---
title: "ΘΕ09| ΚΑΘΕ ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΥΛΟΓΙΑ"
description: Άνθρωπε, χαιρετίζω την Ύπαρξή σου με τον παλμό της Αγάπης Μου, διαχέομαι μέσα σου και καλύπτω το «Είναι» σου με το Φως Μου, με την Απέραν­τη ­Παρουσία Μου, με τη θωπεία της Γαλήνης Μου, με την Ενότητα και την Ι­σορ­ροπία…
url: "https://docs.theosis.work/db/chapters/2022/%ce%b8%ce%b509-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%b5-%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%88%ce%b7-%cf%83%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%83-%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%cf%85%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1/"
updated: "2022-08-19"
category: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ / 2022
---

# ΘΕ09| ΚΑΘΕ ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΥΛΟΓΙΑ

Άνθρωπε, χαιρετίζω την Ύπαρξή σου με τον παλμό της Αγάπης Μου, διαχέομαι μέσα σου και καλύπτω το «Είναι» σου με το Φως Μου, με την Απέραν­τη ­Παρουσία Μου, με τη θωπεία της Γαλήνης Μου, με την Ενότητα και την Ι­σορ­ροπία που εκ­φράζω, σ’ όλα τα πεδία, σ’ όλες τις καταστάσεις.

Ενσυνείδητε Άνθρωπε, αχόρταγε για τη γνώση, αδη­φά­γε για την κατάκτηση, πού βρίσκεσαι; **Πού σε οδή­­γησε αυτή η επιθυμία της απόκτησης;** Τι έχεις να δείξεις και να παρουσιάσεις, που συνεισφέρει στην Ενότητα, που ­δημιουρ­γεί Ισορ­ροπία; **Πού είναι τα αποτελέσματα της γνώ­σης σου,** πού είναι η τελειότητα των κατακτή­σεών σου; Γιατί ζητάς ακόμα να καλυφθείς και να γεμίσεις απ’ όλα αυτά, που μες στους αιώνες δεν σε οδήγησαν παρά μόνο σε δεσμούς, σε αλ­λεπάλ­ληλους κύκλους ανα­λήθειας;

Οι επιμέρους αλήθειες, Άνθρωπε ενσυνείδητε, όπως αρέσκεσαι ν’ αποκαλείς τον εαυτό σου, σε διχοτόμησαν, σε περιόρισαν, σε έκλεισαν μέσα σε τοίχους. Οι επιμέρους αλήθειες σου και οι τίτλοι, που ο νους σου κατασκευάζει, για να ωραιοποιείς μ’ αυτούς τις καταστάσεις σου, σε απομάκρυναν από Εμένα, τη Μόνη Αλήθεια, το Άπειρο Φως. Γιατί δεν τεμαχίζομαι από τους περιορι­σμούς σου, δεν είναι δυνατόν να χωρέσω μέσα στα πλαί­σια, που με βία προσπαθείς να Με βάλεις. Δεν είναι δυνατόν να Με εκ­δηλώσεις, όσο ακολουθείς αυτή την τακτική, **των ορίων και των περιορισμών, του διαχωρισμού και της διάσπασης.**

Σε κάλεσα και σε καλώ Αέναα **στο Έρ­γο της οι­κο­δό­μη­σης των ψυχών, της Ένωσης, της επιστρο­φής του ενσυνείδητου Θεού Ανθρώπου μέσα στη Θε­ότητα.** Μα αυτό το Έρ­γο δεν έχει γίνει, όχι συνείδηση, μα ούτε καν απλή κατανόηση, μέσα στο «Είναι» σου. Δεν μιλώ για πραγ­μάτω­ση, γιατί αυτό είναι κάτι από το ­οποίο απέχεις πάρα πολύ ακόμα. Μιλώ όμως για εκείνη **την ­απαραίτητη επίγνωση,** που θα σε οδηγήσει σταδιακά στην πραγ­μάτωση, για εκεί­νη την απαραίτητη υπευθυνότητα, που θα σου μεταλ­λάξει τους τρόπους ενερ­γειών και σκέψεων και θα σε κάνει μεμιάς να μεταβάλεις τη συμπεριφορά του διαχωρισμού, σε συμπεριφορά Ένωσης, που θα σε οδηγήσει να επικοινω­νήσεις με τον Εαυτό σου, τον Εαυτό που **λες ότι γνωρίζεις κι όμως τον εκ­δηλώνεις διαχωρισμένο.**

