Το Πάσχα πέρα από αυτά που γνωρίζουμε γι’ αυτό, είναι μια Κατάσταση, την οποία κάθε ανθρώπινη υπόσταση θα διέλθει. Είναι μια εσωτερική Πνευματική Κατάσταση, την οποία ο άνθρωπος διαβιεί στην πληρότητά της και σε όλη της την έκταση.
Δεν γνωρίζει ο άνθρωπος τι του συμβαίνει, τόσο εξωτερικά όσο κι εσωτερικά, και η άγνοιά του προσδίδει καταστάσεις που διέρχεται σε αιτίες και λόγους που δεν έχουν σχέση με την ουσιαστική. Είναι καιρός να διασπασθεί και να εξουδετερωθεί κάθε φραγμός της άγνοιας, να πέσει κάθε παραπέτασμα και να διανοιχθούν οι ορίζοντες, που θα φέρουν την ουσιαστική Ζωή στην ανθρώπινη, ήδη υπάρχουσα σπερματική ζωή, αλλά ευρισκόμενη μέχρι τώρα σε αδράνεια.
Είναι ώρα να πέσει το Ουράνιο Φως σε κάθε διάνοια και να προκαλέσει τον απαιτούμενο κλονισμό, ο οποίος χρειάζεται για την περαιτέρω εξέλιξη και μεταστροφή της ανθρώπινης υπόστασης.
Είναι καιρός να κατανοήσει ο άνθρωπος, πως το Πάσχα θα το βιώσει ο ίδιος, θα περάσει όλες τις καταστάσεις που το αποτελούν, μέχρι να φτάσει στο τελικό στάδιο, που είναι η Ανάστασή του.
Η εορτή του Πάσχα είναι ένας συμβολισμός που έχει σχέση με την όλη πορεία του ανθρώπου, μέχρι να φτάσει τον προορισμό του, που δεν είναι άλλος από την Ένωσή του με τη Μία Θεία Ουσία, τη Συμπαντική Θεότητα, της οποίας εκδήλωση και μόριο είναι.
Η κατάσταση του Πάσχα στον άνθρωπο, αρχίζει από τη στιγμή που το Θείο Φως αρχίζει να επενεργεί πάνω στη διάνοιά του. Μέχρι τη στιγμή αυτή έχουμε πλήρη εξουσία κι επικράτηση σε όλη την υπόσταση, Πνευματική και φυσική, της διάνοιας (Φαραώ). Η Πνευματική υπόσταση είναι υπόδουλη αιώνες, από τη στιγμή που πήρε στα χέρια τα ηνία η φυσική υπόσταση. Δεν έγινε απότομα αυτό, αλλά σιγά – σιγά με το πέρασμα του χρόνου, η υλική υπόσταση προσπάθησε να αναχθεί και να υπερκαλύψει την υπάρχουσα Πνευματική. Αυτό δίνει κάθε δικαίωμα κι εξουσία στην υπάρχουσα αρχή, Φαραώ – διάνοια, να επεκταθεί και να κατευθύνει όλες τις υπ’ αυτήν υπάρχουσες υλικές δυνάμεις, στο να υπερκαλύψουν τη Θεία Σπερματική Καταβολή (Πνεύμα).
Έτσι έχουμε την κατάσταση δουλείας του Ισραηλιτικού λαού από τον Αιγυπτιακό. Στο σημείο αυτό όμως, έρχεται η κλήση του Φωτός, έντονη πλέον κι αποφασιστική, γιατί και μέχρι τότε υπήρξαν κλήσεις, αλλά ματαιώθηκαν, εφόσον η διάνοια είχε στα χέρια της όλες τις δυνάμεις, αδρανοποιώντας έτσι με όλα τα μέσα τα Κέντρα, τα οποία ήταν κατάλληλα να συλλάβουν και να ενεργοποιήσουν την αποστελλόμενη έκχυση Φωτός προς βοήθεια.
Η κρούση όμως τώρα γίνεται έντονη, τόσο έντονη που κάθε περιθώριο αδυναμίας, εξασθένησης ή άγνοιας εξαλείφεται. Γίνεται σεισμός, επέρχεται κλονισμός στην έως τώρα κοιμωμένη και αδύναμη, έτοιμη να σβηστεί και να χαθεί Συνείδηση.
