--- title: "ΝΛ32| ΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΕΛΞΗΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΙΣΗΣ" description: Η ανάγκη για επικοινωνία εντονοποιείται όσο το συνει­δητοποιημένο πνευματικό επίπεδο του Όντος ανεβαίνει. Ο όρος «συνειδητοποιημένο πνευματικό επίπεδο» είναι ακριβής, γιατί ο Άνθρωπος, όντας Άπειρος, όντας Θεός, όντας Ένας, έχει το ύψος της Απειρότητας εξ απαρχής των Αιώνων. Έχει το… url: "https://docs.theosis.work/db/mainbib/causality/%ce%bd-2/" updated: "2022-05-15" category: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ / ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ --- # ΝΛ32| ΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΕΛΞΗΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΙΣΗΣ Η ανάγκη για επικοινωνία εντονοποιείται όσο το συνει­δητοποιημένο πνευματικό επίπεδο του Όντος ανεβαίνει. Ο όρος «συνειδητοποιημένο πνευματικό επίπεδο» είναι ακριβής, γιατί ο Άνθρωπος, όντας Άπειρος, όντας Θεός, όντας Ένας, έχει το ύψος της Απειρότητας εξ απαρχής των Αιώνων. Έχει το ύψος της Θεότητάς του: το Άπειρο. Όμως, στις διάφορες μορφικές Του εκδηλώσεις, τις δια­σπαρμένες σε χώρο και σε χρόνο, επηρεασμένος από τη σχετικότητα της μορφικής εκδήλωσης, συλλαμβάνει ένα σχετικό ύψος για να περιγράψει την Πνευματική Του υπόσταση. Ανάλογα με το πόσο κοντά στην Αλήθεια, πόσο κοντά στην Απειρότητα είναι η αντίληψη του Πνευματικού Του ύψους, το εκάστοτε Μόριο του Ανθρώπου, αυτό που αποκαλούμε «άνθρωπο», κατατάσσει τον εαυτό του σε ένα κάποιο σχετικό επίπεδο. Η σύλληψη της Απειρότητάς Του φέρνει τον Άνθρωπο στην επίγνωση της Θείας Του Υπόστασης. Εκείνος εκεί περιμένει, ώσπου ο σχετικός νους του ανθρώπου, με τη διάνοιξη των Ουρανών Αυτού, αποκαλυφθεί ως Άπειρος και συλλάβει την Απειρότητα της Υπόστασής Του στον Κο­λοφώνα της Δόξας Του. Ο Άνθρωπος, όντας Θεός, δεν έχει χρόνο. Ο Άνθρω­πος, όντας Θεός, δεν έχει μέτρο. Ο Άνθρωπος, όντας Θεός, ευλογεί τη διάνοιξη των Ουρανών Του, που θα Τον επιστρέψουν σ’ Αυτόν. Το κάθε Μόριο του Ανθρωπίνου Όντος, αυτό που συνηθίζεται να ονομάζεται «άνθρωπος», έχει τόσο Πνευματικό ύψος, όσο το άνοιγμα των Ουρανών Του επέτρεψε να συλλάβει. Δεν υπάρχουν όρια. Δεν υπάρχουν δεσμεύσεις. Δεν υπάρχουν περιορισμοί. Σχετικότητες. Συμβιβασμοί. Με­τριό­τητες. Καθετί μη Απόλυτο δεν είναι ο Άνθρωπος, ο Άνω-Θρώσκων, ο Απόλυτος. Η Γνώση της Απεραντοσύ­νης Του οδηγεί στο Απόλυτο. Η σύλληψη της Απειρότητάς Του οδηγεί στην Ουσία. Η παραδοχή της Θείας Του Υπόστασης Τον οδηγεί στον Εαυτό Του. Η σύλληψη της Ιδέας του Τέλειου από τον