Πού είναι η κατανόησή σου, Άνθρωπε, πού είναι η Αγά­πη σου, πού είναι τα στοιχεία εκείνα που θα ενώσουν τα κομ­μάτια του Εαυτού σου, που θα επιτρέψουν τη διάχυση του μέρους μέσα στο όλο και του όλου μέσα στο μέρος και θα εξαφανίσουν αυτούς τους τμηματικούς διαχωρι­σμούς, **αυτές τις ανάγκες των λέξεων,** αυτές τις διακρί­σεις σε Ολότητα και μέρος;**Ζητώ να δω τις γέφυρες που οικοδόμησες ανάμεσα στον Εαυτό σου,** μα αν­τικρίζω μόνο δρόμους που είναι παράλ­ληλοι και δεν τέμνον­ται. **Δρό­μους φιλοδοξιών, επιμέρους ενασχολήσεων της πλάνης, δρόμους που έχουν σαν κατάληξη τα αδιέξοδα της ημιμά­θειας, την οχύρωση πίσω από την πεποίθηση ότι η επιμέ­ρους αλήθεια, που πιστεύεις, είναι και η μόνη πραγ­ματική.** Σε απογυμνώνω από τις επιμέρους αλήθειες σου, σε απογυμνώνω από τους τίτλους με τους οποίους έχεις στολι­στεί, πίσω από τους οποίους καλύπτεσαι, για να κυκλοφο­ρείς στη γη, πιστεύον­τας ότι συν­τελείς στην αναγέν­νηση των Κόσμων, πιστεύον­τας ότι προσφέρεις στην εξάπλωση της Αγάπης. Σ’ αφήνω ελεύθερο απ’ όλα αυτά, ικανό να συλ­λάβεις **την έν­νοια της Υπέρτατης Κατανόησης,** που δεν έχει ανάγκη από εξωτερίκευση με λόγο, αλ­λά διαχέε­ται μέσα απ’ το βάθος του «Είναι» του ανθρώπου, προς το βάθος του Είναι του Ανθρώπου και πραγ­ματώνει την Έ­νωση.

