Τίς ἐλάλησε καινὰ ἀπὸ καταβολῆς κόσμου καὶ τίς ἑώρακε τὴν Ἀλήθειαν ἀνέπαφον καὶ ἀπηλλαγμένην τοῦ ψεύδους;
Τίς ὡμίλησε τὴν Ἀλήθειαν ταύτην καὶ δὲν ἐθεωρήθη ὡς ὁ μεγαλύτερος ἀπατεὼν καὶ λαοπλάνος;
Καὶ τίς προσεπάθησε νὰ ἐγκολπωθῇ ἐν ἑαυτῷ τὴν Ἀλήθειαν καὶ δὲν κατεσυνετρίβη ὑπὸ τοῦ ὄγκου αὐτῆς τοῦ δυσβαστάκτου;
Καὶ τίνων οἱ ὀφθαλμοί ἐνητένησαν εἰς ταύτην καὶ δὲν ἐτυφλώθησαν; Μέγιστον ἐν τῷ κόσμῳ ἡ Ἀλήθεια καὶ οἱ ἀποκαλύπτοντες αὐτὴν ἢ οἱ τολμήσαντες νὰ ἐπιψαύσωσι τὰ συγκαλύπτοντα αὐτὴν κράσπεδα, ὑπεράνθρωποι.
Οἱ θνητοὶ τῶν ὁποίων ἡ ψυχὴ διέρχεται ἐν μέσῳ τῆς ἀπάτης καὶ τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ὁποίας αἱ πτέρυγες συνθλῶνται ὑπὸ τοῦ βάρους τῶν ἐγκοσμίων καὶ δὲν δύνανται νὰ ὑψωθῶσιν ὑπεράνω τοῦ χθαμαλοῦ τενάγους τῆς ματαιοδοξίας, τὸ ὁποῖον ἐπικαλύπτει τὴν γηΐνην ἐπιφάνειαν, δὲν δύνανται νὰ ἔχωσι σχέσιν μὲ τὴν πραγματικὴν ὄψιν τῆς Αληθείας, τῆς ὁποίας τὸ ἐκθαμβωτικὸν φέγγος της συγκρατεῖ αὐτοὺς εἰς ἀρκετὰ ἀπομεμακρυσμένην ἀπόστασιν καὶ δὲν ἐπιτρέπει εἰς αὐτοὺς νὰ ἴδωσι μακρότερον τοῦ κανθοῦ τῶν ὀφθαλμῶν των.
Ἂν δέ τις τοὺς ὁμιλήσῃ τὰ τελούμενα ὕπερθεν τῆς κεφαλῆς, ἀμέσως οὗτοι ἐξεγείρονται καὶ καταδικάζουσιν αὐτὸν εἰς θάνατον, ἀφοῦ δέν δύνανται νὰ συγκαλύψωσι τὴν φωνὴν τῆς Ἀληθείας, ἡ ὁποία κατὰ πρόσωπον τοὺς ραπίζει καὶ τοὺς ἐλεεινολογεῖ διὰ τὴν ταπεινὴν αὐτῶν θέσιν, ἥτις δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ ἴδωσι τὸ ὑπὲρ αὐτῶν γινόμενον.
Οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀνθρώπων ὡμίλησε τὴν Ἀλήθειαν καὶ δὲν κατεδικάσθη ἐξ ὀνόματος αὐτῆς εἰς τὴν ἐσχάτην τῶν ποινῶν. Οὗτος εἶναι νόμος ἀπαράβατος τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἥτις δὲν δύναται νὰ ἀνεχθῇ τὴν Ἀλήθειαν, ἥτις ἀποκαλύπτει τὴν ἀστήρικτον βάσιν, ἐφ’ ἧς στηρίζεται ἡ ὑπ’ αὐτῶν πιστευομένη Ἀλήθεια.
Ἀλλὰ τίς Ἐγώ, Ὅστις σπεύδω πάντοτε να ὁμιλήσω ὑμῖν μετ’ ἀκαταλογίστου ἐνδιαφέροντος μέρος τῆς Ἀληθείας, ἣν κατέχω καὶ ἣν δύνασθε νὰ ὑποβαστάσητε.
