--- title: "ΝΛ23| Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΘΕΙΟ ΝΟΥ" description: Η Ανάσταση της σφαίρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ανάσταση του Λόγου. Ως σφαίρα νοείται το άπαν της υπάρξεως της ύλης. Το Σύμπαν νοείται ως σφαίρα. Ολόκληρο το υλικό Σύμ­παν, το εμπεριέχον απλώς έμβιες υπάρξεις, Πνευματικές οντότη­τες και αιθέρα, ολόκληρο… url: "https://docs.theosis.work/db/mainbib/causality/%ce%bd%ce%bb23-%ce%b7-%cf%83%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%b7%cf%88%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%83-%ce%b9%ce%b4%ce%b5%ce%b1%cf%83-%cf%84%ce%b7%cf%83-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%83-%cf%84/" updated: "2022-05-15" category: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ / ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ --- # ΝΛ23| Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΘΕΙΟ ΝΟΥ Η Ανάσταση της σφαίρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ανάσταση του Λόγου. Ως σφαίρα νοείται το άπαν της υπάρξεως της ύλης. Το Σύμπαν νοείται ως σφαίρα. Ολόκληρο το υλικό Σύμ­παν, το εμπεριέχον απλώς έμβιες υπάρξεις, Πνευματικές οντότη­τες και αιθέρα, ολόκληρο το Σύμπαν θεωρείται ως σφαίρα. Το Τέλειον Σχήμα, το έχον τάση να ρέει εις Αρμονικήν Κίνησιν. Το Αρμονικόν Σχήμα, το οριζόμενον από Θείες αναλογίες και Νόμους. Η Σφαίρα του Σύμπαντος θ’ Αναστηθεί με την Ανά­στα­­ση του Λόγου - Ανθρώπου. Ως «Άνθρωπος» νοείται η ύπαρξη η «Άνω-Θρώσκουσα». Δηλαδή, το σύνολο των υπάρξεων των όντων που «κοιτούν ψηλά». Εκείνων που κοιτούν το Θείον και τείνουν προς Αυτό. Ο άνθρωπος, ο αποτελούμενος από τον «χουν» της ύλης και το Θείον Εμφύσημα του Πατέρα, είναι εξαπλωμένος σε άπειρα σημεία του Σύμπαντος. Μορφικά μπορεί να είναι διαφοροποιημένος ή ακόμη και αόρατος. Αυτό συμβαίνει γιατί ο «χους» του κάθε πλανήτη διαφέρει. Οι συνθήκες και το υλικό περιβάλλον διαφέρουν από σημείο σε σημείο του Σύμπαντος τόσο, ώστε η «πρώτη ύλη» της υλικής υπόστασης του Ανθρώπου να είναι διαφοροποιημένη. Όμως το Θείον Εμφύσημα είναι Έν. Και ο Άνθρωπος είναι Ένας: ο Άνω-Θρώσκων. Τα όντα εκείνα τα οποία δεν είναι «Άνω-Θρώσκοντα», δεν είναι μόρια του Ανθρώπου, όμως η Ανάσταση αυτών, όπως και ολόκληρης της υλικής υπόστασης της Συμπαν­τικής σφαίρας, εξαρτάται από τον Άνθρωπο - Λόγο. Εκείνον, ο οποίος ως «Άνω-Θρώσκων» εμπεριέχει τη Θεία Πνοή του Πατέρα υπό μορφή Υιού - Λόγου. Όμως όλα είναι δημιουργήματα του Πατέρα. Το καθετί διά Λόγου δημιουργήθηκε από Αυτόν. Άρα, το καθετί εμ­περιέχει Θεία Στοιχεία. Από τη στιγμή που ένα ον, απλώς έμβιο, κοιτάξει ψηλά, από τη στιγμή, δηλαδή, που γίνεται «Άνω-Θρώσκον», από εκείνη τη στιγμή εντάσσεται στα προς Τελείωσιν μόρια του Θείου - Ανθρώπου, και ο Λόγος υπό μορφή Θείου Εμφυσήματος καταλαμβάνει αυτό. Ως Λόγος ο Άνθρωπος εξεπορεύθη από τους Κόλπους του Πατέρα, και **ως Λόγος θα επιστρέψει σ’ Αυτόν.