστης, της πίστης που δέχεται τα πάντα, χωρίς να ερευνά και χωρίς να αναπτύσσει την κριτική ικανότητα.
Ζητάς από μένα μέσα από το «Είναι» μου να γίνω Εσύ. Ζητάς από μένα να εκδηλώνομαι αυτόβουλα ως Θεότητα, με όλη την υπευθυνότητα. Ζητάς από μένα να αναπτύξω Κρίση, Διαύγεια, ικανότητα διαχωρισμού καταστάσεων και έπειτα όλα αυτά να τα ενώσω μέσα στο Απέραντο «Είναι» μου, για να τα εκδηλώσω ενωμένα, για να εκδηλώσω και κάθε στοιχείο διαχωριστικό, που θ’ αντικρίζω γύρω μου στους ανθρώπους, στα αντικείμενα ή στη φύση, ενωμένο, και μ’ αυτή την Ενότητα να βοηθήσω κάθε Ψυχή και κάθε Πνεύμα.
Πώς μπορώ αυτή την αίτησή Σου, που εσωτερικά νιώθω μέσα μου συνεχώς να επαναλαμβάνεται, που είναι η ίδια μου η Ζωή και η ίδια μου η Υπόσταση, να την καταθρυμματίσω διαμιάς, καταβιβάζοντας την πίστη μου στα πεδία της ασυνείδητης κατάστασης, στα πεδία της μη γνώσης της Ύπαρξής μου ως Ένα μέσα σε Σένα; Στα πεδία της ανευθυνότητας;
Εαυτέ μου, Θεέ Απέραντε, Σ’ Αγαπώ, γιατί είσαι η ίδια μου η Υπόσταση, Σ’ Αγαπώ, γιατί είναι η ανάσα της Ζωής μου αυτή η Αγάπη. Σ’ Αγαπώ, γιατί είσαι η ίδια η κίνηση του μηχανισμού μου, είσαι η ίδια η ύλη μου, που δονείται από αυτή την Αγάπη, από αυτή την Υπόσταση τη Θεία.
Σ’ Αγαπώ και Σε Πιστεύω, γιατί Σε νιώθω ταυτισμένο μέσα μου απόλυτα και ταυτίζομαι μαζί Σου και γιατί με οδηγείς να αντλώ από την Απόλυτη Γνώση τη Δύναμη της Πίστης.
Αντλώντας από την Απόλυτη Γνώση τη Δύναμη της Πίστης μου, με ωθείς να ερευνώ τον Εαυτό μου, Θεέ, για να γυρίσω ενσυνείδητα στην εκδήλωση της Θεότητας, της όχι εν Μακαριότητι ευρισκομένης, αλλά της πλήρους Συνειδήσεως.
Αντλώντας από τον Εαυτό μου, που είσαι Εσύ, και από την Απόλυτη Γνώση της Πίστης μου, προχωρώ και Σε εκδηλώνω συνειδητά, Άπειρε Εαυτέ, και αυτή τη Συνείδηση, αυτή τη σταδιακή και εξελικτική απόκτηση της γνώσης του Θείου Εαυτού μου δεν την απαρνούμαι, γιατί είναι η ίδια μου η Ζωή και η ίδια μου η γνώση της Ύπαρξης μέσα στους Κόσμους, μέσα στα Πάντα.
Σου εναποθέτω τον Εαυτό μου, Εαυτέ, κραδαινόμενο από Αγάπη δικιά Σου, Αγάπη Θεία, κραδαινόμενο από την Πίστη της συνειδητής Θέωσης, κραδαινόμενο από την Ένωση της Μίας Υπόστασης μέσα στα πάντα. Και αιτώ μόνο, Θεέ Αγάπη, Θεέ Φως και Θεέ Απειρότητα, να με βοηθήσεις να προχωρήσω στη συνειδητή έκφραση του Εαυτού μου, του Εαυτού Αγάπη και Φως, Απειρότητα, Βοήθεια και Προσφορά.
Να προχωρήσω, ερευνώντας τα βάθη Σου, για να τα κατακτήσω εκ νέου με Συνείδηση Θεού και όχι ανθρώπου, Απειρότητας και όχι περιορισμού. Αμήν.
Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ», της σειράς «Εσωτ. Χριστιανισμός» του Διον. Δώριζα