Θείο Νου του Ανθρώπου Τον οδηγεί στην πλήρη εκδήλωση της Δη­μιουργίας του Τέλειου Όντος. Του Άπειρου Εαυτού Του. Του Άμετρου. Όσο, λοιπόν, η συνειδητοποίηση της Απει­ρότητάς του προχωρεί, τόσο η ανάγκη της επικοινωνίας εντονοποιείται εκδηλώνοντας τη Γνώση της πλήρους Εν­ό­τητας των Πάντων. Η πορεία των Μορίων, από την πληθώρα ως τη συγκρό­τηση, ακολουθεί τα εξής στάδια: 1. **Μη εκλεκτική παραδοχή των περισσότερων ανα­λο­γικά Ανθρώπινων Μορίων.** Όσων συλλαμβάνουν την ιδέα του Ανθρώπου μέσα από τις υλικές, συγκινησιακές ή διανοιακές του εκδηλώσεις. Η έλξη σ’ αυτό το στάδιο λει­τουργεί ανάλογα με την απόδοση, που το Μόριο εκδηλώ­νει σ’ αυτές τις ανωτέρω επιδόσεις. Στο στάδιο αυτό, κάθε Μόριο που συλλαμβάνει την Ιδέα της Υπόστασής του μέσα από Υπερατομικές εκδηλώσεις, Συμπαντική Αγάπη, ή Υπερδιάνοια, θεωρείται από το σύνολο ως ανε­δαφικό, μη ρεαλιστικό και ακατανόητο. Η προσπάθεια κα­τανόησης αυτών των Μορίων από τα υλικά λειτουργούντα Μόρια αρ­χίζει μόνο τότε, όταν οι Ουρανοί τους αρχί­σουν να ανοίγουν και η ιεράρχηση των Αξιών τους αρ­χίσει να μεταφέρεται από την υλική στην Ουράνια Επι­λογή. 2. **Στάδιο απομόνωσης.** Το επόμενο στάδιο από εκείνο της παραδοχής κάθε υλικώς εκδηλούμενου Μορίου ­είναι η αντίληψη, ότι ο ίδιος δεν εκδηλώνεται πάντα υλικά, και ότι πράγματι οι μη υλικές του εκδηλώσεις είναι προτι­μό­τερες και υψηλότερες από τις υλικές. Αυτό τον φέρνει σε μια στιγμή να αποκοπεί από το μέχρι στιγμής υλικό περι­βάλλον του. Απορρίπτοντας την μέχρι σήμερα αυστηρά υλική του ιεράρχηση, αισθάνεται αποκομμένος από το περιβάλλον του, που το ορίζουν υλικές, συναισθηματικές ή διανοιακές σχέσεις. Είναι η στιγμή που συγκροτείται και απευθύνεται στους Ουρανούς Του, ψάχνοντας για μια νέα, Ουσιαστικότερη ιεράρχηση, για μια νέα, υψηλότερη Γνώση του ίδιου Του του Εαυτού. 3. **Στάδιο Γνώσης της Ομοουσιότητας.** Η προσπάθειά Του να ανακαλύψει την πραγματική Του Ουσία, Τον φέρ­νει στην αποκάλυψη της Ουσίας Του. Της Μίας. Της Άπει­ρης. Της Απέραντης. Τον φέρνει ν’ αναγνωρίσει Αυτήν σε κάθε Μόριο του Όντος. Σε κάθε Μόριό Του. Σε κάθε Ον. Αυτή η Γνώση της Ομοουσιότητάς Του εκδηλώνεται με την ανάγκη να ενωθεί με τα δικά Του Μόρια. Με τα αδιά­σπαστα Μόρια του Ενός. Του Εαυτού Του. Αυτά τα Μόριά Του, τα διασπαρμένα στα Σύμπαντα, ζητά και έλκει. Έλκει με την Αιώνια Έλξη του Ενός. Έλκει την ίδια Του τη Δύ­ναμη να Τον καλύψει. Έλκει τον Θείο Εαυτό Του να επανασχηματιστεί μέσα Του σε μόρια Φωτός. Τα αποτελέ­σματα της έλξης αυτής γίνονται ορατά στο υλικό πεδίο με την ενσάρκωση πνευμάτων γύρω Του. Μορίων συγγενικών