** Πριν από την εκδήλωση εις Λόγον ο Άνθρωπος υπήρξε ως Ιδέα μέσα στον Θείο Νου. Η στιγμή της Δημιουργίας αρχίζει από τη στιγμή του ιδεατού σχηματισμού των όντων από τον Θείο Νου. Η Ουσία, από την οποία αποτελούνται τα Αρχέτυπα δημιουργήματα, είναι η Θεία Ουσία, η εκ του Θείου Νου απορρέουσα. Η υπό της Θείας Σκέψεως εγχάραξη απάντων των μορφών εντός της Θείας αυτής Ουσίας, αυτή και μόνη ­εί­ναι η πραγματική δημιουργία αυτών. Ο Θείος Δημιουργός δημιουργεί διά της Ιδέας. Η Άπειρη Σοφία Του εγχαράσσει εντός Του, εντός της Θείας Αυτού Ουσίας, τας Αρχετύπους μορφάς των όντων, των ­ιδεών, των τάσεων ή σχέσεων, των Νόμων και των ερ­μηνειών, των υπαρχουσών ή μη εισέτι εμφανιζομένων εις οιονδήποτε μόριον του Σύμπαντος, του απείρως ευρυτέ­ρου εκείνου, το οποίον ο ανθρώπινος νους δύναται να συλλάβει. Η έκφραση «συλλαμβάνω» είναι αυτή ακριβώς που χρησιμοποιείται για να καταδειχθεί η κατανόηση μιας ­ιδέας ή η ανακάλυψη μιας φυσικής ή πνευματικής σχέ­σεως, και η πρακτική της εφαρμογής στην ύλη. Λέμε: «Το γόνιμο μυαλό του εφευρέτη συνέλαβε…». Πράγματι: «συνέλαβε», δεν «δημιούργησε». Κάθε δημιούργημα που υπήρξε, υπάρχει ή θα υπάρξει, βρισκόταν από πάντα, ανέκαθεν, μέσα στον Παγκόσμιο Θείο Νου. Ο Φωτισμένος Νους του ανθρώπου είναι σε θέση να «συλλάβει» την ήδη υπάρχουσα ιδέα και να την μεταφέρει στη χρονική στιγμή της παρούσας μορφικής του εκδήλω­σης. Όσο πιο Φωτισμένος είναι ο ανθρώπινος νους, τόσο μεγαλύτερη είναι η ικανότητα «συλλήψεως» γνώσεων, εκ της Μίας, της Θείας Γνώσεως, του Ενός Νου του Παντός. Ο Άνθρωπος, λοιπόν, ο τετελειωμένος Άνθρωπος, ο Ομοούσιος προς τον Πατέρα, υπάρχει μέσα στο Νου του Θεού. Δηλαδή, όπως καθετί, είναι ήδη «δημιούργημα», εί­ναι «υπάρχων». Αυτό που απομένει, είναι ο ανθρώπινος νους, ο ατελής, να συλλάβει την ιδέα του Ανθρώπου του τετελειωμένου και να την μεταφέρει στη χρονική στιγμή της παρούσας μορφικής του εκδήλωσης. Ο υλικός άνθρω­πος, ο διαθέτων παράλληλα νουν Ομοούσιον του Θείου Νου του Παντός, έχει απλώς να συλλάβει την ιδέα της Τελείωσής του. Η Θεία Σπίθα του ανθρώπου, ως Θεία απόρροια, φέρει τις ιδιότητες και τις ικανότητες του Ενός. Ο άνθρω­πος φέρει εντός του τη Γνώση του Παντός, άρα και της Τε­λείωσής του. Η Δημιουργία υπάρχει μέσα του, ως Ομο­ου­σίου του Πατρός. Η Γνώση υπάρχει μέσα του και η Τε­λείωση το ίδιο. Πρέπει, απλώς, ο πεπερασμένος του νους, ο νους των μορφικών του εκδηλώσεων, να φωτιστεί και φωτιζόμενος να καταστεί Έν με τον Θείο Νου, τον οποίο ο ίδιος φέρει εξ απαρχής των αιώνων. Η σύλληψη της ιδέας υπάρχει προ της εφαρμογής. Όμως η σύλληψη μιας ιδέας από έναν Θείο Νου, είναι ήδη ένα δημιούργημα. Είναι ήδη γεγονός. Όμως ο άνθρωπος φέρει εντός του Θείο Νου. Άρα, η σύλληψη υπ’ αυτού της ιδέας του Τέλειου Ανθρώπου, είναι ήδη ένα δημιούρ­γημα. Ο άνθρωπος, ως Ομοούσιος του Πατρός, είναι Δημιουρ­γός. Δημιουργεί διά του Λόγου και της συλλήψεως της Ιδέας. Η σύλληψη της πλήρους ιδέας της Τελείωσής του οδη­γεί στην πλήρη του Τελείωση. Ο πλήρης Φωτισμός του τον οδηγεί στη σύλληψη της πλήρους ιδέας της Τελείω­σης, άρα και στην πλήρη