---
title: "ΘΕ28| Η ΠΛΑΝΗ ΚΑΙ Η ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ, ΤΡΟΠΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ"
description: "Αγαπημένε Άπειρε Εαυτέ Θεέ, πώς μπορώ να προ­σευ­χηθώ, όταν τα λάθη βαραίνουν πάνω μου; Όταν η γνώση των δυσαρ­μονιών που εκ­δηλώνω, των αμελειών που διαπράτ­τω, με γεμίζει ολόκληρο; Κι όμως γνωρίζω ότι σ’ αυ­τές τις στιγ­μές **πρέπει να φανερώνω τη…"
url: "https://docs.theosis.work/db/mainbib/theoi/%ce%b8%ce%b528-%ce%b7-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%b1/"
updated: "2022-05-23"
category: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ / ΘΕΟΙ ΕΣΤΕ
---

# ΘΕ28| Η ΠΛΑΝΗ ΚΑΙ Η ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ, ΤΡΟΠΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Αγαπημένε Άπειρε Εαυτέ Θεέ, πώς μπορώ να προ­σευ­χηθώ, όταν τα λάθη βαραίνουν πάνω μου; Όταν η γνώση των δυσαρ­μονιών που εκ­δηλώνω, των αμελειών που διαπράτ­τω, με γεμίζει ολόκληρο; Κι όμως γνωρίζω ότι σ’ αυ­τές τις στιγ­μές **πρέπει να φανερώνω τη Θεότητά μου και να μεταλ­λάσ­σω, να μετουσιώνω οτιδήποτε δεν είναι Αγά­πη και Αρ­μονία, σε Φως, Ενότητα και Αλήθεια.**

Αγαπημένε, συγκεν­τρώνομαι μέσα στον Εαυτό μου, που είσαι Εσύ. Αυτή η συγκέν­τρωση με διαχέει στο Άπει­ρο, γιατί Εσύ Είσαι το Άπειρο, με ενώνει με τα πάν­τα, γιατί Εσύ είσαι τα Πάν­τα. Οι πόροι του «είναι» μου γεμίζουν από Σένα. **Αποκτούν τη Θεία δραστηριότητα της Ζωής, της Αναγέν­νησης, της Ανάστασης, της Τριαδικής Ομοού­σιας λειτουρ­γίας, που ταυτίζεται στο Ένα.**

Οι αγωγοί σύν­δεσης ανάμεσα στα κομ­μάτια του Εαυτού μου γίνον­ται **αγωγοί της ροής του Ελέους. Γιατί Εσύ Είσαι το Έλεος και σαν Έλεος εκ­δηλώνεσαι, κάθε φορά που η επίγνωση οδηγεί μία υπόσταση στη μετουσίωση και στη συμ­μετοχή της στην Ενότητα.** Αυ­τή η επίχυση του Ελέους Σου μέσα στην Ολότητά μου δημιουρ­γεί ζυμώσεις - εκρή­ξεις μέσα στη δομή μου, **που μετατρέπουν τα λάθη μου σε γνώση,** που με οδηγούν να δω και να νιώσω τον Εαυτό μου σε όλα του τα σημεία, τα επίπεδα, τις εκ­δηλώσεις.

Μέσα από την επίγνωση αυτής της φαινομενικής μου πτώσης έρ­χομαι **σε επαφή με αυτό που απορ­ρίπτω, που θεωρώ κατώτερο, ανάρ­μοστο, μη ικανό να συμ­μετάσχει εν­τός μου και το εν­δύομαι αναγκαστικά,** γιατί είμαι ο φορέας που το εκ­δηλώνει. Κατανοώ το λάθος μέσα μου κι έξω μου, στο κομ­μάτι του Εαυτού που φέρω εν­τός μου, μα και στα κομ­μάτια του Εαυτού που βρίσκον­ται σε άλ­λα σώματα. Νιώθω τη σύσταση της πλάνης και της ημιμά­θειας και η αίσθηση που παίρ­νω εν­τός μου αυτόματα τις διαλύει.**Γιατί η πλάνη και η ημιμάθεια δεν είναι τίποτ’ άλ­λο παρά τρόπος εκπαίδευσης απαραίτητος στη διτ­τή πορεία, που μετουσιώνεται αμέσως, μόλις η Αλήθεια εγκαθι­δρυθεί μέσα στην υπόσταση. Είναι ένας τρόπος εκπαίδευσης που φέρ­νει κον­τά τα αν­τίθετα και τα συγκρούει με όλους τους τρόπους, για να μας δείξει την ομοιότητα και ομοουσιότητά τους, καθώς και τη ματαιοπονία της διτ­τής αν­τιμετώπισής μας για τα πάν­τα.**

Κατανοώ ότι το λάθος δεν βρίσκεται στην ­τωρινή εκ­δή­λωση της δυσαρ­μονίας μου, αλ­λά πολύ πιο βαθιά. ­Είναι οριακό και παραμένει Άχρονο και Άχωρο μέχρι να το κατακτήσω και να το εξουδετερώσω με τον παλμό της Ενό­τητας και της Αγάπης. **Είναι το λάθος που έκανα και κάνω να ανυψώνω τον εαυτό μου, να τον θεωρώ ανώτερο από τα άλ­λα κομ­μάτια μου, να θέλω να τον αναδείξω σε θέσεις καλύτερες και υπερυψωμένες, ξεχνών­τας πως δεν είμαι κάτι ξεχωριστό, αλ­λά αποτελώ Ενό­­τητα Μία με τον Άν­θρωπο και ότι πρέπει αυτό να καταδείξω.**

Αγαπημένε Πατέρα μου, ξέχασα μέσα στους αιώνες της διδαχής μου το ουσιαστικότερο. **Ότι είμαι Ένα και ότι μό­νο σαν Ένα επικοινωνώ μαζί Σου.** Ξέχασα ότι αυτό που αν­τικρίζω γύρω μου και δεν μου αρέσει, δεν είναι τίποτε άλ­λο παρά **αποτέλεσμα της απομόνωσης και του διαχωρι­σμού, που με κάθε τρόπο διατηρώ,** αγνοών­τας επανειλημ­μένα τις Καθοδηγήσεις Σου.