Η δόνηση συγκλονίζει και δημιουργεί ρήγμα βαθύ, εκεί που άλλοτε υπήρχε το συμπαγές πέτρωμα της συνήθειας και αφήνει να ελευθερωθεί η αχνή σπίθα ελπίδας, που είχε καταχωρηθεί σε μέρη άδυτα και σκοτεινά, αναμένουσα κάπου – κάπου λίγο οξυγόνο για να διατηρηθεί μέχρι τη στιγμή που θα της έδιναν τη δύναμη να φουντώσει πάλι.
Μ’ αυτή η δόνηση είναι εντεταλμένη και προορισμένη για το σκοπό αυτό, κατευθύνεται από την Αέναη Πηγή μέσω Ειδικού Απεσταλμένου προς όλες τις ψυχές και κρούει κάθε ψυχή και η κρούση δεν είναι απλή. Επιφέρει δόνηση ανάλογη, ώστε να προκαλέσει το απαραίτητο ρήγμα, αυτό που χρειάζεται, για να επιτρέψει στην κρυμμένη φλόγα να εξέλθει και να ενδυναμωθεί. Είναι η ράβδος του Ιωάννη, που κρούει συνειδήσεις, ήταν η φωνή του Μωυσή, που ξυπνούσε την κοιμισμένη ελπίδα του ταλαιπωρημένου λαού.
Είναι η Θεία Φωνή άνωθεν, που καλεί το λαό της να ξυπνήσει. Είναι η Θεία Φωνή, το Σπέρμα μέσα στον άνθρωπο, που απαντά στο κάλεσμα και αιτεί βοήθεια και δύναμη και παροχή για να ενδυναμωθεί, για να μπορέσει να περπατήσει την Οδό και να ενωθεί με τη Μία Θεία Πηγή.
Είναι η Θεία Καταβολή, η Θεία Υπόσταση σε κάθε άνθρωπο, που ξυπνά και έντονα διαμαρτύρεται για την έως τώρα δουλεία κι έντονα επιθυμεί να ελευθερωθεί, να σπάσει κάθε φραγμό δουλείας και υποταγής στους δεσμώτες, και να υπαχθεί στη Θεία Ουσία του.
Όσο ωραίο και αγαθό όμως κι αν φαίνεται αυτό, τόσο είναι και δύσκολο, γιατί οι αιώνες δουλείας, δημιούργησαν έντονα και ισχυρά φράγματα, εξασθένησαν κι αποδυνάμωσαν κάθε θέληση της Πνευματικής ζωής, κι επέφεραν πέρα από κάθε αντίδραση, μία κατάσταση συνήθειας. Είναι δύσκολο, λοιπόν, όλα αυτά από τη μια στιγμή στην άλλη, να εξουδετερωθούν και να επέλθουν αλλαγές.
Η σύγκρουση της ήδη υπάρχουσας κατάστασης με μια καινούργια, επιφέρει ανάλογες δονήσεις, με αποτελέσματα καταφανή.
Η κρούση άνωθεν ξυπνά τη Συνείδηση, τη δονεί με αποτέλεσμα να μεταδοθούν οι δονήσεις σαν κύματα σε όλη την ανθρώπινη υπόσταση. Δονείται το υλικό σώμα από δονήσεις νέες, διαφορετικές από τις μέχρι τούδε. Τα Κέντρα, τα οποία μέχρι τώρα δέχονταν δονήσεις υλικού πεδίου, δέχονται τώρα δονήσεις προερχόμενες από το Φως και το αποτέλεσμα είναι ανάλογο με την εμπότιση ύλης, που έχουν υποστεί τα Κέντρα αυτά.
Η νέα μεταστροφή της υπόστασης από υλική σε Πνευματική, προσκρούει στα υπάρχοντα φράγματα, τα οποία έχουν δημιουργηθεί με τον καιρό. Η παροχή του Φωτός προσπίπτουσα σε Κέντρα τα οποία από υλικές εντρυφήσεις έχουν σκληρυνθεί και αλλοιωθεί, επιφέρει αντιδράσεις και ανωμαλίες, εκδηλούμενες και ως οργανικές και οι οποίες μπορούν να παραλληλισθούν με τις δεκα πληγές του Φαραώ. Γιατί η αντίδραση του υλικού εαυτού στην εξάπλωση του Πνευματικού έχει σαν αποτέλεσμα την έλξη και δημιουργία αναταραχής, αλλά και ασθενειών επί του ανθρώπινου οργανισμού.
