---
title: "ΘΕ20| ΑΠΑΡΝΟΥΜΑΙ Ο,ΤΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΝΟΜΑΣΑ ΑΓΑΠΗ – ΠΡΟΣΕΥΧΗ"
description: Πατέρα του Κόσμου, Άπειρε Λόγε Χριστέ, αναζητούμε το Φως Σου, την Άπειρη Διδαχή Σου, την Αγάπη Σου, αναζητούμε τη Δημιουρ­γία Σου μέσα μας. Αναζητούμε την Αυθύπαρ­κτη Αλήθεια, Αυτήν που γνωρίζουμε ότι παλμοδονείται στα πάν­τα, διέπει τα πάν­τα, τα συνέχει και…
url: "https://docs.theosis.work/db/chapters/2021/%ce%b8%ce%b520-%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%cf%84%ce%b9-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%83-%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1/"
updated: "2022-07-18"
category: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ / 2021
---

# ΘΕ20| ΑΠΑΡΝΟΥΜΑΙ Ο,ΤΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΝΟΜΑΣΑ ΑΓΑΠΗ – ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Πατέρα του Κόσμου, Άπειρε Λόγε Χριστέ, αναζητούμε το Φως Σου, την Άπειρη Διδαχή Σου, την Αγάπη Σου, αναζητούμε τη Δημιουρ­γία Σου μέσα μας. Αναζητούμε την Αυθύπαρ­κτη Αλήθεια, Αυτήν που γνωρίζουμε ότι παλμοδονείται στα πάν­τα, διέπει τα πάν­τα, τα συνέχει και τα δονεί στον Έναν Κραδασμό της Ενότητας.

Μέσα στους διτ­τούς δρόμους στους οποίους πορευό­μαστε, Πατέρα, εμείς οι Μαθητές και Ακόλουθοί Σου, **ζητά­με να μας δείξεις τους τρόπους της σύνθεσης και της συ­νένωσης όλων των στοιχείων, που παραποιούν την Αλή­θεια Σου, που παρακωλύουν την εκ­δήλωση του Εαυτού, του Ενός και Μοναδικού.** Πολ­λές οι γνώσεις, Πατέρα, με τις οποίες είναι φορτισμένος ο νους μας, πολ­λές οι καταστάσεις με τις οποίες η Συνείδησή μας έχει παλμοδονηθεί, πολ­λά τα δείγ­ματα που από Σένα έρ­χον­ται, για να μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε μέσα στο Φως και μέσα στην Αγάπη Σου. Όμως, Πατέρα, **ως πότε οι γνώσεις θα καλύπτουν τον νου μας** και μόνο τα δείγ­ματα θα καθοδηγούν την πορεία μας; Ως πότε θα παραμένουμε σε μια φαινομενικά δραστήρια θέση, ζητών­τας συνεχώς από Σένα να κατευθύνεις τους βηματισμούς μας; Ως πότε θα βαυκαλιζόμαστε με την υπευθυνότητα και τη δραστηριό­τητα που δεν έχουμε; Ως πότε θα πιστεύουμε ότι κατακτήσαμε αυτά που Εσύ μας παραχώρησες, μόνο και μόνο για να μας δείξεις πού πρέπει να φθάσουμε, πώς πρέπει να εκ­δηλωνόμαστε, με ποιον τρόπο πρέπει να διδάξουμε τον Αδελφό μας Άνθρωπο στα πέρατα της Οικουμένης;

Ως πότε θα ζητούμε τα χάδια Σου, Πατέρα, έχον­τας κι οι ίδιοι πια την επίγνωση, ότι ζητούμε τη θωπεία Σου και μόνο, το συνεχώς παρεχόμενο Έλεος, τη συνεχή αιτιολο­γία της πλάνης της προσωπικότητάς μας; Ως πότε, Πατέ­ρα, θα συνεχίζουμε να εθελοτυφλούμε, αφήνον­τας την προσωπικότητά μας να ορθώνεται και τον Εαυτό μας να καταβυθίζεται, χωρίς να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό, επαναπαυόμενοι στις δάφνες κάποιας Ένωσης, που έχουμε κατακτήσει σε προηγούμενες ελεύσεις, κάποιας Χάρης, με την οποία μας έχεις ντύσει;

**Πατέρα, είμαι ο Άνθρωπος ο ενσυνείδητος, που εκ­φρά­ζω τη φωνή κάθε Ψυχής και κάθε Πνεύματος,** που επιθυ­μεί να ενωθεί μαζί Σου χωρίς παραπετάσματα, χωρίς απο­στάσεις, χωρίς εν­δύματα, χωρίς τίτλους, χωρίς στέμ­ματα ή δάφνες τιμής. Είμαι ο Άνθρωπος, Πατέρα, **που θέλω να Σε φανερώσω,** έτσι όπως φανερώθηκες Απέριτ­τος, Υπέρλαμπρος μέσα στην ταπεινότητά Σου, Θαυμάσιος μέσα στη λιτή Σου εμφάνιση, Πανσυμπαν­τικός μέσα στο φαινομενικά περιορισμένο Σου Σκήνωμα.