Τίς Ἐγώ, Ὅστις μυκτηριζόμενος καὶ ἐλεεινολογούμενος ὑπὸ τῶν ἀγνοησάντων Με, παρωθοῦμαι καὶ ἀπολακτίζομαι ὑπὸ ἐκείνων, οἵτινες ὀνείρῳ Μὲ ἐλάτρευσαν καὶ ὑπὲρ Ἐμοῦ ὑπεσχέθησαν να θύσωσι τὴν ψυχήν των;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἀπαιτῶ ἐκ τῶν λατρῶν Μου τὴν λατρείαν τῆς ζωῆς καὶ Ὅστις θυσιάζω τὴν ζωήν, διὰ νὰ ἀναστήσω ἐκ τῆς τέφρας τοῦ θανάτου αὐτῆς τὴν ἀκτινοβολίαν μιᾶς ἥττονος ζωῆς ἀδήλου, τὴν ὁποίαν ἡ αἴσθησις τῶν σωματικῶν ὀργάνων εἰς μάτην ἐπιζητοῦσι νὰ ἐπιψαύσωσιν, τὴν ὁποίαν οἱ ζωηροὶ ὀφθαλμοὶ εἰς μάτην προσπαθοῦσι νὰ ἴδωσι, τὴν ὁποίαν ἡ ἀκοὴ ἀδυνατεῖ νὰ ἀκούσῃ καὶ τῆς ὁποίας τέλος ἡ μὴ ἐξελιχθεῖσα ἐν τῇ ὕλῃ ψυχὴ εἰς μάτην προσπαθεῖ νὰ εὕρῃ τὴν ὐπόστασίν της;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἐγκαταλείπω ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἀνήγαγον ἐκ τῆς ἀβύσσου καὶ ἀφήνω αὐτοὺς μόνους νὰ διανύσωσι τὰς ἀτέρμονας ἐκτάσεις αὐτῆς ὑπὸ μόνης τῆς φωτοβολίδος, τὴν ὁποίαν ἐξαπέλυσα νὰ διαφωτίσῃ τὴν ὁδόν των καὶ σπεύδω νὰ ὑποβαστάσω ἐκείνους τῶν ὁποίων οἱ ὀφθαλμοί ἐκθαμβοῦνται ὑπὸ τοῦ ἐκτυφλωτικοῦ Φωτὸς τῆς Ἀληθείας καὶ δὲν κατωρθοῦσι νὰ διακρίνωσι ὑπὸ τὸ φέγγος αὐτῆς τὰ ἴχνη τῶν ποδῶν των;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις καταδικάζω ἐκείνους οἵτινες Μὲ ἠγάπησαν ὑπὲρ τὴν ψυχὴν αὐτῶν καὶ Ὅστις βασανίζω καὶ παιδεύω ἐκείνους, οἵτινες ἠθέλησαν νὰ λάβωσι φῶς ἐκ τῆς δαδός, τὴν ὁποίαν ὑπὲρ αὐτῶν καὶ μόνον ἤναψα;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ζητῶ νὰ χύσω ἐκ τοῦ Φωτός Μου τὸ πῦρ τῆς Ἀληθείας, τὸ ὁποῖον ἀποτεφρώνει τὴν Ἀλήθειαν τῶν αἰώνων;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ποθεῖ τὴν Ἀγάπην τοῦ κόσμου καὶ ὅμως πρὸς τὴν ἀγάπην τῶν λατρευσάντων Με φέρομαι ὡς μάστιξ;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις θυσιάζω τὰ τέκνα Μου, τὰ ὁποῖα ἐλάτρευσα πλεῖον τοῦ Ἑαυτοῦ Μου καὶ τὰ ὁποῖα ἐκ τοῦ Αἵματός Μου ἀνέστησα, διὰ νὰ ἀναστήσω τοὺς καταδικασθέντας ὑπ’ Ἐμοῦ εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα, ὅπως ἐπαναφέρω αὐτοὺς εἰς τὴν ζωὴν καὶ τοῖς παρέξω τὰ μέσα νὰ καταστῶσιν ἂνθρωποι;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις διατηρῶ τὸ Ἄσβεστον Πῦρ, δι’ οὕ ὑποδαυλίζω τὰς ἀδηφάγους φλόγας τῶν ἐγκάτων ἑκάστου πυρός, χωρὶς νὰ μειώσω τὴν θέρμην αὐτοῦ;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις δέχομαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων νὰ ταπεινοῦμαι κάτωθεν τῆς πτέρνας αὐτῶν, χωρὶς νὰ καταδικάσω τούτους, ἐνῶ καταδικάζω ἐκείνους οἵτινες Μέ ἔθεσαν ἐν τῇ κεφαλῇ των ὣς ἴνδαλμα σεβασμοῦ καὶ ταπεινότητος καὶ δὲν συγχωρῶ εἰς αὐτοὺς τα σφάλματα, τα