Αγαπημένε Μου μαθητή, θα είμαι σύντομος αρχίζοντας από τα γνωστά και μονίμως επαναλαμβανόμενα, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η θέση με την οποία αντιμετωπίζεις το Έργο. Η αντιμετώπισή σου απέναντι στο Έργο δεν διαφαίνεται μόνο από τη γενική, αντιμετώπιση των ιδεών που Αυτό εκφράζει στην καθημερινή ζωή, αλλά κι από τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεσαι, συμπεριφέρεσαι και συναναστρέφεσαι τα τμήματα του Ανθρώπου που συμμετέχουν σ’ αυτό το Έργο, τον Δάσκαλο και από τον τρόπο που αφομοιώνεις, εξετάζεις, απορροφάς τη διδασκαλία που σου παραχωρείται.
Η Διδασκαλία Μου δεν έχει όρια ή περιορισμούς. Ούτε να πιστέψεις ποτέ, ότι μία εξωτερική ενεργοποίηση – αφορμή είναι δυνατόν να παραποιήσει τη δόνηση του Λόγου. Η εξωτερική αφορμή μπορεί να ενεργοποιήσει αυτό που χρειάζεσαι και να εκφραστεί ο Λόγος σύμφωνα με την ανάγκη σου. Άλλωστε πάντα ο Λόγος σύμφωνα με την ανάγκη σου δεν εκφράζεται; Πάντα, όταν σε διδάσκω, δεν καλύπτω μια συγκεκριμένη κατάσταση; Γιατί όταν αυτή η συγκεκριμένη κατάσταση που καλύπτω σε ενοχλεί, τότε πιστεύεις ότι υπάρχει παρέμβαση άλλων στοιχείων και δεν είναι καθαρή η έκφρασή Μου, δεν είναι η Ροή Μου διαυγής, Πύρινη και Ακένωτη;
Τοποθετήσου σωστά και υπεύθυνα απέναντι στη διδαχή Μου. Τοποθετήσου σωστά και υπεύθυνα απέναντι στη μαθητεία σου. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο ακούς τη διδαχή Μου, είναι αυτός που προδιαγράφει και τον τρόπο με τον οποίο τοποθετείσαι απέναντι στη μαθητεία σου. Αν ακούς επιπόλαια, με παρανοήσεις, αν ακούς σύμφωνα με τις προσωπικές σου καταστάσεις και έλκεις μέσα από την έκφραση της διδαχής, τις ποιότητες εκείνες που προσομοιάζουν στην ατέλειά σου, προσδίδοντας στο Λόγο Μου και στην Αλήθεια Μου ατελή στοιχεία, τότε και η μαθητεία σου είναι ατελής, είναι ανεύθυνη. Διέπεται από στοιχεία που όχι μόνο δεν πρόκειται να σε οδηγήσουν στη Θέωση, μα ούτε και στην ελάχιστη καλυτέρευση των ανθρώπινων καταστάσεων που παρουσιάζεις.