Ξέρω, Πατέρα, ότι έχω ανάγκη τη Διδαχή Σου όσο τίποτ’ άλ­λο, ότι μόνο αυτή μπορεί να με φτάσει στην Απόλυτη ταύτιση μ’ Εσένα. Ξέρω ότι έχω ανάγκη την Αγάπη Σου, γιατί μόνο αυτή μπορεί να με κάνει Αγάπη. Ξέρω ότι έχω ανάγκη την Ελευθερία Σου, γιατί μόνο αυτή μπορεί να με διαχύσει στα πάν­τα, να με διασκορπίσει σαν παλμό Ζωής και Ύπαρξης, μέσα σε καθετί.

Πατέρα, Αγαπημένε Εαυτέ, Μοναδικέ, έχω απόλυτη επίγνωση της ανάγκης της Ένωσής μας, **μα απαρ­νούμαι την ένωση της επιφάνειας, την ένωση των εξω­τε­ρι­­κών τύ­πων.** Απαρ­νούμαι, Πατέρα, γιατί Εσύ με δι­δά­σκεις έτσι, την ένωση που αρέσκεται σε όμορφα λόγια, σε επι­δείξεις δυνάμεων, σε καταστάσεις που παρουσιάζουν ­πε­ρισ­σότερο την προσωπικότητα της πλάνης παρά την Αλήθεια της Μίας Ύπαρξης. Απαρ­νούμαι, Πατέρα, το Έλεός Σου, αυτό το Έλεος που επικαλέσθηκα και επικαλούμαι, για να θωπεύσει την προσωπικότητά μου, για να τη βοη­θήσει σιγά σιγά να μετουσιωθεί. Απαρ­νούμαι, Πατέρα, τη Χάρη εκεί­νη που ντύθηκα χωρίς να την αξίζω, χωρίς να έχω προσ­φέρει σ’ αυτήν ούτε το παραμικρό κομ­μάτι της Θείας Μου Υπόστασης, ούτε το παραμικρό κομ­μάτι του Εαυτού μου. **Τρέμω, Πατέρα, αυτή την απάρ­νηση που παρουσιάζω μπροστά Σου. Το «είναι» μου ολόκληρο νιώθει να διαπεράται από τρόμο και φόβο, μα έχω ταυτόχρονα και την απόλυτη γνώση, ότι είναι η σωστή εκείνη κίνηση που θα με απεκ­δύσει απ’ όλα μου τα στοιχεία,** που με απομακρύνουν από Σένα, που με θέτουν στο επίπεδο όχι του ενσυνείδη­του Ανθρωποθεού, ­αλλά του δούλου του Θεού και μόνο, όπως την προηγούμενη Κοσμική Περίοδο εκ­φράσθηκα.

**Πατέρα, με δίδαξες και με διδάσκεις, ότι δεν είμαι δού­λος, ότι είμαι Σύνθεος, υπεύθυνος για τις πράξεις μου.** Όμως εγώ απολαμ­βάνω τα προνόμια του Σύνθεου, χωρίς σε καμιά υποχρέωση να είμαι σωστός, κρατών­τας και τα προνόμια του δούλου, ο οποίος κάθε στιγ­μή **δεχόταν το Έλεος παθητικά,** δεχόταν τη δικαιολόγηση της Απέραν­της Αγάπης και της Απέραν­της Κατανόησης, κι αυ­τό του αρ­κούσε. Πατέρα, δεν θέλω την Κατανόησή Σου, θέλω αυ­τή η Κατανόηση να βγει από μέσα μου και να καλύψει τα πάν­τα. Δεν θέλω την Αγάπη Σου, **θέλω αυτή η Αγάπη να γίνω εγώ και να παλμοδονήσω τα Σύμπαν­τα. Δεν θέλω, Πατέρα, το Έλεός Σου, μα θέλω εγώ να γίνω το Έλεος το Απέραν­το** και κάθε στιγ­μή, όπου κι αν βρίσκομαι, να είμαι η Ευλογία των Κόσμων Σου, όχι η προέκτασή Σου, μα η Παν­ταχού Παρουσία Σου.