Οι δέκα πληγές του Φαραώ δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ο παραλληλισμός και συμβολισμός ανωμαλιών, που επέρχονται στον οργανισμό, λόγω της επαφής, αλλά και της προσπάθειας διείσδυσης του Θείου Φωτός στα κλειστά Κέντρα. Η προσπάθεια αυτή ελευθέρωσης του Πνευματικού Ανθρώπου και η δημιουργηθείσα αντίδραση εκ μέρους του υλικού, με προεδρεύουσα την ήδη ενισχυμένη διάνοια, έλκει στην υπόσταση του ανθρώπου ανωμαλίες, είτε ψυχικές είτε οργανικές εκδηλούμενες. Αλλά η ύπαρξη των μεν προϋποθέτει και την ύπαρξη των δε, γιατί η ψυχική ασθένεια εκδηλώνεται και ως οργανική στο υλικό σώμα.
Η διάχυση αυτή του Θείου Φωτός έχει σκοπό την κάθαρση των Κέντρων και τη μεταστροφή της υπόστασης από υλική σε Πνευματική. Η ενέργεια όμως αυτή πολλές φορές επιφέρει σωματικούς πόνους σε διάφορα σημεία κι εμμένουν μέχρις ότου η κάθαρση εισχωρήσει έως τα βαθύτατα σώματα, επιφέροντας συν τω χρόνω την αναγωγή τους σε Πνευματική κατάσταση. Αυτός είναι ο σκοπός, η τέλεια μεταστροφή της υπάρχουσας υλικής – φυσικής ζωής και υπόστασης σε Πνευματική, Ουράνια.
Ο Φυσικός Κόσμος, ο οποίος φέρει υλικό σπέρμα και τον οποίο ήδη γνωρίζουμε και διαβιούμε και στον οποίο εντρυφούμε μέχρι τώρα, είναι η Αίγυπτος, που αναφέρεται στην Έξοδο. Πέρα όμως από αυτόν τον Κόσμο υπάρχει και ο Ουράνιος Κόσμος, ο Κόσμος του Πνεύματος. Αυτός ο Κόσμος είναι ακόμα άγνωστος, ουσιαστικά, για τον άνθρωπο, δεν τον έχει ζήσει, γιατί δεν το έχει επιδιώξει, γιατί έχει υποστεί προσκόλληση στο Φυσικό Κόσμο, που έχει αναπτύξει μόνος του. Όχι μόνο έχει αναπτύξει, αλλά συνεχώς τροφοδοτεί αυτόν κι ενδυναμώνει αυτόν και ενώ θα έπρεπε να είχε στραφεί προς την άλλη κατεύθυνση, που άγει στον άλλο Κόσμο, τον Αληθινό, τον πράγματι υπάρχοντα, τον αεί υπάρχοντα, και να αναζητά με θέληση ισχυρή και πίστη έντονη την αεί υπάρχουσα Πηγή Φωτός, αυτήν που πρέπει να τον κατευθύνει, προσκολλάται κι εμμένει στον απατηλό Κόσμο της ύλης, κι αφήνει αυτόν να τον κατευθύνει σε αδιέξοδα πάντα, και στους γνωστούς δρόμους της ύλης, που είναι γεμάτοι με τα γνωστά διττά συναισθήματα.
Πότε ο άνθρωπος θ’ αφήσει ελεύθερη την υπόστασή του να την έλξει ο Ουράνιος Κόσμος, να την οδηγήσει το πνεύμα του σ’ αυτόν; Πρέπει πρώτα ν’ αφήσει το πνεύμα του να εκδηλωθεί, πρέπει να δώσει σ’ αυτό την ελευθερία να εκδηλωθεί, για να τον οδηγήσει σωστά στο Φως που τον καλεί.
Έτσι οι δύο Κόσμοι που συνθέτουν την υπόσταση την ανθρώπινη διασπώνται. Ο φυσικός υλικός, που μέχρι τώρα υπερίσχυε κι ήταν σε πλήρη εξουσία κι εκδήλωση, παραμερίζεται από τον ήδη εκδηλούμενο Πνευματικό Κόσμο. Η έλξη και η Παροχή Φωτός ενδυναμώνει αυτόν, ώστε να δύναται να εξαπλωθεί σε όλα τα σημεία και τα πλέον απόμακρα του ανθρώπου. Δίνει σ’ αυτόν τις δυνάμεις και τη χάρη και την Εξουσία, που θα του χρειαστούν να αντιπαλέψει τον άλλο εαυτό, τον οποίο μέχρι τώρα με την αυτοκαθήλωσή του είχε ενδυναμώσει, αφήνοντας στα χέρια του κάθε εξουσία υποταγής σ’ αυτόν.