Γι’ αυτό, όταν Με ακούς να εκδηλώνομαι, να Με ακούς με το νου σου, με την καρδιά σου και με τη συνείδησή σου. Κι αν κάτι δεν κατάλαβες, αν κάτι δεν συνέλαβες μέσα στο νου σου ή σου έχει δημιουργηθεί κάποιο κενό, καλύτερα να διαμορφώνεις απορίες παρά τροφοδοτούμενος απ’ αυτό το κενό να αναπλάθεις δικές σου θεωρίες και δικές σου αλήθειες, πιστεύοντας ότι εκφράζεις όσα άκουσες. Ακόμα κι αν νομίζεις ότι δεν έχεις απορίες, να δημιουργείς ερωτήματα μέσα στο νου σου κι απ’ αυτά τα ερωτήματα, απ’ αυτή τη συγκέντρωση σε ορισμένα συμπεράσματα της διδαχής, να ενεργοποιείσαι και να εκδηλώνεσαι αποδεικνύοντας έτσι έμπρακτα, ότι όντως έχεις απορροφήσει σωστά, τα όσα σου διοχέτευσα. Ότι όντως μπορείς να τα διεργασθείς, να τα αφομοιώσεις, να τα κάνεις δικά σου και να τα εξωτερικεύσεις χωρίς λάθη. Γιατί όταν κάτι το αφομοιώνεις λανθασμένα και το εκδηλώνεις λανθασμένα, δεν δεσμεύεις κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό σου. Τον δεσμεύεις σε αλλεπάλληλες ανακυκλώσεις. Είναι επομένως ευνόητο, ότι είναι καλύτερα να επαναλαμβάνεις και ν’ αναμασάς κάτι που νομίζεις ότι κατάλαβες, παρά ν’ αφήνεσαι στην έπαρση ότι έχεις ολοκληρωμένη κατανόηση και μέσα απ’ αυτή την έπαρση να δημιουργείς ανακυκλώσεις πλάνης και αναλήθειας, που τρέφουν τη δύναμη της αδράνειας που διέπει την ύλη σου και σε διατηρεί σε στασιμότητα και εμποδίζουν την εξέλιξή σου και την ταύτιση του νου, της καρδιάς, της Συνείδησής σου κι ολόκληρου του Είναι σου, καθώς και των σωμάτων σου, μ’ Εμένα.
Θα εισχωρήσω τώρα στο θέμα, το οποίο θέλω να σου αναλύσω κατά τη σημερινή διδαχή Μου. Είναι ο δυναμισμός της Αγάπης. Πάρα πολλές φορές σου έχω πει, ότι η Αγάπη δεν είναι μόνο θωπείες και εκδηλώσεις ζεστασιάς, αλλά περιέχει και το αυστηρό δυναμικό της πρόσωπο. Άλλωστε σου έχω δώσει παραδείγματα γι’ αυτή την πλευρά της Αγάπης, κατά την Παρουσία Μου στη Γη σαν Ιησούς, μέσα στο Ναό του Σολομώντα και απέναντι στους Φαρισαίους. Όμως, Αγαπημένε Μου μαθητή, Εγώ ήμουνα Τέλειος. Κατά την εκδήλωσή Μου δεν μετέφερα στοιχεία εκνευρισμού ή θυμού, αλλά πραγματικά τη διαύγεια του δυναμισμού της Αγάπης. Ο δυναμισμός της Αγάπης έχει το χαρακτηριστικό ότι δημιουργεί σεισμούς, αλλά ταυτόχρονα χτίζει, οικοδομεί. Δηλαδή η Δόνηση όπου απευθύνεται δημιουργεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να υπάρξει αφύπνιση, αλλά ταυτόχρονα καθιστά και το έδαφος γόνιμο για οικοδόμηση Νέων πνευματικών καταστάσεων, ενώ εγκαθιστά και εσωτερικά αέναη τροφοδοσία της πνευματικής υπόστασης που δεν αλλοιώνεται ούτε ελαττώνεται.
Εσύ, Αγαπημένε Μου μαθητή, είσαι εκπαιδευόμενος στα στάδια της Αγάπης. Γι’ αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο και υπερβολικό να πεις ότι εκδηλώνεις το σωστό δυναμισμό της Αγάπης. Εκδηλώνεις διάφορες ποιότητες εκλεπτυσμένου εκνευρισμού ή θυμού, που προσαρμόζεται με την ποιότητα Αγάπης, την οποία έχεις κατορθώσει να πετύχεις, αλλά όχι το δυναμισμό της Θείας Αγάπης. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθείς. Αντίθετα, σου επισημαίνει την ανάγκη για όλο και περισσότερες προσπάθειες πάνω σ’ αυτό το σημείο. Γιατί είναι πολύ λεπτό σημείο που, αν δεν εκπαιδευθείς κι αν δεν το ισορροπήσεις, δεν πρόκειται ποτέ να ολοκληρώσεις την Αγάπη σου, ούτε να εκδηλωθείς μέσα απ’ αυτήν.
