Άπειρη Φλόγα, είμαι ένα μέρος Σου και δονούμαι εκεί που με τοποθέτησες. Κύριε, Λόγε – Χριστέ, Άπειρη Αγάπη, Φως Θείο, Πηγή της Αλήθειας, Πηγή του Απείρου, «Είναι» μου, Σ’ Αγαπώ. Σ’ Αγαπώ, Κύριέ μου, Πατέρα και Αδελφέ μου, γιατί επιτρέπεις να είμαι ενωμένος με τ’ Αδέλφια μου. Το Θείο Σχέδιο της Αγάπης Σου έχει προβλέψει να με χρησιμοποιήσει σαν ένα σκαλί στην πορεία του Ανθρώπου. Ένα σκαλί Αγάπης και Κατανόησης, που δέχεται τη σκόνη και δίνει λίγο ακόμα Ύψος σ’ αυτούς που ανεβαίνουν τη σκάλα της θυσίας.
Άπειρε Κύριε Πολυαγαπημένε, Πολυπόθητε Θείε Εαυτέ, άνοιξε διάπλατα τους κρουνούς Σου μέσα μου κι ας γίνω μία βρύση Θείας Φωτιάς. Ας καούν όλα μέσα μου κι ας γίνω μόνο εκείνο που Εσύ θέλεις να χρησιμοποιήσεις, για να μεταφέρεις στον Άνθρωπο ό,τι εκείνος κλείνει έξω από τον Εαυτό του.
Άνοιξε, Κύριε, τις Πύλες Σου, που έχεις μέσα στο Σώμα μας. Δεν μπορώ πια να είμαι κλειδωμένος έχοντας μέσα μου τις ανθρώπινες ανάγκες. Δεν μπορώ να μείνω κλειστός όταν οι άνθρωποι διψάνε. Παρακαλώ, Κύριε, Φανερώσου! Χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς, χωρίς μέτρο, άδειασε από το Άπειρο Φως Σου στον Αγαπημένο Αδελφό Σου, τον Άνθρωπο, που μέσα στην καρδιά μου μιλάει, που μέσα στην Καρδιά Σου πάλλεται με τούτη την Προσευχή.
Ας γίνω, Κύριε, μια βρύση μυστικής Ομορφιάς, Αρμονίας, Αγάπης, και ας ρέει ασταμάτητα το Θείο Σου Φως, να δροσίζει τα ταλαιπωρημένα ανθρώπινα όντα και ας φέρνει στο «Είναι» τους Ευλογία και Δοξολογία, για όλες Σου τις εκδηλώσεις. Ας μη βλέπουν τη βρύση αλλά το νερό! Ας συνδεθούν μαζί Σου, Κύριε, μέσα στην Καρδιά μας κι ας μείνουν πάντα ενωμένοι εκεί και παντού ας δούνε με τα μάτια μας τους Θείους Νόμους κι ας δοξάσουν με τα χείλη μας την Πανταχού Παρουσία, την Άναρχη, την Ατελεύτητη, την εκπορεύουσα τα Πάντα μέσα από Σένα.
Κύριε, γέμισέ με με Αγάπη όλες τις ώρες! Μην επιτρέπεις να εκδηλώσω τίποτε άλλο παρά τις δικές Σου Θείες δονήσεις. Εναποθέτω στα Χέρια Σου, Κύριε, την Ύπαρξή μου ολόκληρη. Το σώμα, την Ψυχή και το Πνεύμα μου και ό,τι Εσύ δημιούργησες και μου δώρισες για να το μάθω! Ας είναι όλα συντονισμένα μαζί Σου. Κατάστησέ τα, Κύριε, Άξια να δεχτούν την Παρουσία Σου. Σου ανήκουν, γιατί είναι δημιουργημένα από Σένα. Σου ανήκουν, γιατί το δημιούργημά Σου που λέγεται ανθρώπινη θέληση, τα εναποθέτει στα Πόδια Σου, ταπεινά, συντριμμένο από την κατανόηση της παρανόησης που είχε κάνει.
Επιστρέφουν, Κύριε, σε Σένα, τα Δώρα Σου στον Άνθρωπο, κι Εσύ τα χαρίζεις πάλι στον Άνθρωπο, εκείνον που ακόμα αγκομαχά ψάχνοντας στην έρημο για νερό, αγνοώντας την Αστείρευτη Πηγή που έχει μέσα του. Σ’ αυτό τον Άνθρωπο αφιερώνεις κάθε ύπαρξη που επιστρέφει σε Σένα, για να του μεταφέρει εκεί, στην έρημο της Μοναξιάς και του Εγωισμού του, μια αχτίδα Αγάπης από Σένα. Μήπως και θυμηθεί και πεθυμήσει πια να γυρίσει στην Αγκαλιά Σου!
Δοξασμένο το Όνομά Σου στους Αιώνες, Κύριε, δεν θα πάψω να το τραγουδάω ακόμα κι όταν θα ’μαι ένα μικρό Φως, για τους χαμένους στο Πέλαγος της Άγνοιας, ακόμα κι όταν θα ’μαι ένα μικρό μικρό κομμάτι μέσα σε κάθε Άνθρωπο. Δοξασμένο το Όνομά Σου, Κύριε, στους Αιώνες των Αιώνων. Θα ακούω Πάντα τη Φωνή Σου, που θα ’ναι η δική μου και θα με δοξάζεις μέσα στο Είναι μου που θα ’ναι Είναι Σου.
Πατέρα Αγάπη, Πατέρα Έλεος, βοήθησέ με! Βοήθησε να καταλάβω, να ταξινομήσω όσα γεμίζουν τη Συνείδησή μου. Λόγε – Χριστέ, Αρμονία των Κόσμων, Σ’ Αγαπώ. Σ’ Αγαπώ μ’ εκείνο το κομμάτι Σου που ζει μέσα μου. Σ’ Αγαπώ μ’ εκείνο το κομμάτι μου που είσαι Εσύ. Λόγε Αρμονία, Πολυαγαπημένε Κύριε, έλα μέσα μου, στο Ναό που είχες πάντα κρυμμένο στην ψυχή μου! Καθάρισέ με, Κύριε, από όλες τις δυσαρμονίες. Αρνούμαι να δεχτώ οτιδήποτε δεν είναι Αρμονία. Σ’ Αγαπώ και ζητάω νά έρθεις μέσα μου! Το ξέρω πως δεν αξίζω. Ξέρω ότι ποτέ δεν θ’ αξίζω, αν Εσύ δεν έρθεις!
Έλα, Κύριε, και οδήγησέ με εκεί που περπατάς! Οδήγησέ με εκεί, στο δρόμο προς το Γολγοθά. Εκεί που θα σταυρωθεί ο Άνθρωπος για ν’ αναστηθεί ο Λόγος.
Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «ΘΕΟΙ ΕΣΤΕ», της σειράς «Εσωτ. Χριστιανισμός» του Διον. Δώριζα.