Είναι έτοιμος να παλέψει εναντίον κάθε επικρατούσης μέχρι τώρα αντιλήψεως, για τη διαιώνιση της ζωής και την κυριαρχία του Φυσικού Κόσμου. Είναι έτοιμος να σπάσει και να διαρρήξει κάθε δεσμό διαιώνισης της ύλης, να σταματήσει κάθε παράταση ζωής της και να δώσει την ελευθερία στη διαιώνιση της Μιας Ζωής, της Πνευματικής και της ένωσής της με την Ουράνια Θεία Ζωή.
Κάθε προβαλλόμενη αντίσταση στη Θεία τούτη εισροή, εκ μέρους της συνείδησης, όταν αυτή έχει υποστεί υψηλή υλική εμπότιση, δεν έχει παρά μόνο ένα αποτέλεσμα. Την εκμηδένιση του υλικού σπέρματος, επιφέροντας έτσι εξασθένηση προσωρινή του οργανισμού, μέχρι να εναρμονισθεί με τη Νέα Κατάσταση. Αυτό συμβολίζει ο θάνατος των πρωτότοκων Αιγυπτίων, όταν, δηλαδή, η συνείδηση αντισταθεί στη Νέα Κατάσταση Φωτός, που εισρέει και σ’ αυτήν, τότε εξουδετερώνεται τελείως, καίγεται από το Θείο Φως, για να αντικατασταθεί με Νέα Συνείδηση Φωτεινή. Αυτό όμως είναι επώδυνο, γιατί επισύρει διαταραχή, πόνο, ανωμαλίες σε οργανικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος, εξασθένηση γενικά. Αντίθετα, η Συνείδηση που εισδέχεται το Φως και την Αλήθεια, που ταυτίζεται μ’ αυτά, εκλεπτύνεται γρηγορότερα, συντονίζεται, με αποτέλεσμα την αναγωγή της σε υψηλά στάδια και τη γρηγορότερη ενατένισή της προς τον Θείο Νου.
Μα και πάλι δεν είναι απόλυτα ελεύθερος ο δρόμος προς την πλήρη ελευθερία. Η συγκατάθεση της υλικής συνείδησης δεν κατοχυρώνει πλήρως τη σωτηρία, δεν επιφέρει την όλη ελευθερία, γιατί ο νους είναι ασταθής, αλλά και ισχυρά τοποθετημένος στην υλική προσκόλλησή του, κι αν δεχτεί την Αλήθεια και πάλι υπάρχει ο κίνδυνος της μεταλλαγής του, της ταλάντευσής του. Η κατοχύρωση της Αλή- θείας γίνεται μόνον όταν περάσει από όλα τα στάδια του ανθρώπινου στοιχείου, κι όταν εμποτίσει όλα τα σώματα αυτού.
Το Φως που διαχέεται στο φυσικό πεδίο, επιφέρει τις ανάλογες δονήσεις, ανάλογα με το βαθμό υλιστικότητας, την οποία έχει αυτό υποστεί, και κάθε φορά επέρχεται η αλλαγή, που είναι κι αυτή ανάλογη με την έλξη Φωτός αλλά και την υλιστικότητα στην οποία προσκρούει. Κάθε αλλαγή που επέρχεται από αυτές τις επενέργειες, προκαλεί καταστροφή των ήδη υπαρχόντων κυττάρων κι αντικαθιστά αυτά με νέα, πιο εκλεπτυσμένα. Έτσι την επόμενη φορά, που θα επιπέσει σ’ αυτά δέσμη Φωτός, οι δονήσεις οι οποίες θα προ κληθούν θα είναι λιγότερο οδυνηρές στο φυσικό πεδίο.