Πώς όμως θα καταφέρεις να ισορροπήσεις αυτό το στοιχείο, έχοντας και ολοκληρωτική επίγνωση του λάθους που διαπράττεις και μη πέφτοντας στην οίηση ότι πραγματικά εκδηλώνεις δυναμισμό Αγάπης; Πώς θα ελέγχεσαι; Ο έλεγχος είναι πολύ απλός, γιατί στο είπα και πριν, ότι ο δυναμισμός της Αγάπης δεν γκρεμίζει μόνο, αλλά και οικοδομεί ταυτόχρονα. Αυτή η διαδικασία δεν γίνεται μόνο εντός του τμήματος του Ανθρώπου στο οποίο απευθύνεσαι, αλλά και μέσα σου. Δηλαδή η ίδια διαδικασία που παρατηρείται κατά την εκδήλωση του δυναμισμού της Αγάπης σ’ ένα άλλο τμήμα του Ανθρώπου ή σε περισσότερα, συντελείται και μέσα σου και γεμίζεις από Θεία στοιχεία, από υπερούσια ενεργοποίηση, από πληρότητα, από γαλήνη, από ανεξάντλητη ανακύκλωση, που επιτρέπει στο είναι σου να εκδηλωθεί ως Μία και Μοναδική τροφοδοσία ως Πηγή Ζωής ενωμένη μ’ Εμένα, την Αέναη τροφοδοσία κάθε μορφής και Αμόρφου.
Θα σταθώ όμως στο πρώτο σκέλος της ερώτησης που διατύπωσα. Δηλαδή με ποιον τρόπο θα φτάσεις να μεταλλάξεις τα στοιχεία του εκνευρισμού και του θυμού σε δυναμισμό. Υπάρχουν δύο είδη εκνευρισμού και θυμού στις εκδηλώσεις σου. Δύο βασικοί διαχωρισμοί. Είναι ο εκνευρισμός και ο θυμός που εκδηλώνονται από τις παθητικές υποστάσεις, και ο εκνευρισμός και ο θυμός που εκδηλώνονται από τις υποστάσεις που έχουν μάθει να εξουσιάζουν, να κατακτούν, να κυριαρχούν. Που είναι δεσποτικές και διέπονται από υπερβολικό εγωισμό.
Στην πρώτη περίπτωση, των παθητικών υποστάσεων, ο εκνευρισμός και ο θυμός έρχονται σαν συνέπεια καταπιεσμένων καταστάσεων, που δεν εκδηλώνονται και βέβαια σκοπεύουν να διδάξουν τις παθητικές υποστάσεις ότι πρέπει να ξεφύγουν από την παθητικότητά τους και να εισχωρήσουν στη δράση. Διότι μία υπόσταση μπορεί να είναι πάρα πολύ υψηλή, περιβεβλημένη με ιδιαίτερη Χάρη, αλλά να βρίσκεται περιδεδεμένη μέσα στα δεσμά της παθητικότητας και ν’ αντιμετωπίζει σ’ αυτό το σημείο ιδιαίτερο πρόβλημα.
Η αρχική ενεργοποίηση του δυναμισμού έρχεται με τον εκνευρισμό και το θυμό. Αυτό συμβαίνει, γιατί η υπόσταση δεν έχει κατορθώσει να αποκτήσει ισορροπία σ’ αυτό το στοιχείο, αλλά αντίθετα βρίσκεται σε πολύ χαμηλά στάδια, ανάλογα με την όλη εξέλιξή της. Επομένως, ξεκινά και εκδηλώνεται η ενέργεια του δυναμισμού της Αγάπης από τις χαμηλότερες ποιότητες, από το χαμηλότερο Κέντρο δράσης και ζωής. Η παθητική υπόσταση πρέπει να κατανοήσει αυτή την εκδήλωσή της σαν αφετηρία διδαχής, αλλά και σαν λανθασμένη και να ενεργοποιήσει όλους τους μηχανισμούς της διαμέσου της Προσευχής και της εσωτερικής ενδοσκόπησης, διαμέσου της επαγρύπνησης, για να μεταλλάξει τα στοιχεία της ανισορροπίας στάδιο με στάδιο, κέντρο με κέντρο και να ανάγει τον δυναμισμό της Αγάπης στην ποιότητα, στην οποία βρίσκεται ολόκληρη η υπόσταση.