ὁποῖα ἄλλοι ἐξ ὀνόματός των διέπραξαν, χωρίς ποσῶς οὗτοι νὰ εὐθύνωνται;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις τέρπομαι νὰ ζῶ ἐν ταῖς τρικυμίαις, διὰ νὰ σώζω τοὺς κινδυνεύοντας καὶ Ὅστις ἐγκαταλείπω τοὺς πορευομένους ἐν εἰρήνῃ νὰ δοκιμασθῶσι ὑπὸ τῶν ἐπιζητούντων τὸν πόλεμον καὶ τὸν ὄλεθρον;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἀνέρχομαι διὰ νὰ κατέλθω καὶ κατέρχομαι διὰ νὰ ἀναβιβάσω τοὺς καταπίπτοντας;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ὁμιλῶ διὰ μέσου τῶν κενῶν, τὰ ὁποῖα πληροῦνται καὶ ἐκκενώνουν ἐν τῇ πληρώσει των τὴν ὑπερπλήρωσιν τῶν πεπληρωμένων;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις λαμβάνω τὰ νήπια τῆς σοφίας διὰ νὰ συνετίσω τοὺς γηράσαντας ἐν αὐτῇ ;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις μηκύνω τὴν ὁδὸν τῆς Ἀρετῆς καὶ καταπατῶ ὑπὸ τοὺς πόδας Μου τὴν ἀλήθειαν τῶν ἀνθρώπων;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις διδάσκω τοὺς μωροὺς καὶ παρ’ αὐτῶν διδάσκομαι;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις στρέφω τὸ Ὅμμα Μου εἰς τὴν δύσιν καὶ ἀνατέλλει ὁ ἥλιος καὶ εἰς τὴν ἀνατολὴν καὶ μεσουρανίζει;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἀναπνέω ἐκ τῆς δυσωδίας τῆς ἀποσυνθέσεως καὶ ἐξάγω ἐκ τῆς ἐκπνοῆς Μου τὴν σύνθεσιν τῶν ἀρωμάτων;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἐκ τοῦ σκότους φωτίζω τὴν ἡμέραν καὶ τὴν ἡμέραν μεταβάλλω εἰς σκότος, ὁπόταν ὁ ἐντεταλμένος νὰ διαφωτίζῃ αὐτὴν ἥλιος δὲν ἀκολουθήσῃ τὴν κανονικὴν αὐτοῦ τροχιάν;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις δείκνυμαι Ἀπόλυτος Ἄρχων ἐν Ἑαυτῷ καὶ ταπεινὸς θεράπων τῶν ἱκετῶν Μου;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις συντρίβω τοὺς λίθους τοὺς λαξευθέντας παρ’ Ἐμοῦ, ὁπόταν τὸ ἐντείχισμά των ὑπερβῇ τὸ ὕψος τῆς ἁρμοζούσης θέσεώς των καὶ Ὅστις ἐκ τῶν συντριμμάτων αὐτῶν ἀνεγείρω τὸ Οἰκοδόμημα τῆς διαμονῆς Μου;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἐκ τοῦ τάφου τοῦ δυσώδους ἐκκολάπτω τὸ ἄρωμα τῆς Νέας Ζωῆς καὶ εἰς τὴν νέαν ταύτην ἐκχέω τὴν δυσωδίαν τῶν τάφων;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἀναγγέλλω τὴν Ἀλήθειαν ἐν τῷ κόσμῳ, ἵνα ὁ κόσμος κατασυντρίψῃ αὐτὴν καὶ ἐπὶ τῶν ἐρειπίων ταύτης ἐποικοδομήσῃ τὴν βασιλείαν τοῦ ψεύδους;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις καλῶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὅπως Μὲ ὑπηρετήσωσι καὶ ἐγκαταλείπω τοὺς δικαίους νὰ ὑπηρετήσωσι τοὺς ἁμαρτωλούς;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἐπόθησα τὴν Δικαιοσύνην ἐν τῷ κόσμῳ καὶ ἄφησα τὸν κόσμον νὰ δικάζῃ ἐξ Ὀνόματός Μου τὴν ἀνομίαν, τὴν