Τελείωση. Ο πλήρης Φωτισμός του επιτυγχάνεται διά της απολύτως ελευθέρας διόδου του Φωτός εντός του. Το άνοιγμα των Ουρανών του εξαφανί­ζει κάθε εμπόδιο στη δίοδο του Φωτός. Οι προϋποθέσεις, όμως, για το άνοιγμα των Ουρανών του είναι ποικίλες. Και πρώτα πρώτα η κάθαρση. Κά­θαρση από κάθε μέταλλο βαρύ της ύλης του. Κάθε είδους σκέψη επίκτητη ή συμβατική. Στοχεύοντας το Απόλυτο προετοιμάζεται στο Απόλυτο. Κάθε είδους συμβιβασμός είναι έξω από το Απόλυτο. Και η ελάχιστη εν επιγνώσει αποδοχή ενός συμβιβασμού τον αποκλείει από το Απόλυτο. Στον ήδη αφυπνισμένο νου του δεν υπάρχει ούτε η δικαιολογία της άγνοιας. Εάν αμφιβάλλει, θα ρωτήσει τη Θεία Γνώση που φέρει. Εάν ρωτήσει, θα γνωρίσει. Εάν γνωρίσει, θα εφαρμόσει. Εάν, όν­τας γνώστης, δεν εφαρμόσει, τίθεται εκτός Απολύτου. Ο άνθρωπος αφυπνίζεται και γνωρίζοντας το Απόλυτο καλείται να μοιάσει με Αυτό. Η σταδιακή του κατά επίπεδο ομοιότητα με το Απόλυτο, φέρει σταδιακή διάνοιξη των αντίστοιχων Ουρανών του. Η επίτευξη της τελείωσης ενός επιπέδου του, μιας εκδήλωσης, δηλαδή, της υπόστασής του, απεικονίζεται με τη διάνοιξη του αντίστοιχου Ουρα­νού. Όταν καθεμιά ξεχωριστά και όλες μαζί οι ­εκδηλώσεις που σχηματίζουν την ολοκληρωμένη του υπόσταση τε­λειωθούν, τότε κάθε αντίστοιχος Ουρανός του θ’ ανοίξει και κάθε εμπόδιο στη δίοδο του Φωτός θα εκλείψει. Τότε η Γνώση της πλήρους Τελειότητάς του θα κυλήσει μέσα του και αυτός, ως Δημιουργός από πάντα, θα δημιουργή­σει την Τελείωσή του, συλλαμβάνοντας την πλήρη ιδέα της. Η πλήρης ιδέα της Τελείωσης σχηματίζεται από το σύ­νολο των επιμέρους ιδεών Τελείωσης, που τα αλλεπάλ­ληλα ανοίγματα των Ουρανών παρουσιάζουν. Κάθε άνοιγμα Ουρανού παρουσιάζει το μέρος της τελείωσης το εξαρτώμενο από την καθαρότητα αυτού του Ουρανού. Όταν όλοι οι Ουρανοί καθαρίσουν, όταν όλες οι υποστά­σεις που τον απαρτίζουν Φωτιστούν, τότε η πλήρης Ιδέα της Τελείωσής του θα σχηματιστεί μέσα του. Μέσα στον Θείο Νου του Δημιουργού, που έφερε από πάντα. Και η ιδέα θα καταγραφεί ως δημιούργημα. Και η Τελείωση θα καταγραφεί ως γεγονός. Μέσα στον Νου του Πατέρα, που τα πάντα καλύπτει, η ιδέα του Τετελειωμένου Ανθρώπου υπάρχει. Και σαν κα­ταγραμμένη εντός του Θείου Νου, είναι και γεγονός. Η Τελείωση του Ανθρώπου ήταν πάντοτε γεγονός. Αυτό που απομένει, είναι η σύλληψη της Ιδέας της πλήρους Τελείω­σής του από τον άνθρωπο, και η μεταφορά της στη σύγ­χρονη μορφική του εκδήλωση. **Ο Άνθρωπος ήταν πάντοτε Θεός.** Ως Άνω-Θρώσκων ποτέ δεν εξέπεσε από τα Θεία ύψη του Πατέρα. Η πλήρης γνώση της Θεότητάς του θα σχηματίσει εντός του την ιδέα του Τετελειωμένου Ανθρώπου, του αεί Άνω-Θρώσκοντος και μηδέποτε εκπεσόντος εκ της Θείας Σφαίρας του Πατέρα. Ο σχηματισμός της ιδέας εντός του, όντος Θεού, επιφέρει τη δημιουργία αυτής. Η δημιουργία του Τετελειωμένου Ανθρώπου εξαρτά­ται από το πότε ο άνθρωπος, διά της καθαρότητας και του Φωτισμού του, θα συλλάβει την ιδέα της Τελείωσής του, ταυτιζόμενος ταυτόχρονα με την πάντοτε υπάρχουσα Θεία του Υπόσταση.