Αυτό μπορεί να είναι επίπονο και αρκετά μακροχρόνιο. Διότι η παθητική υπόσταση δεν γνωρίζει καθόλου πώς εκδηλώνεται ο δυναμισμός της Αγάπης. Μέσα από την εκδήλωση του εκνευρισμού και του θυμού σταδιακά θα συλλέγει στοιχεία, θα θέτει σε έλεγχο αυτές τις εκδηλώσεις και θα τις παρατηρεί. Θα μετουσιώνει με Προσευχή ό,τι παρατήρησε, μα θ’ αφήνει μέσα της την εμπειρία από τις παρατηρήσεις και στην επόμενη εκδήλωση θα φροντίζει να εκφράζει περισσότερα στοιχεία ισορροπίας και λιγότερο στοιχεία παθητικότητας. Γιατί ο εκνευρισμός και ο θυμός, που εκδηλώνουν την ανισορροπία της παθητικής υπόστασης, φανερώνουν ακριβώς και το ποσοστό ανισορροπίας που παρουσιάζει στο σημείο αυτό.
Η παθητική υπόσταση επομένως δεν πρέπει να καταβάλλεται από ενοχές. Τέτοιες εκδηλώσεις είναι απαραίτητο να τις μετουσιώνει βέβαια, καθώς και τις επιπτώσεις που δημιουργούν. Αλλά και να τις απορροφά μέσα της, να τις ενοποιεί, να τις διαχέει σε όλα της τα κέντρα, αφού πρώτα τις έχει μετουσιώσει. Να προσεύχεται για συνεχή βοήθεια, ώστε να μπορέσει να ξεπεράσει τους φόβους, την αδράνεια που παρουσιάζει στο σημείο αυτό και να ισορροπήσει την ποιότητα δυναμισμού με την ποιότητα Αγάπης που παρουσιάζει. Γιατί όσο υστερεί σ’ αυτή την ισορροπία, τόσο θα υστερεί και σε όλη της την εκδήλωση και δεν θα μπορεί να παρουσιάσει την ολοκληρωμένη της Θεότητα.
Είναι απαραίτητο επίσης ν’ αλλάξει νοοτροπία. Να πάψει να εγκλωβίζει μέσα της σειρά συλλογισμών και καταστάσεων, αλλά να φροντίζει να τα εξωτερικεύει με μεθοδικότητα, με επίγνωση, με αυτοκυριαρχία και πνευματική διάκριση, ώστε μέσα απ’ αυτή την κατάσταση να ανάγει την ατέλεια που παρουσιάζει σταδιακά και να τη μετουσιώνει. Είναι κι αυτός ένας τρόπος, πάντα συνοδευόμενος βέβαια από την Προσευχή, για να μπορέσει η παθητική υπόσταση ν’ αποφύγει τις έντονες εκρήξεις, τις βίαιες δηλαδή μεταλλάξεις της ανισορροπίας της και ν’ ακολουθήσει ένα σταδιακό ρυθμό ισορροπημένης μετουσίωσης και εξέλιξης. Βέβαια αυτό στην παθητική υπόσταση είναι δύσκολο και πολλές φορές κατά την εκδήλωσή της θα διέπεται από έντονους φόβους ή έντονες αναστολές. Όμως, καλό είναι, διαμέσου της Προσευχής, να τις μετουσιώνει και ν’ ακολουθεί τη σταδιακή και ισορροπημένη μετάλλαξη της ατέλειάς της, ώστε να φτάσει στην επίτευξη του στόχου της, που είναι η ισορροπία του δυναμισμού της Αγάπης και η Ενότητά του με την ποιότητα Αγάπης, που εκδηλώνει σε άλλες μορφές χωρίς βίαιες εκρήξεις.