Δεν ζητώ από σένα, Άνθρωπε, πολ­λά, όταν σε καλώ να γίνεις Μαθητής Μου. Δεν ζητώ να Μου αφιερώσεις χρόνο περισ­σότερο απ’ ό,τι Μου αφιερώνεις. Ζητώ κάτι πολύ πιο απλό. **Να είσαι πραγ­ματικά Μαθητής Μου μέσα στις ασχο­λίες σου. Να είσαι πραγ­ματικά Εκπρόσωπός Μου μέσα στον καθημερινό σου βίο. Να ­είσαι πραγ­ματικά Αγάπη, Φως και ενωτική γέφυρα καθ’ όλη τη διάρ­κεια της ζωής σου.** Μπορείς να περπατάς κι όπου ακουμπά το βήμα σου να είναι Ευλογία; Δεν απαιτεί άλ­λο χρόνο από σένα παρά τον χρόνο που διαθέτεις στο καθημερινό σου περπάτημα. Μπορείς να μιλάς κι ο λόγος σου να διαχέει Αρ­μονία; Δεν απαιτεί άλ­λη προσπάθεια από σένα, παρά μόνο την προσ­πάθεια που καταβάλ­λεις για να εκ­φραστείς καθημερινά. Δεν απαιτεί παρά μία κατανόηση, ότι όπως όμοια καταβάλ­λεις προσπάθεια και ενέρ­γεια, για να εκ­δηλώνεσαι δυσαρ­μονικά και ανισόρ­ροπα, έτσι μπορείς, χωρίς καμία παραπάνω κίνηση, να εκ­δηλώνεσαι αρ­μονικά και ισορ­ρο­πημένα. Δεν σου ζητώ να είσαι καλός, δεν σε κατακρίνω γιατί είσαι κακός. Είναι κι οι δύο αυτές καταστάσεις **ημί­μετρα της πλάνης. Σου ζητώ να είσαι αρ­μονικός, ισορ­ροπημένος, γεμάτος απ’ την Αγάπη των παλμών της Τελειό­τητας, γεμάτος απ’ τις Θείες ιδέες του Απείρου.** Σου ζητώ να χρησιμοποιείς τον λόγο σου, για να γεμίζεις τα κενά του ανθρώπου με Φως, να χρησιμοποιείς τη σκέψη σου, για να πληρώνεις με Ευλογία και Αρ­μονία κάθε αναταραχή πάνω στον πλανήτη, μα και μέσα στα Σύμπαν­τα. **Σου ζητώ να κινήσεις τον Νόμο της Ισορ­ροπίας και της Ενότητας,** όχι μόνο για τον εαυτό σου, αλ­λά και για το σύνολο, δη­λαδή για τον πραγ­ματικό Εαυτό σου.

Σου ζητώ να ζήσεις, Άνθρωπε, τίποτα παραπάνω και τί­ποτα λιγότερο, να ζήσεις μέσα από την Ύπαρξη την Ενι­αία και αυτό να το φανερώσεις με κραδασμούς Αγάπης όλες τις ώρες. Σου ζητώ ν’ αναπνεύσεις μέσα από την Αναπνοή του Θεού, δημιουρ­γών­τας Τελειότητες, Ισορ­ρο­πίες, Αρ­μονία. Σου ζητώ να καταστήσεις τον πλανήτη που ζεις και τις ασχολίες, τις οποίες εκτελείς πάνω σ’ αυτόν, Ενότητα και Φως. **Να ενώσεις τις αν­τιθέσεις που εκ­δηλώνον­ται γύρω σου, μέσα από σένα. Να ευλογήσεις οτιδήπο­τε αγ­γίζεις με τα χέρια σου, οτιδήποτε διέρ­χεται μέσα απ’ τη Συνείδησή σου, οτιδήποτε βιώνεις σαν κατάσταση, είτε συναι­σθη­μα­τι­κά, είτε νοητικά, είτε με ολόκληρη την υπό­στασή σου.**

Μην απαρ­νηθείς τίποτα απ’ όσα γύρω σου υπάρ­χουν. Δέξου τα πάν­τα, **ευλόγησε τα πάν­τα, απορ­ρόφησε τα πά­ν­τα, κάν’ τα Ένα με σένα Αδιαχώριστο, Αδιά­σπα­στο.** Γίνε η Φωτεινή Παρουσία, που δεν περιορίζεται απ’ τους φραγ­μούς της ύλης, που ζει στην ύλη αλ­λά επε­κτείνεται πάνω απ’ αυτήν, που τη μετουσιώνει μέσα της και της προσδίδει νέες δυνατότητες, νέα δομή και υφή, νέα ποιότητα κραδασμών και δονήσεων.

