--- title: "ΝΛ20| ΚΑΡΜΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΚΟΤΗΤΑ" description: Η διαφορά ανάμεσα στην έλξη και στην άπωση έγκειται στην προσφορά. Η ατομική κατά πνεύμα προσφορά Αγάπης ή θυσίας, στις σχετικές με αυτό υποστάσεις, κατά τις διά­φορες υλικές του καταβάσεις, δημιουργούν και εντείνουν την ανεξήγητη, για τις περιορισμένες εμπειρίες μιας… url: "https://docs.theosis.work/db/mainbib/causality/%ce%bd%ce%bb18-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%83-%cf%83%cf%87%ce%b5%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%83-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1/" updated: "2022-05-15" category: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ / ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ --- # ΝΛ20| ΚΑΡΜΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΚΟΤΗΤΑ Η διαφορά ανάμεσα στην έλξη και στην άπωση έγκειται στην προσφορά. Η ατομική κατά πνεύμα προσφορά Αγάπης ή θυσίας, στις σχετικές με αυτό υποστάσεις, κατά τις διά­φορες υλικές του καταβάσεις, δημιουργούν και εντείνουν την ανεξήγητη, για τις περιορισμένες εμπειρίες μιας μορφικής εκδήλωσης, έλξη που ασκεί το Πνεύμα προς αυτές. Η Γνώση της προσφοράς και της θυσίας, που τα Πνεύματα φέρουν στα μη συνειδητά για τη μορφική τους εκδήλωση αισθητήρια, ρυθμίζουν τις βαθύτερες Πνευματικές τους σχέσεις και κατά την εκδήλωσή τους στην ύλη. Η σχέση έλξης και άπωσης είναι περισσότερο καταφα­νής ανάμεσα στα στοιχεία που ορίζουν τη Μονάδα. Όπως είναι καταφανές, η Ομοουσιότητα, η οποία χαρακτηρίζει τη Μονάδα, φανερώνει την τέλεια ένωση, που από την αρχική της εκδήλωση υπάρχει. Η ανάμνηση αυτής της ­Θείας Ένω­σης, απόλυτα συνυφασμένη με την ανάμνηση της ένωσης με τη Θεότητα, αφού από Αυτήν η Μονάδα ως Λόγος εκπορεύθηκε και προς Αυτήν, ως πλήρης Μονάδα, ομοίως θα επιστρέψουν, είναι οι οδηγοί της ένωσης των στοιχείων αυτής. Δηλαδή, η Θεία Γνώση της Αλήθειας έλκει την Ψυχή και το Πνεύμα στην ένωση και την Τελείωση. Στην πορεία όμως για την επίτευξη αυτής της ένωσης, βλέπουμε ότι, σε πάρα πολλές περιπτώσεις κατά τη συνάν­τηση Ψυχής και Πνεύματος, οι μορφικές τους εκδηλώσεις φέρουν τάσεις διαλυτικές και απωθητικές. Ακόμη και απο­στροφή μπορεί να υπάρχει ανάμεσά τους. Πώς αυτή η αρ­χική και πραγματική ταύτιση έφθασε να φθαρεί τόσο στη συνείδηση των μορφικών εκδηλώσεων, ώστε να εκδηλώ­σουν άπωση; Η απάντηση είναι παντού η ίδια. Η απομάκρυνση από τις Θείες Καταβολές, με τις λανθασμένες επιλογές, που τα πνεύματα κατά καιρούς ακολούθησαν, απομάκρυνε την Αλήθεια και τη Γνώση από την ανθρώπινη αίσθηση και την επίγνωση. Οι μορφικές εκδηλώσεις της Μονάδας, κάνοντας λανθασμένες κατά καιρούς επιλογές, απομακρύνθηκαν από τις Θείες Αξίες. Η σχέση τους προς Αυτές κατέληξε να είναι λανθασμένη. Το ίδιο και η σχέση τους μεταξύ τους. Η ύλη, που σκέ­παζε τα Θεία τους αισθητήρια, τους εμπόδιζε συνεχώς να αναγνωρίσουν τη μεταξύ τους Θεία Ενότητα και προορισμό και τους έφερε στο σχηματισμό καρμικών υποχρεώσεων