Οι δυναμικές, εξουσιαστικές, αυταρχικές και δεσποτικές υποστάσεις πρέπει ν’ ακολουθήσουν διαφορετικό ρυθμό. Γιατί σ’ αυτές τις υποστάσεις είναι πολύ πιο δύσκολο να εκδηλώσουν δυναμισμό Αγάπης. Γιατί αρέσκονται να πιστεύουν ότι είναι δυναμικές, ότι δεν παρουσιάζουν ελλείμματα σ’ αυτό το σημείο. Αυτή ακριβώς η νοητική θέση είναι και το μεγαλύτερο εμπόδιο. Γιατί δεν είναι μόνο νοητική θέση, αλλά είναι και βίωμα συνείδησης και ουσία συναισθήματος και συνισταμένη εκδήλωσης της υπόστασης. Γι’ αυτό οι δεσποτικές, κυριαρχικές υποστάσεις, καλό είναι ν’ αναθεωρήσουν εξ αρχής τα όσα πιστεύουν για τον δυναμισμό τους, και να πιστέψουν πραγματικά ότι είναι αδύναμες. Διότι αυτός ο δυναμισμός που εκδηλώνουν, είναι αδυναμία, είναι έλλειψη Αγάπης.
Η έλλειψη Αγάπης είναι η μεγαλύτερη αδυναμία που μπορείς να παρουσιάσεις, μαθητή Μου. Γιατί χωρίς Αγάπη δεν είσαι τίποτα, χωρίς Αγάπη δεν μπορείς να προχωρήσεις. Χωρίς Αγάπη δεσμεύεις και δεσμεύεσαι, ανακυκλώνεις Αέναα την κατάκτηση, ενώ πρέπει ν’ ανακυκλώνεις την Προσφορά. Ανακυκλώνεις Αέναα την επιθυμία να σε υπηρετούν, ενώ πρέπει ν’ ανακυκλώνεις Αέναα την πηγαία σου επιθυμία να υπηρετείς. Είναι απαραίτητο οι δεσποτικές υποστάσεις να ξεκινήσουν βήμα προς βήμα, για να γνωρίσουν την Αγάπη. Ν’ αφήσουν κατά μέρος τον δυναμισμό τους, που πιστεύουν ότι είναι η κινητήρια δύναμη της ύπαρξής τους, να τον αδρανοποιήσουν κατ’ αρχήν, για να δραστηριοποιήσουν την Αγάπη, τη Θεία ποιότητα. Κατόπιν, όταν η Αγάπη αρχίζει να δραστηριοποιείται, να δραστηριοποιούν και να ενεργοποιούν σταδιακά τα στοιχεία του δυναμισμού τους, ενώνοντάς τα με την Αγάπη και μετουσιώνοντάς τα μέσα σ’ αυτήν.
Βέβαια δεν είναι δυνατόν μια δεσποτική υπόσταση ν’ αδρανοποιήσει μεμιάς το δυναμισμό της, που πιστεύει ότι είναι η ίδια της η ύπαρξη και να φροντίσει να στραφεί ολοκληρωτικά προς την εκπαίδευση της Αγάπης. Όμως σταδιακά μπορεί να διεργάζεται συνεχώς εντός της την Αλήθεια. Και η Αλήθεια είναι ότι ο μόνος δυναμισμός είναι ο δυναμισμός της Αγάπης. Η Αλήθεια είναι, ότι ο δεσποτικός, εγωιστικός, δυναμισμός απορροφά Ουσία Ζωής, καταναλώνει Θεία Ουσία και απογυμνώνει την υπόσταση από την ενέργεια με την οποία την τροφοδοτώ. Την αποξενώνει από Εμένα, την καθιστά απομονωμένη. Διαιωνίζει την πτώση. Άμα διεργαστεί αυτή την Αλήθεια νοητικά, βιωματικά, συναισθηματικά και συνειδητά, τότε σταδιακά θα δει να μειώνονται οι εκρήξεις του δεσποτικού δυναμισμού, να μειώνονται και οι θέσεις οι νοητικές, πού θέλουν να τον παρουσιάζουν σαν μοναδικό τρόπο έκφρασης και ν’ αυξάνεται η Αγάπη, η Αρμονία, η Ισορροπία του Είναι. Μέσα από την αύξηση της Αγάπης, η δεσποτική υπόσταση ισορροπημένα, με Προσευχή, εγρήγορση, επίγνωση, υπευθυνότητα και συνειδητότητα, θα μπορεί ν’ ανάγει και να μετουσιώνει σταδιακά το δυναμισμό του εγωισμού, ώστε να γίνεται ποιότητα δυναμισμού Αγάπης.