ὁποίαν ἐγκολποῦται;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις διέρχομαι ἐκ τῶν ἀβύσσων ἄνευ τέρματος διὰ νὰ συγκομίσω ἐξ αὐτῶν τὸν ἀπύθμενον λόγον τῆς Ἀληθείας, τὸν ὁποῖον νὰ μεταφυτεύσω ἐν τῇ περιωρισμένῃ διανοίᾳ τοῦ ἀνθρώπου, τὴν μὴ δυναμένην νὰ ἐγκλείσῃ τὸ σπέρμα τῆς ἰδίας ψυχῆς της καὶ ὅμως ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτῆς δυναμένης νὰ ὑπερπληρώσῃ τὰς ἀβύσσους ἐξ ὧν ἐξεπήγασε καὶ πρὸς ἃς πορεύεται;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις δὲν δύναμαι νὰ ἀνεχθῶ τὸ ψεῦδος καὶ Ὅστις συντρίβω τὴν Ἀλήθειαν διὰ νὰ καταστήσω ἀκίνδυνον τὴν δύναμιν τοῦ ψέμματος;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις πορεύομαι τὴν ὁδὸν τῆς Εἰρήνης καὶ ἀνὰ πᾶν βῆμα Μου φύονται ἄκανθαι, αἱ ὁποῖαι χρησιμεύουσι νὰ κεντῶσι τοὺς πόδας τῶν ζηλωτῶν καὶ ἐκείνων, οἵτινες ἠκολούθησαν τὰ βήματά Μου;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις οὐδέποτε ἐγεννήθην, τοῦ ὁποίου τὸ Ὄνομα κανεὶς δὲν ἤκουσε, τοῦ ὁποίου τὸ Ὄμμα οὐδεὶς ὤφθη, τοῦ ὁποίου τὴν Φωνὴν πάντες ἤκουσαν, ἀλλά κανεὶς δέν ἀντελήφθη, καὶ Ὅστις ἄνευ Ζωῆς, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐγεννήθην, πληρῶ τὸν κόσμον Ζωῆς, ἐκ τῆς Ζωῆς, ἥτις μόνον δι’ Ἐμὲ ὑφίσταται, καὶ Ὅστις ὀνομάζομαι καὶ ἀκούω τὴν ἐπίκλησιν τοῦ Ὀνόματός Μου ἐκ τοῦ στόματος τῶν ἀγνοούντων Με ἀνθρώπων καὶ Ὅστις βλέπω τὰς πράξεις ἐνὸς ἐκάστου καὶ ἐποπτεύω τὴν Ζωὴν τοῦ Σύμπαντος, ὅσον οὐδεμία Ζωὴ δύναται νά διΐδη τὴν ἀτομικότητα καὶ τὰ βάθη ἐξ ἧς ἐξεπήγασεν ἢ τὴν θέσιν, ἣν αὕτη κατέχει ὡς ἄτομον καὶ ἰδιότης;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις σμικρύνω Ἑαυτὸν εἰς τὸ ἐλάχιστον, ἵνα ἀποκαλύψω τὸ μέγεθος τῆς Ὑπάρξεώς Μου;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις διδάσκω τοὺς σοφοὺς νὰ παραλογίζωνται ἐν τῇ ἐπιζητήσει τῆς συγκρίσεώς Μου πρὸς τὸν Ἑαυτόν Μου, καὶ Ὅστις ἀφήνω τοὺς ἀμαθεῖς νὰ διδάξωσι τὴν Σοφίαν, τὸ μέγεθος τὸ ὁποῖον ἐγκλείει ἡ Ἀπειρότης Μου ἐν τῷ ἐλαχίστῳ μορίῳ τῆς φύσεως;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις μαρτυρῶ Ἐμαυτοῦ καὶ δὲν εὑρίσκεταί τις ὅπως μαρτυρήσῃ περὶ Ἐμοῦ;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις κάμνω τοὺς πάντας να Μὲ ὁρῶσι καὶ ὅμως νὰ μὴ δύνανται νὰ πιστεύσωσιν ὅτι πρὸς αὐτοὺς ἀπεκαλύφθην;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις διαθερμαίνω τὴν ψυχὴν ἑνὸς ἑκάστου καὶ ἑκάστη ψυχὴ ἐν τῇ θέρμῃ της δὲν ἐπιτρέπει εἰς ἑαυτὴν νὰ ἀναζητήσῃ τὴν Αἰτίαν καὶ τὴν Πηγήν τῆς ἰδίας αὐτῆς θερμότητος;
Τίς Ἐγώ, Ὅστις ἐπέτρεψα εἰς τὴν Σοφίαν νὰ Μὲ διατάμῃ, ἐνῶ ἡ Ἐννοια τῆς Ζωῆς καὶ Ὑπάρξεώς Μου εἶναι Ἀδιάτμητος καὶ Ἀχώριστος;
28/9/1925