Και έτσι συνεχίζεται η αλλαγή των κυττάρων, κάθε φορά με καινούργια πιο εκλεπτυσμένα από τα προηγούμενα και προσαρμοσμένα κάθε φορά με την καινούργια φυσική κατάσταση. Έτσι έχουμε μια συνεχή εναλλαγή της ύλης, η οποία όμως δεν παραμένει μόνον στο φυσικό πεδίο, αλλά επεκτείνεται και σε άλλα σώματα, μεταφερόμενη ως κυματισμός και στα υπόλοιπα σώματα του οργανισμού, εκλεπτύνοντάς τα συνεχώς.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια συνεχής ροή Φωτός και έκχυση εκ των άνω προς κάθε υπόσταση, που έλκει αυτήν κι όσο το Φως εκχέεται, απορροφάται από τον οργανισμό εμποτίζοντάς τον και δίνοντάς του την ανάλογη εκλέπτυνση. Όσο η εκλέπτυνση εντονοποιείται και μεγαλώνει, τόσο το εκχεόμενο Φως δύναται να απορροφάται περισσότερο και να εισρέει έως τα κατάβαθα της υπόστασης , μεταφερόμενο από τα εξωτερικά σώματα, τα υλικά, στα ενδότερα όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βαθιά, μέχρι το τελευταίο, δίνοντας συνεχώς σ’ αυτά μεγαλύτερη εκλέπτυνση, αφυπνίζοντάς τα και δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις να εκλεπτυνθούν τόσο, ώστε να μπορούν να αναζητούν και να έλκουν όχι τη μέχρι τώρα γνωστή ζωική ζωή, αλλά την άλλη, αυτή την οποία, έπειτα από την ανάλογη επερχόμενη εκλέπτυνση, μπορούν να γνωρίσουν και ν’ αναζητήσουν.
Κι όταν η εκλέπτυνση μιας υπόστασης φτάσει σ’ ένα υψηλό σημείο, τότε πλέον αυτή θα έχει μεταλλαγεί από την άλλοτε ζωική υλική σε Πνευματική, και θα έχει αποβάλει κάθε στοιχείο φυσικής ζωής, αντικαθιστώντας αυτά με Πνευματικά στοιχεία.
Το Πνεύμα αρχίζει να κυριαρχεί στην υπόσταση, μα πρέπει να κατοχυρώσει πλήρως και το ελαχιστότατο τμήμα και το πιο απόμακρο σημείο και το λεπτότερο ίχνος, πρέπει να μεταλλαγεί όλη η υπόσταση, να μη μείνει σ’ αυτήν κανένα σπέρμα ύλης, που θα μπορέσει ν’ απλωθεί πάλι, να επιφέρει μια νέα καταστροφή σ’ έναν οργανισμό, που θα είναι έτοιμος να γίνει τμήμα της πλήρους Ελευθερίας και Αλήθειας, να γίνει μόριο της Θείας Ζωής.
Γι’ αυτό πρέπει η κάθαρση και η απελευθέρωση από τη ζωή της ύλης να γίνει σιγά – σιγά με μεγάλη επιμέλεια, σε όλα τα τμήματα, εξαλείφοντας όλα τα ίχνη και κατακαίοντας κάθε υπόλειμμα ύλης.
Ο αμνός που έσφαξαν οι Ισραηλίτες, την ημέρα του Πάσχα, συμβολίζει την πλήρη, ολοκληρωτική παράδοση της υλικής ζωικής κατάστασης στη Φωτιά του Πνεύματος. Πρέπει όλη η υπόσταση να εκτεθεί πλήρως στο εκχεόμενο Φως, για να κατακαεί κάθε ίχνος ζωής ζωικής, ώστε να επέλθει η Θεία Κάθαρση παντού, σε όλα τα σημεία και στα πιο απόκρυφα ακόμα και σ’ αυτά των οποίων την ύπαρξη αγνοούμε. Αυτή είναι η ολοκληρωτική παράδοση της ύλης στ’ αναγεννητικά πυρά της Πνευματικής ζωής, της Αληθινής Ζωής.
Η εντολή που δόθηκε, ήταν να ψηθεί ο αμνός στη φωτιά. Έτσι εξηγείται με ποιον τρόπο θα γίνει η πλήρης κάθαρση κι η απελευθέρωση από τα δεσμά της ύλης. Μόνον όταν ο άνθρωπος πάψει ν’ αφήνει την εντός του ευρισκομένη Ζωή υποχείριο της ύλης, να βράζει μαζί με όλα τα στοιχεία της (στενοχώριες, πόνοι, λύπη, θυμοί και κάθε αρνητική επιρροή), και να εξασθενίζει έτσι και ν’ απορροφάται από τους αρνητικούς της κραδασμούς, μόνον, λοιπόν, όταν απομονώσει τη Ζωή αυτή, μέσω Θείου Φωτός, και παραδώσει την ύλη και τα στοιχεία της στα Θεία πυρά του Πνεύματος να κατακαούν από αυτά, μόνο τότε θα έχει αρχίσει να σπάει τα δεσμά, ενατενίζοντας προς την πολυπόθητη μα απόμακρη, όπως πίστευε, και δύσκολο ν’ αποκτηθεί Ελευθερία.