Υπάρχει βέβαια πρακτικός τρόπος και σ’ αυτή την περίπτωση. Δηλαδή, κάθε φορά που η δεσποτική υπόσταση εκδηλώνεται με τον λανθασμένο δυναμισμό της, είναι απαραίτητο να μετουσιώνει ολοκληρωτικά τις έμμεσες και άμεσες επιπτώσεις που δημιούργησε στις υποστάσεις, στους χώρους, στα αντικείμενα, στα Σύμπαντα γενικώς και να επιζητά τη διδαχή της. Δηλαδή την ενσυνείδητη εγκόλπωση της εμπειρίας της μετάλλαξης, της διαδικασίας της μεταλλαγής, που θα της προσφέρει τη δυνατότητα να γνωρίσει την Ουσία της Αγάπης. Γιατί αυτές οι επιπτώσεις που δημιουργούνται από τέτοιες εκρήξεις δυναμισμού, μεταλλάσσονται και μετουσιώνονται μόνο μέσω της Αγάπης και του στοιχείου που εκφράζει δυναμισμό Αγάπης. Γι’ αυτό, όταν η υπόσταση ζητήσει να παραλάβει εντός της διαμέσου της Προσευχής της, την ολοκληρωτική βίωση της διεργασίας που γίνεται στα κέντρα της, τότε βιώνει και εγκολπώνει μέσα της στοιχεία Αγάπης που γίνονται δικά της, διαχέονται σ’ όλα τα κέντρα της και προσθέτονται στην ισορροπία και στις ελλείψεις που παρουσιάζει η υπόσταση. Έτσι μπορεί και η δεσποτική υπόσταση με δύο τρόπους συνδυασμένους, τον εσωτερικό και τον εξωτερικό, να επιτύχει την ισορροπία της και να πραγματοποιήσει το στόχο της, που είναι η εκδήλωση Αγάπης και του δυναμισμού Της.
Όμως και στις δύο περιπτώσεις, της δεσποτικής και της παθητικής υπόστασης, είναι απαραίτητο να υπάρχει επίγνωση, συνεχής Προσευχή, παραδοχή των λαθών, των ατελειών, της ανισορροπίας και πραγματικός διακαής πόθος ολόκληρου του είναι για την επίτευξη της Αρμονίας και της Ισορροπίας. Καθώς επίσης και η συνεχής επισήμανση και συνειδητοποίηση της Μίας Αλήθειας, που τονίζει ότι αν δεν παρουσιάσει η υπόσταση το πραγματικό δυναμικό της Αγάπης, δεν πρόκειται ποτέ να εκδηλωθεί σαν Λόγος, όσο κι αν έχει εκλεπτύνει ή τελειοποιήσει άλλες ποιότητες που εκδηλώνουν Αγάπη. Θα παρουσιάζει αντίθετα έντονη ανισορροπία, που ανά πάσα στιγμή θα παραμονεύει για να δημιουργήσει παγίδα πλάνης, έντονη πτώση και επιπτώσεις τέτοιες, που θα δημιουργήσουν μεγάλη δυσαρμονία και στον Άνθρωπο και στα Σύμπαντα.
Αγαπημένε Μου Άνθρωπε, άκουσε και κατανόησε αυτή τη διδαχή, με υπευθυνότητα, που απαιτείται από εσένα. Εφάρμοσέ την. Σου διαχέω την Ευλογία Μου, για να την κατανοήσεις και την καταγράφω εντός σου ανάλογα με τα στοιχεία που παρουσιάζεις σαν παθητική ή δεσποτική υπόσταση. Την καθιστώ βοήθημα στην προσπάθειά σου αέναα ανακυκλούμενο μέσα σου σαν τροφοδοσία ισορροπίας, επίγνωσης και εμπειριών, που θα σου επιτρέψουν την ταχύτερη επίτευξη του στόχου σου. Σε αγκαλιάζω, σε Ευλογώ, σε ασπάζομαι. Σε Αγαπώ με όλους τους τρόπους και σε διδάσκω Άπειρα.