προς τη συχνότητα παλμού των μορίων Του. Μορίων που έλκονται από τα δικά Του. Μορίων υψηλής συνείδησης του ύψους Τους. Μορίων - Μονάδων, που δομούν το Ένα στην πορεία Τους να φτάσουν το Μηδέν. Η έλξη αυτή εκδηλώνεται σε σειρά ­καταβάσεων. Κάθε φορά εξελίσσοντας τον Εαυτό Του. Κάθε φορά εξελίσ­σον­τας τα Μόριά Του. Απαλείφοντας τις επίκτητες, πλα­σματι­κές, ανύπαρκτες στην Ουσία διαφορές, και δημιουρ­γώντας όλο και υψηλότερες ενώσεις. Η ένωση σε Πνεύμα ξεκινά από την ένωση σε ύλη. Η ένωση σε Φως ξεκινά από την ένωση σε σάρκα. Γι’ αυτό ευλογήθηκε ο Γάμος στην Κανά. Αυτή η ζωική ορμή για ένωση απαλείφει τα πρώτα φράγματα εξατομίκευσης. Αναζητώντας και στην προσπάθεια να ταυτιστεί όλο και περισσότερο με τον άλλον, αρχίζουν οι πρώτες προσφο­ρές. Οι πρώτες προσφορές υπόστασης, θυσία σε μιαν άλλη υπόσταση, πέρα από την αυστηρά ατομική του. Οι στιγμές της αμοιβαίας ένωσης ήταν άχρονες στιγμιαίες μετουσιώσεις. Η ζωική αυτή δύναμη είναι και η πρώτη ύλη προς με­τουσίωση. Είναι η φωτιά που ο Άνθρωπος με τις Επιλογές Του θα μετατρέψει στο Αρχέγονο Θείο Πυρ. Ο Έρωτας του Λόγου προς το Ένα είναι η μεταφυσική ιδέα του γήινου έρωτα. Αυτό είναι ιδιαίτερα φανερό στις πιο αιθέριες εκδηλώσεις του δεύτερου. Οι πιο εξελιγμένες μορφές έλξης, αυτές που οδηγούν σε αιθερικές δια­κυμάνσεις παλμών και σε πραγματική ανακύκλωση της Θείας Ενέργειας ανάμεσα στην Πηγή και τη Μονάδα, αυ­τές οι μορφές έλξης έχουν ήδη εμφανώς εκδηλωμένα τα στοιχεία της Θείας Ένωσης. Τα πάντα είναι Ένα. Και ακόμη περισσότερο, στην πλήρη ανακύκλωση, στη συνεχή και Αέναη Ροή, στη μη­δενική απώλεια Ενέργειας, τα πάντα είναι Μηδέν. Είναι μια ρέουσα και άνευ απωλείας ανακύκλωση Ενέργειας γύρω από τον άξονα του Ακίνητου Κινούντος. Είναι αυτό το ίδιο το Ακίνητο Κινούν. Με τι αριθμό θα μπορούσε να αποδοθεί το Ακίνητο Κινούν; Με τι σύμβολο; Με τι χρώμα; Με τι παλμό; Ούτε αριθμός, ούτε σύμβολο, ούτε χρώμα, ούτε παλ­μός. Είναι το Ανεκδήλωτο, που όμως φέρει μέσα Του τα πάντα «δυνάμει». Είναι η ίδια η δύναμη του φορέα. Η δύναμη του φορέα είναι το Ανεκδήλωτο. Η δύναμή του είναι να απαρνηθεί την ιδιότητά του ως φορέας και να μετου­σιωθεί σε Απόλυτο, εκδηλώνοντας τις άπειρες δυνητικότητες που Εκείνο φέρει. Τότε το Ον θα καταστεί Απόλυτο και στην ίδια τη δική του Συνείδηση, αφού ουσιαστικά Απόλυτο ήταν πάντα. Η Συνείδησή του ως Από­λυτου θα Το ταυτίσει με το Υπερσυνειδητό, το Θείο Από­λυτο. Τον Εαυτό Του. Η συνείδηση της Ουσίας Του θα φέ­ρει τη Βασιλεία της Ουσίας ακριβώς όπως η συνείδηση του Λόγου έφερε τη Βασιλεία του Λόγου. Ο κάθε άνθρωπος είναι τόσο Θεός, όσο