Όταν οι λόγοι της Αλήθειας αρχίσουν να εκπηγάζουν από το αναζωπυρωμένο πλέον Πνεύμα, το οποίο θ’ αφήσει ν’ αναδυθεί από εντός του και να κατακαούν κάθε ψεύτικο και αναληθές και να εξαλείφουν κάθε τέτοιο στοιχείο, τότε θα μπορεί να νιώσει την απελευθέρωση από τα βάρη, που τόσους αιώνες τον κρατούσαν δέσμιο της ύλης. Τότε θα δύναται να πιστεύει, ότι η ελευθερία είναι για όλους και μπορεί ν’ αποκτηθεί, αρκεί να την αναζητήσει κάποιος και ν’ αγωνιστεί για την απόκτησή της.
Κι όσο θα πετά βάρη, κι όσο θα καίει δεσμά καθηλωτικά, τόσο θα νιώθει την έλξη προς τα Άνω, θα νιώθει τη μαγνητική έλξη του Θείου Φωτός και θα αισθάνεται στην υπόστασή του τις ευεργετικές επιδράσεις του. Και τότε θα κατανοεί ότι αξίζει πιο πολύ, από όσο πίστευε, το να παλέψει, ν’ αγωνιστεί για την απόκτηση της Ελευθερίας αυτής, η οποία συνεπάγεται Θεία Γαλήνη κι Απεραντοσύνη, συνεπάγεται Επιστροφή στη Θεία Εκπόρευση, Επιστροφή στο έδαφος το Πατρικό.
Είχε πια απελπιστεί ο άνθρωπος να αναμένει την επι-στροφή του στην πολυπόθητη Πατρική Γη, είχε βαρεθεί να περιμένει τη Σωτηρία του και προσπάθησε να την ξεχάσει, να κόψει την επαφή με την έσω του ευρισκομένη Ελπίδα, η οποία όμως δεν έσβησε, αλλά παρέμεινε για να δώσει απάντηση της έσω Ζωής, στην πρώτη γενομένη δυνατή κρούση και κλήση προς αναζωπύρωση.
Η κρούση έγινε, μα βρήκε τον άνθρωπο να κοιμάται και μόνον η μικρή κρυμμένη φλόγα της έσω Ζωής άγρυπνά και δίνει απάντηση της ακόμη ύπαρξής της. Ο πρώτος κτύπος είναι αμυδρός, μα γίνεται πιο έντονος, πιο ισχυρός, όσο το κτύπημα που έρχεται απ’ έξω είναι ισχυρότερο. Οι δονήσεις του διαχέονται σε όλη την υπόσταση και προκαλούν ρήγματα κι αναταραχή. Είναι η ώρα να διαλαληθεί το ξύπνημα και η αναζωπύρωση της Φωτιάς του Πνεύματος, που είχε εξασθενήσει.
Είναι η ώρα ν’ αναδυθεί το Πνεύμα και να διαχυθεί σ’ όλη την υπόσταση, καταλαμβάνοντας κάθε απόκρυφο σημείο της. Είναι η ώρα να παραδοθεί όλο το σώμα στη Φωτιά του Πνεύματος και να εξαγνισθεί σε όλα του τα κομμάτια, γιατί η κάθαρση θα γίνει σε όλα τα σώματα της υπόστασης, ακόμα και η σκέψη θα εξαγνισθεί και θα αναχθεί σε Πνευματική.
Κάθε συναίσθημα θα καεί και θα πνευματοποιηθεί αντικαθιστάμενο με τη Θεία Αγάπη. Η γνωστή ανθρώπινη υπόσταση θ’ αλλοιωθεί ολοκληρωτικά, περνώντας εξελισσόμενη όλα τα στάδια της ανόδου, μέχρι να γίνει Ένα με την Πνευματική Φωτιά, μέχρι να καταστεί η ίδια Πνευματική Φλόγα.
