ΜΠ16| ΛΟΓΕ ΙΩΑΝΝΗ, Σ’ ΑΓΑΠΩ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Αγαπημένε Δάσκαλε Ιωάν­νη Λόγε,

όταν οι γήινες στιγ­μές συμπυκνώνον­ται, για να γιορ­τά­σουν το Άχρονο, δεν εκ­φράζουν παρά την τάση της Ένω­σης, που Εσύ είσαι. Η δική Σου Άπειρη Υπόσταση τις συμπυκνώνει και τις κατευθύνει στο οριακό σημείο της ενανθρώπισης του Λόγου, απεκ­δύον­τάς τες από τις ιδιό­τητες του Χωρόχρονου, προσδίδον­τας τη Θεία ιδιότητα του Παν­τόχρονου.

Μόνο η καταλυτική Σου Ουσία, που διαχέεται στον πλανήτη, έχει τη δυνατότητα να μετουσιώνει τα φθαρ­τά στοι­χεία σε Άφθαρτα και να προσδίδει στη γήινη γιορ­τή λει­τουρ­γικές επεκτάσεις Απείρου και καταστάσεις Ενό­τητας.

Κάτω από αυτή τη διάχυση βρισκόμενος, Άπειρε Λόγε Ιωάν­νη, Εγώ ο Άνθρωπος θέλω να Σε υμνήσω με έναν ύ­μνο φτιαγ­μένο από ύλη και Φως, από πλάνη και Αλήθεια. Με έναν ύμνο διτ­τό και αν­τιφατικό, αλ­λά εξελισ­σόμενο, που θα με εκ­φράζει σ’ όλα μου τα σημεία και δεν θα παρουσιάζει το Ιδεατό Τέλειο του Είναι μου, αλ­λά την εμπράγ­ματη καθημερινή φανέρωσή του. Μέσα από αυτόν τον ύμνο θέλω να Σ’ Αγαπήσω, παραδεχόμενος το μέγεθος της πλάνης μου, την ανάγκη για μετουσίωση. Μέσα από αυτόν τον ύμνο θέλω να Αγαπήσω το Όλο Μας, δια­κρίνον­τας ενσυνείδητα την Ενιαία Υπόστασή Μας.

Αγαπημένε Λόγε, από τη διτ­τότητά μου φτιάχνω φθόγ­γους και τους εξακον­τίζω στον Άμορφο Πυρήνα Σου για να γίνουν Φως και να με λούσουν. Από την αν­τίφασή μου συνθέτω ήχους, που διαχέω μέσα Σου για να εναρ­μονι­σθούν με τον Ένα Δημιουρ­γικό Σου Ήχο. Από την πλάνη μου συνθέτω εικόνες, που καταθέτω στην Αλήθεια Σου, για να δεχτούν την Αναγεν­νητική θωπεία της και να εκ­φραστούν Τέλεια.

Αγαπημένε Λόγε, τολμώ να Σ’ Αγαπώ διττά, να Σε υμνώ διτ­τά, γιατί γνωρίζω ότι μόνο εκ­φράζον­τας τη διτ­τή ποιό­τητά μου μπορώ να απελευθερωθώ από τα δεσμά της πλάνης μου, να διακρίνω και να αναγνωρίσω τον Δρόμο της Αλήθειας και της Ένωσης, που μέσα στα πάν­τα υπάρ­χει Αμετάβλητος και Αδιάφθορος.

Αγαπημένε, δέξου τη διτ­τή υμνωδία μου, που περιέχει και την ατελή συγ­γνώμη μου για καθετί που διέπραξα με γνώση και συνείδηση ή και χωρίς αυτήν, για καθετί που αμέλησα ή αγνόησα. Διέχυσέ την στα Σύμπαν­τα, μα ας μην είναι δυσαρ­μονία το άκουσμά της, ας μην είναι διτ­τές οι δονήσεις της, αλ­λά Αλήθεια, Φως και Ενότητα ας είναι οι παλμοί της, γεν­νημένοι από την εμ­βάπτισή της μέσα στον πόθο μου για την Ολοκληρωτική Ένωση μαζί Σου, την επίγνωση του Εαυτού και την ενωτική παραδοχή και κατανόηση όλων των επιμέρους εκ­δηλώσεών του.