ανάμεσά τους. Οι δεσμεύσεις αυτές πρέπει να εκλείψουν. Να ακολουθηθεί, δηλαδή, η οδός που διήνυσαν απομακρυνόμενοι, κατ’ αντίστροφη φορά. Πρέπει, δηλαδή, ο κάθε υπαίτιος αρνητικής ενέργειας, θυσιάζοντας το αυστηρά ατομικό του «εγώ», να προσφέρει στον εαυτό του την ευ­καιρία να επιστρέψει. Τώρα όμως έχει να παλέψει και με την απωθητική τάση, που ο ίδιος σχημάτισε γύρω του. Για να καλυφθεί αυτή η απόσταση, πρέπει να μεγαλώσει η προσφορά Αγάπης. Γιατί μόνο αυτή θυσιάζει τα ατομικά «εγώ» των ανθρώπων. Όσο πιο γρήγορα ­αυτό καταστεί εφι­κτό ανάμεσα στα μέλη των Μονάδων, που παρουσιάζουν δυσκολίες προσαρμογής, τόσο πιο γρήγορα θα ενταχθούν και αυτές στην ταχύτερη μεταλλαγή προς Τελείωση. Στο βάθος του «Είναι» της η Μονάδα γνωρίζει τον προορισμό της. Μέσα στον πυρήνα της, οι ενωτικές τάσεις υπάρ­χουν. Όμως δεν μπορούν να καταστρατηγήσουν την Ελευ­θέρα Βούληση, που ορίζει τις συνειδητές επιλογές. Η δια­φορά αυτή ανάμεσα στη Βούληση του Θείου Πυρήνα και την ελευθέρα βούληση, δημιουργεί ένα ασταθές κριτήριο επι­λογής, όσον αφορά την επιλογή συντρόφου. Οι λανθασμέ­νες επιλογές σ’ αυτόν τον τομέα είναι συνηθέστατες. Όταν λέμε «λανθασμένες επιλογές», εννοούμε σχημα­τισμούς οφθαλμοφανούς ανομοιογένειας. Αυτή η ανομοιο­γένεια απορροφά τεράστιο ποσοστό ενέργειας, για να φέ­ρει μια ελάχιστα παραδεκτή κατάσταση. Η ενέργεια που σπαταλιέται έτσι, αφαιρείται από την ενέργεια η οποία, αν διοχετευόταν σε υψηλά Κέντρα, θα συντελούσε στην Πνευματική εξέλιξη του όντος. Όλη αυτή η κατάσταση δη­μιουργεί καρμική σχέση με τον σύντροφο αυτής της μορφι­κής εκδήλωσης, κατάσταση που πρέπει υποχρεωτικά να ακολουθηθεί κατ’ αντίστροφη φορά. Αυτό σημαίνει δέ­σμευση και για τους δύο. Οι διάφορες κατά καιρούς καρμικές σχέσεις δημιουρ­γούν δεσμεύσεις ποικίλες με πλήθος πνευμάτων, καταστά­σεις, δηλαδή, που απαιτούν επανόρθωση κατά τη Θεία Νο­μοτέλεια. Το δύσκολο είναι, όταν υπάρχει σε μία μορφική εκδή­λωση δίλημμα επιλογής. Από τη μια μεριά καρμικές δε­σμεύ­σεις, προηγούμενων ελεύσεων, και από την άλλη ένας συν­δυασμός με το πραγματικό πολικό. Οι καρμικές δεσμεύσεις απαιτούν επανόρθωση. Το πολικό δεν ­απαιτεί τίποτε, μο­νάχα καλεί από τα βάθη του Άχρονου. Μία ενέργεια που δεν έχει επανορθωτικές τάσεις, μεγαλώνει την καρμική δέ­σμευση. Μία ενέργεια, όμως, που δημιουργεί καρμική σχέση με το πολικό, μπορεί να είναι καθοριστική, δημιουρ­γώντας Πνευματική τελμάτωση, κατά σειρά ενσαρκώσεων. Από αυτή την τελμάτωση της εξέλιξης προς Τελείωση, μπορεί να απαγκιστρωθεί το ον μονάχα με την προσφορά Αγάπης. Την εκμηδένιση, δηλαδή, του ατομικού του «εγώ». Θα έχει απολυτρωθεί, όταν αναγάγει το «Εμείς» σε «εγώ». Όταν, δηλαδή, η ενιαία τάση της Θείας Μονάδας είναι και η μόνη δική του επιλογή. Όταν οι επιλογές του αρχίσουν πάλι να γίνονται σύμφωνα με τις ­Ουράνιες Αξίες. Σ’ αυτό μονάχα η προσφορά και η Θυσία το φέρνουν. Ο δρόμος της Επιστροφής περνάει ανάμεσα από στενά και ακανθώδη μονοπάτια. Αυτά μονάχα οδηγούν στον Ήλιο που φέρουμε μέσα μας.