Για να γίνει, λοιπόν, αυτό, είναι ευνόητο ότι δεν αρκεί να εξαγνισθεί μόνον ο νους, δεν αρκεί μόνον ο νους να πνευματοποιηθεί. Γιατί ναι μεν και τότε θα έχουμε εξέλιξη, εφόσον ο νους, που είναι το εργαστήρι του ανθρώπινου μηχανισμού, εκπέμπει πνευματικούς κυματισμούς προς το υπόλοιπο σώμα και πέρα απ’ αυτό, όμως δεν αρκεί αυτό, γιατί υπάρχει ανάγκη να αλλοιωθούν όλα όσα αποτελούν μια υπόσταση ανθρώπινη και λέγοντας αλλοιωθούν, εννοούμε να καταστούν όλα Φλόγα, πραγματική, Πνευματική Φλόγα.
Και μόνον όταν η υπόσταση αφήσει ελεύθερο το Πνευματικό κομμάτι της να εξαπλωθεί, να δυναμώσει και να διαχυθεί σ’ αυτήν κι όταν αυτή αφεθεί ελεύθερη πλήρως στη Θεία Φωτιά, τότε καθετί άχρηστο και περιττό θα καεί, καθετί που είναι ευάλωτο στη φωτιά θα συγχωνευθεί από αυτήν και θα μείνει ό,τι δεν μπορεί να κάψει ή να λιώσει η φωτιά και δεν είναι τίποτα άλλο αυτό, που δεν μπορεί να προσβάλλει η φωτιά, παρά κάτι ίδιο μ’ αυτήν, δηλαδή κομμάτι της.
Είναι ένα μήνυμα το Πάσχα για κάθε ψυχή. Είναι η πορεία της και η μεταστροφή της σε Πνευματική άνοδο και ένωσή της με τη Θεία Ουσία του Πυράς, με την Άπειρη Θεότητα του Σύμπαντος. Μέσα από τον συμβολισμό του Πάσχα, μέσα από τις ερμηνείες του και τις κατευθύνσεις του, θα εξελιχθεί κάθε υπόσταση και θα πορευθεί προς τον Δημιουργό της, προς την αρχική εκπόρευσή της, και θα φτάσει εκεί, αφού διέλθει όλα τα στάδια που απαιτούνται για να καταστεί ελεύθερη από κάθε δέσμευση, από κάθε περιοριστικό στοιχείο.
Θ’ ακολουθήσει τ’ αχνάρια ένα προς ένα μέχρι το τελευταίο. Θα περπατήσει όλη την Οδό και θα διέλθει όλες τις δυσκολίες, άλατα εμπόδια. Ο πόνος που θα προκαλούν τ’ αγκάθια της ατραπού στα γυμνά πόδια, δεν θα γίνεται αισθητός, όταν το βλέμμα θα είναι καρφωμένο στον Οδηγό – Φως, όταν η καρδιά θα πάλλεται στους κτύπους του Πνεύματος, όταν η ψυχή με Αγάπη επουλώνει κάθε πληγή, όταν ο νους γνωρίζει, ότι πέρα απ’ αυτό το δρόμο είναι η πλήρης Ελευθερία, που υπόσχεται διαμονή Αέναη στον Αέναο Πατρικό Κόλπο.
Ας αφεθεί ελεύθερη κάθε ψυχή να δονηθεί, για να μπορέσει να συλλάβει κάθε παλμό διαφορετικό, για να μπορέσει ν’ αφουγκρασθεί και να νιώσει κάθε κτύπο νέο εντός της και ν’ αναβιβάσει αυτόν μέχρι το νου, να τον εξωτερικεύσει, να τον εκδηλώσει. Πρέπει να πάψει ν’ αδρανεί και ν’ αφήνει να εξασθενούν και να χάνονται οι Πνευματικοί παλμοί της. Πρέπει ν’ αρχίσει να τους συλλαμβάνει και να τους εξωτερικεύει, να εξουδετερώσει καθετί που τη δέσμευε και την ανάγκαζε ν’ αποκρύπτει αυτούς, να διώξει κάθε φόβο και με Αγάπη και τόλμη να βγάλει από εντός της, ό,τι κρατούσε κρυφό έως τώρα, να το καταδείξει, να το αναγάγει.
Το αίμα του αμνού έβαψε τη θύρα κάθε σπιτιού Ισραηλίτικου, σημάδι σφραγίδας του Κυρίου, διώχνοντας έτσι το Θάνατο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο και κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα, κάθε παλμός Πνευματικής ζωής, που από το ένδον της ανθρώπινης υπόστασης θ’ ανασύρεται προς τα έξω και θ’ αναδεικνύεται μέσω του νου, θα επιθέσουν τη σφραγίδα τους στη θύρα του νου, απομακρύνοντας τον αγγελιοφόρο του θανάτου.