Γι’ αυτό, Πατέρα, Σε παρακαλώ, μη με θωπεύεις πια, μην επιτρέπεις στην προσωπικότητά μου να δέχεται τις δικαιολογίες της πλάνης, μη με ντύνεις, Πατέρα, μ’ αυτή την Ανυπέρβλητη Αγάπη Σου. Φοβάμαι γι’ αυτό που σου ζητώ, όμως έχω ανάγκη να με διδάξεις με τρόπους άλ­λους, **έχω ανάγκη να με διδάξεις με το σκληρό πρόσωπο που εγώ παρουσιάζω. Έχω ανάγκη, Πατέρα, να καταδείξω την προσφορά της υπόστασής μου,** όποια κι αν είναι αυτή, ελάχιστη ή ανύπαρ­κτη, να παραδεχθώ την ατέλειά μου σ’ όλα μου τα σημεία. Δεν Σε καλώ σε Κρίση του Εαυτού μου, Πατέρα, μα Σε καλώ με όλο μου το «είναι», με όλα μου τα μόρια, με όλους μου τους πόρους, να με διαχύ­σεις, να με διδάξεις μόριο προς μόριο, κυματισμό προς κυματισμό, να με δονήσεις συθέμελα, να με αποκολ­λή­σεις με την Πνοή Σου τη βίαιη **απ’ όλα αυτά που με καθη­λώνουν, που με δένουν,** απ’ όλα αυτά που εγώ επιμένω να με καθηλώνουν και να με δένουν.

Σου ζητώ, Πατέρα, ν’ αλ­λάξουν τα δείγ­ματα. Να μην ­εί­ναι πια δείγ­ματα που τα περιμένω από Σένα, αλ­λά να με οδηγείς στιγ­μή με στιγ­μή, μέρα με τη μέρα, στα δείγ­ματα που η υπόστασή μου θα καταδεικνύει, δίνον­τας το «είναι» της. Σου ζητώ να με τεμαχίσεις, Πατέρα, και να με μοιρά­σεις στα πάν­τα. **Σου ζητώ να με γκρεμίσεις από τα ύψη που βρίσκομαι, από τα ύψη της πλάνης, και να βρεθώ σ’ όποιο επίπεδο κι αν είναι αυτό, μα σ’ ένα επίπεδο που να βρίσκεται μες στην Αλήθεια.** Σου ζητώ, Πατέρα, μ’ όλη τη δύναμη του «είναι» μου να μ’ αφήσεις, μέσα απ’ τους διτ­τούς μου δρόμους, να υψώσω την οδό της Αλήθειας Σου, **να μ’ αφήσεις να συλ­λέξω τους διτ­τούς δρόμους και να τους κάνω Ενότητα.** Ζητώ τη βοήθεια που θ’ απευθύνεται σε συνειδητούς Θεουρ­γούς κι όχι σε παθητικούς εκ­δηλωτές της Θεό­τητας. Ζητώ τη βοήθεια εκείνη που, αν και δεν θα έχει άμεσα δείγ­ματα ή δεν θα δρέπει τιμές, επαί­νους ή θωπεία απ’ το Κοινωνικό Κατεστημένο, θα με ο­δηγήσει να Σε δω μέσα στα πάν­τα,**θα με οδηγήσει να Σε φανε­ρώσω μέσα στα πάν­τα.**

Θέλω να παλέψω με καθετί που δεν είναι Εσύ σε Τελειό­τητα. Ξεκινών­τας απ’ το Άπειρο του Εαυτού μου, θέλω να παλέψω **για την Ενότητα και μόνο, την Αγάπη και την Κατανόηση.** Θέλω να γίνω **Μαχητής,** Πατέρα. Μα για να γίνω Μαχητής, χρειάζομαι πάνω απ’ όλα τη δική Σου σκληρή στάση, τη φαινομενικά σκληρή, που θα με βοηθήσει να πάψω ν’ αναζητώ τη Στορ­γική Σου Αγκαλιά κάθε φορά που απογοητεύομαι, λες και είμαι βρέφος, αλ­λά να κατευθύνο­μαι **σε εν­τονότερο αγώνα, σε μάχη Ένωσης κάθε στοιχείου μου.**