η μορφική του εκδήλωση είναι έτοιμη να αποδεχθεί ως γεγονός. Η Εν­ότητα και η Απειρότητα του Ανθρώπου, του Απόλυτα δημιουργηθέντος εντός του Πύρινου Νου του Θεού, συνε­πάγεται από τη Θεία αυτού Υπόσταση. Αυτό που σχηματί­ζει τη διαφορά ανάμεσα στα Μόρια του Ανθρώπου, είναι η διαφοροποίηση της χρονικής στιγμής της αντίληψης της Αλήθειας από Μόριο σε Μόριο. Και σαν Αλήθεια εννοούμε την έλλειψη χώρου, χρόνου, διαφοροποιήσεων και παρεκκλίσεων του Όντος από την πραγματική, την Αείποτε υπάρχουσα Θεότητά Του. Κάθε στιγμή εκτός χώρου και χρόνου δίνει και στιγμιαίες αναλαμπές της Αλήθειας. Η πλήρης ένταξη του ανθρώπινου νου στη ροή εκτός χρό­νου, έχει σαν προϋπόθεση και σαν αποτέλεσμα την πλήρη διάνοιξη των Ουρανών Του, άρα και τη σύλληψη της Ιδέας του Τέλειου Ανθρώπου. Της ίδιας Του της υπό του Εαυτού Του αποθέωσης. Ο Άνθρωπος, λοιπόν, στο βάθος της Ύπαρξής Του γνωρίζει πως είναι Ένας και διατηρεί την τάση εκδήλω­σης αυτής του της ουσιαστικής Ενότητας. Την Ουσία της Ενότητάς Του την έχει. Την εκδήλωση της Ενότητάς Του αποζητά. Αρχίζει, λοιπόν, να εκδηλώνει Ενότητα και συνέπεια σε όλα τα επίπεδα, από τα κατώτερα, τα πιο προσιτά σ’ αυτόν, ως τα ανώτερα. 1. Εκδήλωση της τάσης ενότητας στο υλικό του επί­πεδο. Γάμος. 2. Εκδήλωση της τάσης ενότητας στο συγκινησιακό του επίπεδο. Προσπάθεια μεταβίβασης συναισθημάτων από Μόριο σε Μόριο. Εδώ υπάγονται και οι εκδηλώσεις των λεγόμενων Καλών Τεχνών. 3. Εκδήλωση της τάσης ενότητας στο διανοιακό του επίπεδο. Αναζήτηση τρόπων επικοινωνίας ανάμεσα σε αν­θρώπους, κράτη, πλανήτες. 4. Συμπαντικοποίηση της Αγάπης. Εκδήλωση πε­ρισ­σό­τερων και υψηλότερων ενώσεων. Ανεξάρτητη από τις σχέσεις τις σχηματιζόμενες από τις μορφικές εκδηλώσεις του Σπινθήρα. Αναγνώριση της Ουσίας σε καθετί και προσπάθεια ένωσης των Μορίων της Ομοούσιας Ουσίας. 5. Δημιουργία Μονάδας. Παρατηρήσεις: Η τάση αυτή προς επικοινωνία εκδηλώνεται κατά δύο αλληλουχίες: **Α. Ατομική αλληλουχία.** Η ατομική πορεία προς εκ­δή­λωση της Μονάδας του ζεύγους δεν είναι εφικτό να δο­μηθεί σε μία, αλλά σε σειρά παράλληλων καταβάσεων των δύο σκελών της Μονάδας. Το πλήθος των ελεύσεων που απαιτείται για το σχηματισμό, εξαρτάται από τις καρμικές επιβαρύνσεις, που τα σκέλη της Μονάδας με τις Επιλογές τους δημιουργούν ή απαλείφουν. Τα σκέλη, λοιπόν, της Μονάδας του ζεύγους εξελίσσονται, βελτιώνοντας συ­νε­χώς τη σχέση τους κατά τη διάρκεια σειράς καταβάσεων. Ξεκινώντας από την ένωση σε υλικό πεδίο, φθάνουν, μετά από αλλεπάλληλες ελεύσεις, σε σημείο απόλυτης ταύτι­σης όλων των επιπέδων τους, εκλεπτύνοντας συνεχώς τους παλμούς ροής των μορίων τους, ώσπου σχηματίζουν Μονάδα - Λόγο. **Β. Συλλογική ενωτική τάση.