**Μάθε να χρησιμοποιείς ό,τι έχεις, για την οικο­δόμηση της Αγάπης, για την Ένωση του παν­τός μέ­σα στον Θεό.** Μάθε κάθε σου κίνηση να συν­τελεί στην ­προσφορά και **κάθε σου λόγος να είναι κλειδί ­ανό­δου, του συνόλου προς τον Λόγο. Μάθε να συσπειρώ­νεσαι μέσα στο «Είναι» σου κι από κει ν’ αναδι­πλώ­νεσαι πάλι, γεμάτος με τις Θείες δυνατότητες της ­Ύπαρξης, δίνον­τας αυτές σε καθετί, χωρίς ουδέποτε ν’ ­αδειάζεις.**

**Όλα αυτά τα γνωρίζεις, τα κατέχεις, είναι οι μυ­στι­κές σου λειτουρ­γίες, η πραγ­ματική σου ­Ύπαρξη, μα πρέπει ν’ απεκ­δυθείς την αυταρέσκειά σου, που οχυρώνεται μέσα στον διαχωρισμό σου.** Πρέπει ν’ απαρ­νηθείς την πεποίθησή σου και την πίστη σου ότι εκ­φράζεσαι σωστά, ή σωστότε­ρα από οποιοδήποτε κομ­­μάτι του Εαυτού σου. Μέχρι όλα τα κομ­μάτια του Εαυτού σου να εκ­φραστούν με Μία Πνοή, να παλμοδονηθούν στην ίδια Αγάπη, κανένα μέρος **δεν εκ­φράζεται σωστά ή σωστότερα, αλ­λά όλα τα μέρη εκ­φράζον­ται ατελώς,** μη δυνάμενα να χωρέσουν τα άλ­λα τους σημεία. Κατανόησέ το, γιατί όσο δεν το κατανοείς, βρί­σκεσαι μακριά απ’ την Αλήθεια, απ’ την Ισορ­ροπία και την Αρ­μονία και περιπλέκεσαι στους διαξιφισμούς των επιμέ­ρους αληθειών σου, όπως τις ονομάζεις, που επιθυμούν να επικρατήσουν, και ζητάς γνώση, που θα δημιουρ­γήσει άλ­λες επιμέρους αλήθειες, ενώ ξεχνάς **να ζητήσεις Κατανόηση και Αγάπη, ξεχνάς να την εφαρ­μόσεις, γιατί η Κατανόηση κι η Αγάπη δεν έχει επιδεικτικές χειρονομίες, ούτε μπορεί να σε αναβιβάσει στα επίπεδα των Κοινωνικών Κατεστημένων, που βρίσκεσαι, γιατί πληρώνει με Φως άυλο την υπόσταση, που δεν έχει σημεία εμφανή και κραυγαλέα, τα οποία επιζητά η Κοινωνία σου.**

**Ενσυνείδητε Άνθρωπε, απαρ­νήσου τα Κοινωνικά Κατε­στημένα σου, με τα οποία ζυμώθηκες και ζυμώνεσαι ακό­μα. Γίνε εσύ εκείνος, που θα κάνει την αρ­χή μιας Νέας πορείας, μιας Νέας κατανόησης, μιας Νέας εμ­βάθυνσης, μιας Νέας τάξης πραγ­μάτων, που θα χωράει το Παν.** Διασκόρπισε την Κατανόησή σου στα πέρατα των Συμπάν­των, διασκόρπισε την Αγάπη σου σε κάθε μόριό σου και γίνε ο πόλος, που θα ενερ­γοποιήσει τον Εαυτό σου, όπου κι αν βρίσκεται, χωρίς να κατατάσ­σει, **χωρίς να είναι έτοι­μος να διασπάσει ή ν’ απο­νεί­μει περιοριστικές ιδεολογίες, προς οποιαδήποτε κα­τεύ­θυνση.**

Το Άπειρο περιέχει τα πάν­τα, όπως καλά γνωρίζεις, μα δεν μπορείς να συλ­λάβεις αυτή την έν­νοια, δεν μπορείς να κατανοήσεις πώς είναι δυνατόν να χωρέσεις τη γνώμη του μέρους του εαυτού σου, που έρ­χεται σε πλήρη αν­τί­θεση με τη γνώμη του δικού σου μέρους. **Μα αν δεν χω­ρέσεις την αν­τίθεση, δεν θα χωρέσεις το Άπειρο, αν δεν κατανοήσεις την αν­τίθεση, δεν θα κατανοήσεις την Αγά­πη, γιατί η Αγάπη εισέρ­χεται σαν ­Ουσία Απυρόβλητη κι Αέναη μέσα στα πάν­τα και, δρών­τας καταλυτικά, ενώνει.**