**Πατέρα, κουράστηκα μες στους αιώνες της πλάνης.** Τρέ­χω κον­τά Σου απ’ όποιες διόδους επαφής γνωρίζω κάθε φορά, μα κουράστηκα. **Η υπόστασή μου ­είναι γεμάτη από τη θλίψη και την κόπωση της πλάνης.** Δεν μπορώ να προχω­ρήσω, Πατέρα, έτσι πια, δεν θέλω ο νους μου να έχει αυτή την αν­τιμετώπιση και η καρδιά μου αυτά τα συναισθήματα. **Απαρ­νούμαι καθετί που σαν Άνθρωπος ονόμασα Αγάπη. Απαρ­νούμαι καθετί που σαν Άνθρωπος ονόμασα γνώση. Απαρ­νούμαι καθετί που σαν Άνθρωπος κατέκτησα και με κατέκτησε κι αυτό και με διέσπασε.** Απαρ­νούμαι καθετί, Πατέρα, που πίστεψα ότι κέρδισα, στον δρόμο μου μες στους ­αιώνες. Απαρ­νούμαι ακόμα, Πατέρα, κι όλες αυτές τις θετικές ενέρ­γειες που ίσως συσ­σώρευσα και τις φόρεσα **σαν τίτλους αγιοσύνης ή τιμής.** Τα απαρ­νούμαι όλα αυτά, γιατί πια δεν θέλω να είμαι μόνο μια θετική εκ­δήλωση,**θέλω να ­είμαι η Ισορ­ροπία των Κόσμων, η Ουδετερότητα του Παν­τός.** Τα απαρ­νούμαι, Πατέρα, γιατί όσο δεν βρίσκομαι στην Τελειότητα, δεν μου ανήκουν, αλ­λά είναι δικές Σου προσφορές, δικά Σου στοιχεία, που μου επέτρεψες να τα φορέσω, για να διδαχθώ.

Πατέρα, βοήθησέ με να δω πού βρίσκομαι, πώς ­είμαι, πέρα από ωραιοποιημένες καταστάσεις, πέρα από οποιεσ­δήποτε γνώσεις ή πλαίσια του νου μου, και μέσα από αυτή την επίγνωση να προχωρήσω, **όχι για να κατακτήσω πια, αλ­λά για να προσφέρω, όχι για ν’ αγαπηθώ από Εσένα, Πατέρα, αλ­λά για ν’ αγαπήσω Εσένα μέσα στα πάν­τα.** Όχι για να ελεηθώ και να δεχθώ τα δώρα Σου, **αλ­λά για να ελεήσω και να διαχύσω τα δώρα Σου σε κάθε ύπαρξη.** Άλ­λαξε τη ροή μου, που θέλει να παίρ­νει, σε ροή προσφοράς. Άλ­λαξε τον εγωισμό μου σε ταπεινότητα και βοήθησέ με, με μόνο Οδη­γό Εσένα και την Αλήθεια Σου, Άπειρε, με μόνο ήχο εν­τός μου τον Δημιουρ­γικό Ήχο του Λόγου, να εκ­δηλώνομαι και να κινούμαι. Μη μου δίνεις περιθώρια για άλ­λες ανακυκλώσεις, αλ­λά άμεσα δίδαξέ με, όχι τους Νόμους Σου, Πατέρα, αυτούς μού τους έχεις διδάξει και τους γνωρίζω. Δίδαξέ με **πώς αυτούς τους Νόμους θα μπορέσω να τους αφομοιώσω μέσα μου, σαν ένα μέρος από το όλο μου,** πώς θα μπορέσω να εκ­δηλωθώ μέσα απ’ αυτούς και έξω απ’ αυτούς, χωρίς να με περιορίζουν.

Μάθε με, Άπειρε, **να μη δειλιάζω μπροστά στον κα­ταθρυμ­ματισμό της προσωπικότητάς μου, στην απέκ­δυση της πλάνης, αλ­λά να γεμίζω από ψυχική ευ­φορία και ατέρ­μονη δύναμη** και σε κάθε απέκ­δυση να δίνω Ζωή στον Εαυτό μου. Μάθε με, Άπειρε Λόγε, **να μη φοβάμαι όταν έρ­χομαι αν­τι­μέτωπος με την ­ποιότητά μου,** με την κραδασμική μου δό­νηση και να προσπαθώ να την καλύψω, αλ­λά αν­τίθετα να την αποδέχομαι πλήρως, να τη μεταλ­λάσ­σω χωρίς ίχνος εγωι­σμού και να προχωρώ στην εσωτερική Ισορ­ροπία, με εξωτε­ρικές εκ­δηλώσεις Ενότητας.

Αγαπημένε μου, ο Άνθρωπος Σου ζητά και πάλι να τον καθοδηγήσεις, σε νέα επίπεδα, με νέα επίγνωση. Κι αυτή η επίκληση είναι η πιο αληθινή, η πιο ουσιαστική, ­διαυγής και πύρινη, απ’ όσες επικλήσεις μέχρι τώρα Σου έχει αποτείνει. Είναι μια επίκληση που πηγάζει από το ­Κέντρο του «είναι», εκεί όπου Εσύ υπάρ­χεις, Αδιάφθορος.**Αυτή την επίκληση, Πατέρα, που πάλ­λεται ταυτόχρονα στα πάν­τα, γιατί προέρ­χεται από τον Λόγο Ουσία, παρακαλώ, ενερ­γοποίησέ την με την Τριαδική Ομοούσια Ευλογία Σου και κάνε την πραγ­μά­τωση μέσα απ’ τις μορφές.**