** Εκδηλώνεται σε λαούς ή κράτη. Εμφανίζονται κατά καιρούς στα κράτη περίοδοι ακμής ή παρακμής του γάμου, της τέχνης, της τάσης επι­κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων κλπ. Οι θέσεις αυτές του συνόλου εξαρτώνται αφενός από την ατομική επίδοση, από το αν υπάρχουν, δηλαδή, φωτισμένα άτομα, που ανοίγουν τους δρόμους στις διάφορες επιδόσεις, αλλά και από τη Χαριστική παλμική πλημμύρα, που δέχεται ίσως ο τόπος τη χρονική αυτή στιγμή. Οι διάφορες, λοιπόν, περίοδοι που οι λαοί διαγράφουν, καταδεικνύουν το μέσο επίπεδο στο οποίο βρί­σκονται τα πνεύματα, των οποίων οι ενσαρκώσεις σχηματίζουν τους συγκεκριμένους λαούς. Η δε παρουσία των αντίστοιχων πνευμάτων στον ίδιο χώρο τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ορίστηκε από την ίδια την πνευματική υπόσταση και τις καρμικές σχέσεις και τάσεις, που οι Επιλογές τους σε προηγούμενες ελεύσεις δημιούργησαν. Υπάρχουν επιπλέον και οι επιρροές της συγκυρίας των πλανητών. Η εποχή του Υδροχόου, που μπαίνουμε, ή των Ιχθύων, που περάσαμε, είναι χαρακτηριστικές των ειδικών επιρροών. Ανάλογα, λοιπόν, με τη συνισταμένη α) των ατομικών εξελίξεων των πνευμάτων, β) της Χαριστικής Παλμικής Ακτινοβολίας («Ακτινοβολία Χάριτος») και γ) της συγκυρίας των πλανητών σε μια χρονική στιγμή, ο Άνθρωπος εξελίσσεται στην πορεία Του. Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν τρεις παράγοντες που συντελούν στην Εξέλιξή Του; Όχι. 1. Η ατομική εξέλιξη, όπως είπαμε, εξαρτάται από τις Επιλογές Του. 2. Η Χαριστική Παλμική Ακτινοβολία σε ένα χώρο μπο­ρεί να δημιουργηθεί, αν η καθαρότητα του Όντος την έλξει. Αν, δηλαδή, το Ον είναι καθαρό, μπορεί να έλξει, να συγκρατήσει και να ακτινοβολήσει μεγάλης διαύγειας Θείο Φως. Το πόσο καθαρό είναι το Ον εξαρτάται πάλι από τις θέσεις του και τις Επιλογές του. 3. Όσον αφορά δε τη συγκυρία των πλανητών… Ποιων πλανητών; Μα όλα αντιστοιχούν στον Άνθρωπο. Ο Άν­θρωπος είναι τα πάντα. Είναι και οι πλανήτες. Και οι φά­σεις και συγκυρίες τους αντιστοιχούν στις φάσεις εξέλι­ξης του Ανθρώπου στην πορεία Του μέσα στην ύλη, ώσπου η καθαρότητα των Ουρανών Του να Τον φέρουν να συλλάβει την πραγματική Του Υπόσταση. Με τη δική Του τη Δύναμη να έλκει και το Φως και τους πλανήτες. Δη­μιουργεί προϋποθέσεις. Έλκει συγκυρίες. Δεν υπάρχει τυχαίο. Δεν υπάρχει μοιραίο. Υπάρχει ο Άνθρωπος. Αυ­τός, με τις δικές Του τις Επιλογές, Δημιουργεί τον ίδιο Του τον Εαυτό. Δημιουργός μαζί και δημιούργημα. Πατέ­ρας μαζί και Υιός. Μηδέν μαζί και Ένα.