Η υπόσταση αυτή, που θα σφραγιστεί με τη σφραγίδα του Πνεύματος, θα έλξει τον Κύριο εντός της, γιατί στη θύρα της ψυχής θα έχει εντυπωθεί το σημείο του Σταυρού, σημάδι Κυρίου, σημάδι παράδοσης σ’ Αυτόν. Το σημείο αυτό θα διώξει ακόμα και τον φόβο του Πνευματικού Θανάτου, γιατί θα έχει κλείσει την πόρτα σ’ αυτόν και θα την έχει ανοίξει στην Αιώνια Ζωή.
Κι ενώ έξω ο τρόμος και η παγερή αίσθηση του θανάτου θα καιροφυλακτεί, εισερχομένη όπου βρει ανοιχτή είσοδο, στα ασφαλισμένα σπίτια η γαλήνη και η ελπίδα της Ελευθερίας και της μελλοντικής ζωής σ’ αυτήν, θα κατοχυρώνει την υπόσχεση περί σωτηρίας και αιωνίου Ζωής.
Αυτό είναι το Πάσχα των Ψυχών, η σφράγισή τους και η κατοχύρωσή τους, της σωτηρίας τους από τα δεσμά, η λύτρωσή τους από το Θάνατο και η παράδοσή τους στη Θεία Ζωή και στα χέρια του Κυρίου τους. Αυτό είναι το Πάσχα των Ψυχών, σημάδι Αγάπης σ’ αυτές, εκδήλωση Αγάπης απ’ αυτές και αρχή προσπάθειας, να καταστούν κι αυτές αυτούσια Θεία Αγάπη.
Αυτό είναι το Πάσχα των Ψυχών, η ενσυνείδητη πορεία τους προς την Αιωνιότητα, η ενσυνείδητη πορεία τους προς την Ανάσταση και την Ένωσή τους με τη Θεότητα.
Αυτό είναι το Πάσχα των Ψυχών, η πλήρης μεταστροφή τους σε έλξη και άνοδο Πνευματική και η μεταλλαγή τους, για να καταστούν Φως και να ενωθούν με το Φως.
Αυτό είναι το Πάσχα, η κατοχύρωση της έννοιας Θεός και η αρχή μιας πορείας συνειδητής για ένωση με τον Θεό.
Είναι το ρήγμα, που θα επιφέρει η λέξη Αγάπη στην ψυχή, ώστε μέσω αυτού να εκχυθεί το Φως και να φθάσει έως τα κατάβαθα αυτής, ανασύροντας τους απόκρυφους θησαυρούς της, για να τεθούν σε ενεργοποίηση και απόδοση και πολλαπλασιασμό τους.
Είναι η αρχή της ένωσης, είναι το πρώτο μεγάλο βήμα, αυτό που όλοι πρέπει να κάνουν, όταν θα είναι η ώρα να διαλέξουν το δρόμο που θα πάρει ο καθένας.
Μα είναι η μεγαλύτερη γιορτή, το Πάσχα των Ψυχών, είναι η μεγαλύτερη ευτυχία για όσους λάβουν τη σφραγίδα του Θεού, γιατί θα είναι οι Εκλεκτοί Του, θα είναι αυτοί που θα ανταμειφθούν με την Ανάστασή Του.
Πάσχα, Ουράνιο Φως εκχέεται στις ψυχές και λούζει αυτές και ενδύει αυτές με ένδυμα Φωτός, για να καταστούν άξιες να λάβουν τη Χριστική Ένωση.
Θεέ του Παντός, διαχύσου παντού κι άνοιξε τις πύλες των Ουρανών και έλξε τις ψυχές που Σε αναζητούν, που Σε καλούν, που Σε ακολουθούν. Η Φωνή Σου ας κρούσει καμπάνες χαράς στις ψυχές αυτές, κι ας τους δώσει το Μήνυμα να το μεταφέρουν κι αλλού, εκεί που ακόμα δεν έχει εισακουσθεί, κι ας είναι το Φως της Ανάστασης των ψυχών αυτό που θα εισρέει εκ των κάτω προς τα άνω, για να κλείσει ο κύκλος της εισροής του Θείου Φωτός Σου, για να καταστούν όλα Φως, όλα Εσύ, Θεέ!!!