**Άνοιξε το «Είναι» σου πέρα απ’ τις νοητικές σου θέ­σεις, άνοιξε το «Είναι» σου στην Αγάπη και στην Κατανόηση και ζήτα να δίνεις και να μην κατέχεις. Γιατί ό,τι κατέχεις σε κατέχει, ενώ ό,τι δίνεις σε απελευθερώνει. Ζήτα να δί­νεις Αγάπη και Φως, στην καθημερινή σου ζωή. Κάθε σου σκέψη, ας είναι Μία Ευλογία, κάθε σου κίνηση, ας είναι Μία θωπεία. Ευλόγησε αυτούς που βρίσκον­ται γύρω σου στον δρόμο, όταν περπατάς, ευλόγησε αυτούς που σου προξενούν εκ­νευρισμό στον χώρο της ερ­γασίας σου. Ευ­λόγησε το περιεχόμενο της ερ­γασίας σου, ευλόγησε το φαΐ σου κι όλους αυτούς που ερ­γάσθηκαν για να φθάσει μέχρις εσένα. Αγάπησέ τους όλους. Αγάπησε τη γη, τα ζώα και τα φυτά, την ατμόσφαιρα και τον ήλιο, που συνε­τέλεσαν για να παραχθεί ό,τι σε τρέφει. Αγάπησε ό,τι σε τροφοδοτεί για να ζεις, γιατί μόνο αν το αγαπήσεις, θ’ αποδεσμευθείς απ’ αυτό, θα γίνεις Ανεν­δεής και θα φθά­σεις να ζεις στην ύλη και να βρίσκεσαι πάνω απ’ αυτήν και πέρα απ’ αυτήν, μέσα στην Άχρονη και την Άπειρη διά­σταση του Απείρου.**

**Αγάπησέ Με, Άνθρωπε, μέσα στα πάν­τα, όπως Εγώ σ’ Αγαπώ,** όπως σου παρέχομαι μέσα απ’ όλα, τροφοδοτώ­ν­τας και την ύλη σου και το Πνεύμα σου, καθοδηγών­τας την υπόστασή σου, θωπεύον­τας και την αλήθεια που φέ­ρεις μέσα σου και την πλάνη, που φοράς σαν κάλυμ­μα, για να την κάνω Φως. Δέξου τα ­πάντα, όπως Εγώ σε δέχομαι, γιατί έτσι θα Με δεχθείς. Δεν Με δέχεσαι και δεν Με φανερώνεις σαν εσωτερική ­Παρουσία, από μέσα σου μόνο. Με δέχεσαι και Με φανερώνεις, **όταν μπορείς να Με αν­τικρίσεις παν­τού, όταν μπορείς να Με αγαπήσεις παν­τού κι όταν μπορείς να ­ενωθείς μ’ Εμέ­­να, όπου κι αν βρίσκομαι, χωρίς ν’ αφήνεις τα εξωτε­­­ρικά φαινόμενα να σε ­αποπροσανατολίσουν και να σε δεσμεύσουν στον διαχωρισμό και τη ­διάσπαση.**

Σε Ευλογώ, Αγαπημένε Άνθρωπε, εκ νέου, με την ­Τριαδική Ομοούσια Ευλογία, που αποτείνω στο Πνεύμα, την Ψυχή και την ύλη σου, και ενοποιώ σ’ έναν κραδασμό Αγά­πης και Ενότητας, στον Κραδασμό του Λόγου - Θεού, **ό­λες τις λειτουρ­γίες σου και εκ­δηλώσεις σου, ώστε να Με φανερώσεις μέσα από σένα, ώστε να ενωθείς μαζί Μου μέσα στα πάν­τα.**