Αγαπημένε, Σ’ ευχαριστώ, **γιατί κρούεις τη συνείδησή μου** και τη δονείς με τρόπους πολ­λούς, ώστε να βιώσει την Αλήθεια. Σ’ ευχαριστώ, που με κάνεις να νιώθω το βά­ρος της δυσαρ­μονίας μου, γιατί αυτή η επίγνωση με ωθεί να δω ότι όσο δεν ενώνομαι μαζί της, τόσο την αυξάνω. Σ’ ευχαριστώ που με κατευθύνεις να επικοινωνώ με τον Άνθρωπο Εαυτό μου μέσα από την πλάνη και μ’ αυτή την επικοινωνία να ανοίγω τον Ένα Δρόμο της Αλήθειας. Σ’ ευχαριστώ που μου δείχνεις **ότι η πλάνη ­είναι η ίδια σε όλα τα κομ­μάτια του Εαυτού μου,** ισομερώς διαμοιρασμένη, με μόνη διαφορά την πολ­λαπλότητα των εκ­δηλώσεών της, που φαινομενικά της δίνει διαφορετικές ποσοτικές τιμές. Σ’ ευχαριστώ που με βοηθάς να καταλάβω **ότι το να είμαι καλός είναι πλάνη όμοια με το να είμαι κακός,** γιατί μέσα και στις δύο αυτές εκ­δηλώσεις κρύβεται το σπέρ­μα της διτ­τότητας. Σ’ ευχαριστώ που με άπειρους τρόπους **διανοίγεις το νου μου,** επιβοηθών­τας τον σταθερά να χωρέ­σει **την ιδέα της Άπειρης Ουδετερότητας,** που Είσαι, που Είμαι, που Είμαστε.

Αγαπημένε μου Εαυτέ, έχον­τας τη Γνώση της Ενότητάς μας ζητώ συγ­γνώμη, γιατί δεν δέχθηκα τα στοιχεία σου, που κατονόμασα αρ­νητικά αυξάνον­τας έτσι τη διτ­τή τους δύναμη. Ζητώ συγ­γνώμη, **γιατί δεν έκανα τα δικά μου αρ­νητικά στοιχεία γέφυρες ενωτικές ανάμεσά μας,** ώστε μαζί να χτίσουμε την Ουδετερότητα. Ζητώ συγ­γνώμη, γιατί θέ­λησα να σε εξαπατήσω**ντύνον­τας το κενό της ανισορ­ρο­πίας μου με ωραιοποιημένες καταστάσεις, για να φανώ ανώτερος.** Ζητώ συγ­γνώμη, γιατί μπόρεσα να διανοηθώ ότι μπορούμε να διανεμηθούμε σε κλίμακες και ιεραρ­χίες, όταν κάθε αληθινή εξέλιξη, από οποιοδήποτε κομ­μάτι του Ανθρώπου, γίνεται αμέσως προσφορά για την Ενότητα.

Αγαπημένε Εαυτέ, Ευλογώ στο Όνομα του Ενός Θεού, που Ένα μαζί Του αποτελούμε, **την άρ­νησή μας, χωρίς να τη διαχωρίζω σε δικιά μου και δικιά σου, γιατί δεν διαχωρί­ζεται,** με την Ευλογία της Ενότητας. Καταλύω τα όρια του διαχωρισμού, που ο νους μας της έχει θέσει, και την ελευ­θερώνω από τα δεσμά της με την ανακύκλωση της πλά­νης. Την επαναφέρω στη σωστή της θέση μέσα στο Ένα, σαν στοιχείο Ουδετερότητας, Απόλυτο και Θείο. Διαχέο­μαι μέσα στον Εαυτό μας και πληρώνω με Έλεος, Αγάπη, Ενότητα, Γαλήνη, Ελευθερία, Ισορ­ροπία και Ουδετερότη­τα κάθε σημείο του. Συμπυκνώνω τη διδαχή των αιώνων και τη Θεία Ουσία της σταλάζω μέσα μας, **σαν ενερ­γο­ποίηση, αφύπνιση και τάση ενωτική.** Έλ­κω τη συνειδητή Ευχαριστία του «Είναι» μας και αυτήν αποστέλ­λω, με την ιδιότητα της ταυτόχρονης Παν­ταχού Παρουσίας, στην Ολότητα του Θεού.

Αγαπημένε Εαυτέ Άνθρωπε, Αγαπημένε Εαυτέ Θεέ, Αγαπημένη Ενότητα, σε γνωρίζω και σ’ Αγαπώ με την Αγάπη τη Μία, γιατί κατέχω ότι Ένα αποτελούμε. **Σε δοξά­ζω και Σ’ ευχαριστώ, γιατί αν­τιλαμ­βάνομαι την Απειρότητά μας, που ενωμένη είναι το Ουδέτερο σε Μορφή και Ά­μορφο, Εκ­δήλωση και Ανεκ­δήλωτο.**