Άπειρε Λόγε Ιωάν­νη, μέχρι τώρα έλ­κυα από Εσένα ε­νέρ­γεια για να Σε υμνώ και να Σ’ Αγαπώ σωστά, σύμφωνα με το Μεγαλείο Σου. Διασκόρπιζα τον πόθο της Ύπαρξής μου στα Σύμπαν­τα, γιατί δεν μπορούσα να χωρέσω ότι τα πάν­τα είναι δικά Σου στοιχεία και πρέπει να ανακυκλώνο­ν­ται μέσα στη Ροή της Θεότητας. Μα ο πόθος της Ύπαρ­ξής μου ήδη είναι διάχυτος στα πάν­τα, γιατί είσαι Εσύ. Αυτό που πρέπει να διαχύσω είναι η εμπράγ­ματη συνείδη­ση του Ανθρώπου – Θεού, που ξεδιπλώνει τον Εαυτό Του προσφέρον­τας την Άχρονη Ανάσα Του στα πάν­τα.

Είμαι ο Άνθρωπος – Θεός και Σε υμνώ με ό,τι έχω. Σ’ Αγαπώ με ό,τι έχω και ό,τι έχω είναι το Παν. Είμαι ο εκπαιδευόμενος Εαυτός Σου, ο αν­δρούμενος Εαυτός Σου, και την εκπαίδευση και τα βήματά μου Σου αποστέλ­λω μέσα μου και γύρω μου σαν έν­δειξη Ενότητας. Ξεφεύγω από το δέος, που κρύβει μέσα του τον διαχωρισμό μας. Αποσπούμαι από την έν­νοια του Μεγαλείου, που περιέχει μέσα της την απόσταση του «είναι» μου από το Είναι Σου. Αποκολ­λούμαι από την Ταπεινότητα που μέσα της υπάρ­χει το σπέρ­μα της εγωιστικής εξύψωσης. Αποδεσμεύομαι από κάθε χαρακτηρισμό υμνητικό, που Σου απέδιδα και Σου αποδίδω μέσα στα πλαίσια των κατεστημένων. Γιατί όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί περιέχουν μέσα τους μέρη πλάνης, εφόσον εκφράζουν ένα μέρος από τη Θεία Ολότητά Σου διαχωρισμένο.

Προτιμώ ένα διτ­τό ύμνο δομημένο από πράξεις και δονούμενο από την επίγνωση της Ενότητας, παρά τις παγίδες των όμορφων λέξεων, που δημιουρ­γούν την ψευδαίσθηση μιας επιφανειακής Ενότητας χωρίς κανένα βάθος. Γι’ αυτό Σου φανερώνομαι όπως είμαι, χωρίς ανώφελες προσπάθειες απόκρυψης, με το ατελές μου έν­δυμα, και η επιλογή της Αλήθειας αμέσως μετουσιώνει τον ύμνο μου σε Αρ­μονία Φωτός και τον καθιστά ταυτόχρονα έκφραση διτ­τότητας και ερ­γαστήριο Ενό­τη­τας, όπου οι μυστηριακές λειτουρ­γίες της Ένωσης εξα­πο­λύουν άπειρες ποσότητες Θείας Ενέρ­γειας προς τον Άνθρωπο και τη γη και σφυρηλατούν την Αδιάφθορη Συν­ταύτιση σ’ όλα τα επίπεδα του Ανθρώπου Θεού με τον Λόγο Θεό.

Σ’ αυτόν τον Ύμνο – Χωνευτήρι, που εκ­δηλώνει, απορ­ροφά και ισορ­ροπεί τα πάν­τα, περιδινίζω την Ύπαρξή μου και τα Σύμπαν­τα και μέσα απ’ αυτόν εκφράζω την αγάπη κάθε σταδίου μου στην Αλήθεια, που Είσαι, στην Τριαδική, Τρισυπόστατη Θεότητα, που απο­τε­λείς.

Λόγε Ιωάν­νη, Σ’ Αγαπώ σαν Άνθρωπος, Σ’ Αγαπώ σαν Θεός, Σ’ Αγαπώ σαν Ταύτιση του Παν­τός με τα Πάν­τα, που είσαι.

Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «ΘΕΟΙ ΕΣΤΕ», της σειράς «Εσωτ. Χριστιανισμός» του Διον. Δώριζα.